เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 719
ตอนที่ 719 รอข้าใช้ใต้หล้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา (5)
“หุบปาก!” สายตาซู่อีเย็นยะเยือกร้องตะโกนเสียงดัง
“ซู่อี กับชิงเยียน...ข้ารู้สึกผิดมาก ข้าติดค้างนางมากมายเหลือเกิน เพื่อข้านางแม้แต่ชีวิตยังไม่สนใจ ข้าไม่อาจไม่สนใจนาง เดิมข้านึกว่าเจ้าจะเข้าใจข้า...”
ตอนนั้นซู่อีที่เขารู้จักเป็นคนจิตใจดีมาโดยตลอด เขาคิดว่านางจะยอมรับชิงเยียนได้แต่คิดไม่ถึงว่านางจะทำเรื่องทำร้ายชิงเยียนมากมายเช่นนี้ออกมาได้
ทว่าในที่สุดเขาก็ยังยกโทษให้ซู่อี ตำหนินางไม่ลง
เหตุใดนางยังไม่พอใจอีก? กระทั่งพาหนานเสียนออกมาแล้วไม่เคยกลับไปอีกเลยนานหลายปี...
ซู่อีหลับตาลงช้าๆ ผ่านไปเนิ่นนานนางจึงจะลืมตาขึ้น สายตาเย็นชายิ่งกว่าเดิม
“ที่เจ้ามีต่อข้าไม่ใช่ความรัก ต่อชิงเยียนสิจึงจะเป็นรักจริง รักคนคนนึงจะเชื่อนางโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กับข้าเจ้าไม่เคยเชื่อข้าเลยทว่ากับชิงเยียน...ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็เชื่อนางหมดใจโดยไม่มีสงสัยจริงๆ”
เรื่องมากมายที่ผ่านมานางก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
จนกระทั่ง...ตั้งแต่ได้เข้าใจเรื่องของเฟิงเทียนอวี้กับน่าหลานเยียนจากปากหงส์ขาว
และยังได้เห็นการอยู่ร่วมกันของหนานเสียนกับเฟิงหรูชิงด้วยตาตัวเอง
เมื่อไม่กี่วันก่อน ตระกูลมู่ส่งคนมารอบทำร้ายเฟิงหรูชิงแล้วยังโยนความผิดให้หนานเสียน
ทว่าเฟิงหรูชิงกลับเชื่อเขาโดยไม่สนใจสิ่งใด
อย่าว่าแต่ตระกูลมู่จะสร้างอุปสรรคเป็นร้อยเลยแม้แต่อุปสรรคเล็กน้อยก็ไม่มี และนางก็เชื่อว่า
ชิงเอ๋อร์ไม่มีทางสงสัยหนานเสียน
หากเปลี่ยนเป็นหนานเสียน...ก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน
รักคนคนหนึ่งก็จะเชื่อทั้งหมดของนางโดยไม่สนใจสิ่งใด
ความเชื่อใจของมู่หลิงต่อเฉินชิงเยียนก็ทำให้ซู่อีเชื่อในความรักอีกครั้ง
ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นทำอะไรมู่หลิงก็เชื่อตลอดว่านางไม่มีทางทำ
ทุกครั้งที่เฉินชิงเยียนใส่ร้ายว่านางเป็นคนทำเรื่องเหล่านั้นมู่หลิงก็เชื่อ!
ดังนั้น...ที่มู่หลิงมีต่อเฉินชิงเยียนคือรักแท้จริง รักจนชั่วฟ้าดินสลาย ไม่มีข้อสงสัยใดเหลืออยู่!
เช่นนี้แล้วเหตุใดนางจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยว? เหตุใดจึงไม่ให้คู่รักคู่นี้ที่มีรักแท้ได้สมหวัง?
“ซู่อี...” สายตามู่หลิงฉายความเจ็บปวดลึก “ข้าไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ผู้หญิงคนไหนเช่นนี้มาก่อน เจ้าเป็นคนแรก นี่ยังไม่พอพิสูจน์ความรักที่ข้ามีต่อเจ้าอีกหรือ? เช่นนั้นเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร? หย่ากับชิงเยียนเพื่อเจ้า?”
สีหน้านิ่งเรียบของซู่อียกยิ้มบางขึ้นในที่สุด “ไม่ต้องชิงเอ๋อร์เคยสอนข้าประโยคหนึ่ง กับชายสุนัขและหญิงชั้นต่ำต้องขอให้พวกเขาไม่แยกจากกันชั่วฟ้าดินสลาย เพื่อไม่ให้ไปทำร้ายคนอื่นได้อีก!”
“ซู่อี!” ในที่สุดมู่หลิงก็สะกดอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ ใบหน้ารูปงามคล้ำลงทั้งหน้า
ซู่อีเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็น “ข้ารู้ว่าจุดมุ่งหมายจริงๆ ที่เจ้ามาก็เพื่อหนานเสียน เจ้าคิดว่าเขาจะเชื่อฟังเจ้าและกลับไปหรือ? น่าขัน หลังจากเจ้าทำเรื่องเช่นนั้นกับชิงเอ๋อร์ มีสิทธิ์อะไรคิดว่าเขาจะเชื่อฟังคำของตระกูลมู่?”
มู่หลิงชะงัก “เมื่อก่อนเจ้าไม่ใช่คนเช่นนี้...”
ซู่อีเมื่อก่อนสูงส่งสง่างาม อย่าว่าแต่ว่าใครเลยปกติแม้แต่คำหยาบยังไม่พูด
ทว่านางในตอนนี้พูดอะไรออกมา?
“เพราะตระกูลมู่ของเจ้า...” ซู่อีค่อยๆ ก้าวเข้าไป “ไม่เคยรู้จักข้าเลย”
หากผู้หญิงคนหนึ่งยืนหยัดเด็ดเดี่ยวขึ้นมา เช่นนั้นไม่ว่าใครในสายตานางก็ล้วนเหมือนไม่มีตัวตน
“ตอนนี้เจ้าไปได้แล้วข้าไม่อยากให้หนานเสียนเห็นเจ้า” ซู่อีหันหลังไป “เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมาหาข้า วันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าข้าย่อมกลับไป! ยังมีอีกหากเจ้าไม่อยากให้ตระกูลมู่พังพินาศก็อย่าลงมือกับชิงเอ๋อร์! อย่าคิดว่าข้ากับหนานเสียนจะไม่แยแสกับเรื่องนี้”
มู่หลิง...
ไม่ ไม่ใช่แค่มู่หลิง!
ยังมีชิงเยียน!
คนพวกนี้เคยทำร้ายนางกับหนานเสียนตอนนี้แม้แต่ชิงเอ๋อร์ก็ไม่ละเว้น ความแค้นนี้นางล้วนจดจำไว้ในใจ ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวันที่จะคืนให้พวกเขาทั้งต้นทั้งดอก!