เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 720

ตอนที่ 720 รอข้าใช้ใต้หล้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา (6)

“ซู่อี...” มู่หลิงเอ่ยร้องด้วยสีหน้าไม่ดียิ่งนัก

ฝีเท้าซู่อีชะงัก “ที่ข้าตักเตือนเจ้าในจุดนี้ไม่ใช่เพื่อเจ้า ในตระกูลมู่ที่ข้าแค้นมีเพียงเจ้ากับเฉินชิงเยียน! ข้าไม่อยากให้ตระกูลมู่ที่ท่านผู้เฒ่าสร้างมาอย่างยากลำบากต้องพังลง ข้ายิ่งไม่ยินดีให้เสี่ยวซูจื่อ[footnoteRef:1] ที่ดีต่อข้าต้องมาถูกทำร้าย...ทว่าหนานเสียนไม่มีความสัมพันธ์กับผู้ใดทั้งนั้น บีบเขามากไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ทำได้ทั้งสิ้น” [1: เสี่ยวซูจื่อ หมายถึง น้องชายของสามี]

นางยกมุมปากน้อยๆ สีหน้าแฝงด้วยความภาคภูมิใจ

อย่างไรนี่ก็เป็นลูกชายของนาง นิสัยของเขานางรู้ดี

“ถึงตอนนั้นพวกเจ้าอย่างหวังว่าข้าจะหยุดเขา!”

สีหน้ามู่หลิงคล้ำลง “หนานเสียนอยากทำร้ายตระกูลมู่ เกรงว่า...เขายังไม่มีความสามารถนั้น”

ซู่อียิ้มบาง “พรสวรรค์ของหนานเสียนเจ้ารู้ดีที่สุด หลายสิบปีมานี้เจ้าส่งคนไปเท่าไร? คนพวกนั้นเป็นสักขีพยานการเติบโตของเขาแล้ว ตระกูลมู่...ช้าเร็วก็ต้องถูกเขาเหยียบไว้ใต้เท้า!”

ถึงตอนนี้ซู่อีก็ยังไม่รู้ว่าพลังของหนานเสียนอยู่ในระดับใดกันแน่ ทว่านางรู้ว่าตระกูลมู่ถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าเป็นเรื่องของเวลาช้าเร็วเท่านั้น!

หวังเพียง...มู่หลิงจะไม่ทำลายน้ำพักน้ำแรงของท่านผู้เฒ่า

“เขาเป็นลูกชายของข้า!” มู่หลิงโกรธเกรี้ยว “เขากล้าทำเช่นนั้นหรือ?”

รอยยิ้มของซู่อีค่อยๆ แฝงด้วยความเย้ยหยัน “หนานเสียนไม่ยอมรับเจ้า เจ้าไม่มีวันเป็นพ่อของเขา อย่าโทษว่าข้าไม่เตือนเจ้า หากเจ้าไม่อยากให้จวนเทียนเสินเลือดไหลดั่งสายน้ำ ไม่อยากให้บรรดาหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องต้องมาตายใต้คมดาบ เจ้าก็อย่าหาภรรยาหรืออนุอะไรให้เขาเลย”

“...” มู่หลิงหายใจแรง “เฟิงหรูชิงนางมีสิทธิ์อะไรทำเช่นนี้? อีกอย่างนางมีความสามารถอะไรมาฆ่าทำลายเหล่าหญิงสาวจวนเทียนเสิน?”

“ชิงเอ๋อร์เป็นคนอ่อนโยนมีคุณธรรมเช่นนี้นางไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นออกมาได้ ที่ข้าพูดคือหนานเสียน...” ซู่อีเงยหน้าขึ้น ชุดขาวของนางโบกสะบัดน้อยๆ ภายใต้สายลมแผ่วเบาดุภาพวาด “ลูกชายของข้าข้าเข้าใจดีกว่าใคร ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ทำได้ทั้งนั้น!”

มู่หลิงไม่ได้พบหนานเสียนมานานมากก็ยังรู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ค่อยเห็นอกเห็นใจผู้อื่นนัก ทว่าก็ไม่รู้แน่ชัดว่านิสัยของเขาเป็นไปเป็นเช่นไรกันแน่

ดังนั้นเขาจึงเงียบไปสักพักแล้วเอ่ยถาม “เช่นนั้นเจ้าจะไม่หยุดเขา?”

ซู่อีหันหลังช้าๆ ดวงตามองไปยังใบหน้าเขียวคล้ำของมู่หลิง

“เขาไม่เจ้าชู้หลายใจเหมือนพ่อผู้ให้กำเนิดของเขา รักเดียวใจเดียวกับคนคนเดียว เหตุใดข้าต้องหยุดเขาที่ปกป้องชิงเอ๋อร์? กลับกันหากเขาทำเช่นนั้นจริงข้ามีแต่จะรู้สึกว่าเขาทำได้ดี”

นางแต่งกับสามีไม่ได้เรื่อง ได้รู้จักกับมู่หลิง

ทว่าซู่อีเชื่อมาตลอดว่าในโลกนี้ต้องมีสักคนที่ทุ่มเทให้นางอย่างหมดใจ

มู่หลิงเกือบจะหายใจไม่ได้

ซู่อีของเขาตั้งแต่ออกจากตระกูลมู่มานิสัยใจคอเปลี่ยนไปมากนับวันจะจึงโหดร้าย

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง...

นางเห็นความอ่อนโยนมีคุณธรรมจากนางหนูเฟิงหนูชิงนั่นจากตรงไหนกัน?

ตาบอดหรืออย่างไร?

ผู้หญิงเช่นนั้นนับว่าอ่อนโยนมีคุณธรรมได้หรือ? น่าขัน!

“ซู่อี...”

“เจ้าไปได้หรือยัง”

พลังของซู่อีค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น แสดงชัดว่าไม่ยินดีจะพูดไร้สาระกับมู่หลิงอี

แม้ว่านางจะอยากให้เขาไสหัวไปมาก ทว่าการอบรมสั่งสอนตลอดมาทำให้นางเปลี่ยนคำว่าไสหัวเป็นคำว่าไป!

“เจ้าจะลงมือกับข้า?” สีหน้ามู่หลิงเขียวคล้ำจ้องมองใบหน้างดงามของซู่อีอย่างไม่เชื่อสายตา

“อื้อ”

ซู่อีตอบรับนิ่งเรียบก้าวเท้าไปทางมู่หลิงช้าๆ

มู่หลิงหายใจเข้าลึกสีหน้าไม่ดีเป็นที่สุด

“ได้ ข้าไป! ซู่อีเดิมข้านึว่าหลายปีมานี้เจ้าจะเข้าใจ ใจของข้า คิดไม่ถึงว่าเจ้ากลับไม่สำนึกผิดเช่นเดิม”

เขายอมอ่อนข้อขอร้องให้นางกลับไปแล้วนางยังต้องการอะไรอีก? ยังวุ่นไม่พออีกหรือ?

ทว่าต่อหน้าซู่อี สุดท้ายมู่หลิงก็ไม่อาจลงมือกับนางได้ลง ดังนั้นหลังจากใช้สายตาเจ็บปวดและโกรธเคืองกวาดมองซู่อีแล้วก็หันหลังจากไป