เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 737

ตอนที่ 737 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (7)

“ผู้อาวุโสห้า ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นมีธุระออกไปข้างนอกแล้ว ตอนนี้ท่านอยู่ที่นี่พอดีเช่นนั้นอีกเดี๋ยวช่วยข้ากวาดล้างจวนเสียหน่อย แล้วให้ผู้อาวุโสคนอื่นแนะนำศิษย์ให้ข้าหน่อย ข้าไม่เชื่อสายตาท่าน”

ผู้อาวุโสห้าเดิมยังฟังคำเฟิงหรูชิงด้วยความเคารพนอบน้อม ใครจะรู้ฟังมาจนถึงประโยคสุดท้ายมุมปากเขาก็อดกระตุกขึ้นสองทีไม่ได้

ในใจรู้สึกผิดหวังเสียใจ

นี่คุณหนูใหญ่ไม่เชื่อในตัวเขาแล้ว

ทว่านี่ก็ต้องโทษเขาเอง หลายปีมานี้ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ยุ่งอยู่กับการฝึกตบะจึงโยนเรื่องวุ่นวายทั้งหมดมาให้เขา เขายุ่งจนไม่มีเวลาแล้วจะไม่สนใจศิษย์เหล่านี้ได้อย่างไร? ดังนั้นเขาจะทำอย่างไรได้? เขาเองก็ผิดหวังมากเช่นกัน!

“คุณหนูใหญ่” มั่วเฟยเฟยหัวเราะเสียงเย็น แม้เสียงพูดของนางจะไม่ชัดเจนทว่าก็ยังคงฟังเข้าใจว่านางกำลังพูดอะไร “ข้าคือผู้มีพรสวรรค์ ท่านทอดทิ้งข้าไปเลือกสาวใช้คนหนึ่งท่านจะต้องเสียใจ! จวนเฟิงอวิ๋นก็ต้องเสียใจเช่นกัน!”

เฟิงหรูชิงก้มลงมองมั่วเฟยเฟย “เมื่อครู่ผู้อาวุโสก็พูดไปแล้ว ข้าใช้เวลาสิบเก้าเดือนก้าวถึงขั้นเสวียนอู่ เช่นเดียวกับสาวใช้ของข้า...ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้าเดือนก้าวถึงขั้นเจินอู่...”

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรคิดว่าเจ้าดีกว่าผู้หญิงของข้า?”

มีสิทธิ์คิดว่าทุกคนสู้นางไม่ได้?

ความเชื่อมั่นในตัวเองความหยิ่งผยองนี้มาจากไหนกัน?

มั่วเฟยเฟยตัวแข็ง นางหันไปมองชิงหลิงทั่วทั้งร่างถูกความหนาวเย็นเข้ารุกราน

สิบห้าเดือน?

เป็นไปได้อย่างไร...

เฟิงหรูชิงอ้วนเกินไปกล้ามเนื้อและเส้นเลือดถูกอุดตันด้วยไขมัน บวกกับคนอ้วนแม้แต่แรงจะยืนยังไม่มี ดังนั้นนางเพิ่งเริ่มฝึกตบะเมื่อสิบเก้าเดือนก่อนก็นับว่าเป็นปกติ

เช่นนั้นสาวใช้คนนี้ไม่เคยฝึกตบะมาก่อน? เพิ่งเริ่มเมื่อหนึ่งปีก่อน?

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

“พรสวรรค์” เฟิงหรูชิงยิ้มเย็นต่อ “ในสายตาข้าไม่เคยแบ่งแยกคนมีพรสวรรค์หรือคนไร้ค่า ขอเพียงยินดีที่จะขยันหมั่นเพียร ต่อให้พรสวรรค์ย่ำแย่เพียงใดข้าก็สามารถเปลี่ยนให้นางเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้! ผู้มีพรสวรรค์แล้วอย่างไร?”

กลุ่มกองกำลังอื่นให้ความสำคัญกับพรสวรรค์

แต่นางมียาวิเศษมากมายนับไม่ถ้วน และยังมีอาหารบำรุงวิเศษ

หากเจ้ายินยอมจะเสียหยาดเหงื่อใช้ความพยายามทั้งหมดที่มี

เช่นนั้นต่อไปภายหน้าเจ้าก็คือผู้มีพรสวรรค์!

“แต่ว่าเจ้าก็ได้ตักเตือนข้าแล้ว ผู้อาวุโสห้าท่านไปตรวจสอบดู หลายปีมานี้นางกินยาวิเศษของจวนเฟิงอวิ๋นของข้าไปเท่าไหร่ ให้นางคายออกมาให้ข้าให้หมด ถ้าคายออกมาไม่ได้ก็ให้นางลดความสามารถลงไปถึงก่อนหน้า!”

เฟิงหรูชิงยิ้มเย็น “โอ้อวดตัวเองว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ ดูถูกคนที่ใช้ยาวิเศษมากกว่าเจ้า ไม่รู้เลยว่าในโลกนั้นมีคนมีพรสวรรค์มากกว่าเจ้าอยู่เยอะ เพียงแต่พวกเขาขาดแคลนสภาพแวดล้อมในการฝึกตบะ ไม่เคยมีโอกาสได้ใช้ยาวิเศษ เจ้ามีอะไรให้ภาคภูมิใจกัน?”

นางคิดว่าคนอื่นมีทุกวันนี้ได้ล้วนเป็นเพราะใช้ยาวิเศษ

ใช่ ยาวิเศษมีฤทธิ์เพิ่มความสามารถ ไม่มีผู้ใดปฏิเสธยาวิเศษ

แต่นางก็ใช้ยาวิเศษเช่นกันจึงได้การดำเนินการเช่นตอนนี้ แล้วนางมีสิทธิ์อะไรดูถูกคนอื่น?

มั่วเฟยเฟยตื่นตระหนกในใจ นี่ทำให้นางรับไม่ได้เสียยิ่งกว่าฝ่ามือนับไม่ถ้วนเมื่อครู่

“ไม่ ท่านทำเช่นนี้กับข้าท่านจะต้องเสียใจ! ข้าเคยกินยาวิเศษแล้วอย่างไร? พรสวรรค์ของข้าก็มีอยู่ตรงนี้มิเช่นนั้นต่อให้กินยาวิเศษเข้าไปก็ไม่มีประโยชน์! ต่อให้พลังของข้าถดถอยก็ยังมีกองกำลังมากมายต้องการรับข้าไว้เช่นเดิม”

“อื้อ” เฟิงหรูชิงเอ่ยนิ่งเรียบ “เช่นนั้นเจ้าก็เตือนข้าอีกครั้งหนึ่งแล้ว ผู้อาวุโสห้าเผยแพร่คำสั่งออกไป กองกำลังใดในใต้หล้ากล้ารับนางไว้ จวนเฟิงอวิ๋นของข้าจะยกพลไปถึงหน้าประตู!”

“ท่าน...”