เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 718

ตอนที่ 718 รอข้าใช้ใต้หล้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา (4)

ราวกับหนานเสียนสังเกตได้ถึงความคิดของชิงน้อย กวาดตามองมันนิ่งเรียบ “นางไม่ชอบมนุษย์สัตว์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง...เจ้าขี้เหล่ยิ่งนัก”

เจ้าขี้เหล่ยิ่งนัก...

ไม่กี่คำนี้ราวกับดาบสามเล่มแทงทะลุตัวชิงน้อยพร้อมๆ กัน

มันเจ็บจนอยากจะกระอักเลือด น้ำตาไหลออกมา

“นายท่าน ข้าก็ต้องการความเคารพ ข้าเป็นงูที่หน้าตาดีที่สุดในเผ่างู ท่านดูหมิ่นข้าได้แต่จะดูหมิ่นเผ่างูของข้าไม่ได้!”

“อื้อ...” หนานเสียนสีหน้าไร้ความรู้สึก “เช่นนั้นหลังจากนี้เปลี่ยนสัตว์วิเศษรอบกายนางให้เป็นงูให้หมด ข้าก็วางใจแล้ว”

“...”

เดี๋ยวก่อน นายท่านหมายความว่าอย่างไร?

ดูถูกเผ่างูของมันงั้นหรือ?

ทว่าหนานเสียนไม่ให้โอกาสมันได้พูดก็เดินออกนอกกระท่อมไปเสียแล้ว

ในตอนที่เขาเพิ่งจะเดินออกจะกระท่อม กลิ่นไอพัดมาจากไกลๆ ทำให้นัยน์ตาของเขาฉายแสงเย็นยะเยือก ชุดขาวยิ่งกว่าหิมะนั่นหายไปจากใต้ท้องฟ้าแห่งนี้อย่างรวดเร็ว...

...

บนถนนที่คึกคักซู่อียืนอย่างสงบนิ่ง มองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ คิ้วและตามีแต่ความเย็นยะเยือก

“ซู่อี...” มู่หลิงได้พบซู่อีอีกครั้งลำคอของเขาก็สะอื้นน้อยๆ อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปกุมมือซู่อีเอาไว้

ซู่อีชักมือกลับหลบสัมผัสจากเขา

มือที่ยื่นออกไปของมู่หลิงแข็งค้างกลางอากาศสักพักจึงจะค่อยๆ วางลง

“เจ้าเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ปกติอยู่ในเขาก็ช่างมันเถอะ โลกมนุษย์นี้มีคนเลวร้ายมากมายนับไม่ถ้วน เจ้าอยู่ที่นี่...ข้าก็ไม่วางใจ...”

มุมปากซู่อีมีรอยยิ้มเย็น

คนที่มีใจเลวร้ายตรงหน้านางก็มีคนหนึ่ง

“ซู่อี...” มู่หลิงเห็นซู่อีไม่เอ่ยปากก็ถามต่อ “เมื่อใดเจ้าจะตามข้ากลับไป? อีกไม่กี่เดือนก็จะเป็นงานวันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าแล้ว เขาบ่นถึงเจ้ามาตลอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพื่อเจ้าข้าให้ชิงเยียนย้ายออกไปพักที่อื่นแล้ว”

เขาจริงใจต่อซู่อีมาโดยตลอด ทว่าเขาติดค้างซู่อีมากเหลือเกินจนไม่อาจรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับชิงเยียนได้

ตอนนี้ให้ชิงเยียนแต่งเป็นอนุเขาก็เพียงเพื่อคืนคำสัญญาก็เท่านั้น

“อ้อ”

ซู่อีตอบรับนิ่งเรียบคำหนึ่ง “วันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าข้าย่อมกลับไป ตอนนี้เจ้าก็ไปได้แล้วข้าไม่อยากให้เจ้ามารบกวนชีวิตของครอบครัวพวกเราสามคน”

ครอบครัวพวกเราสามคน...

มุมปากมู่หลิงมีรอยยิ้มขมขื่น ดูเหมือนว่าซู่อีจะชอบนางหนูนั่นจริงๆ

หากแค่นางหนูนั่นมีฐานะเสียหน่อย เขาก็จะยอมไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดก็เลือกที่รองลงมา และยินยอมให้นางเป็นภรรยาหลัก

แต่ว่านางเป็นเพียงคนที่ไม่มีฐานะหรือภูมิหลังอะไรเลย

คนเช่นนี้จะสามารถนำพาความช่วยเหลือมาให้หนานเสียนได้อย่างไร?

“ซู่อี เจ้าก็รู้ว่าข้าคิดถึงเจ้ามาโดยตลอด หรือว่าเจ้าจะไม่เข้าใจ ใจของข้าจริงๆ?

ครั้งนี้เขาฉลาดไม่เอ่ยเรื่องเฟิงหรูชิงขึ้นมาอีก แต่กลับใช้แววตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หามองนาง

คิ้วซู่อีขมวดขึ้น

การฝึกอบรมมาหลายปีทำให้ซู่อีไม่ยินดีที่จะทำเรื่องที่ทำให้สภาพแวดล้อมแปดเปื้อน มิเช่นนั้นนางคงจะอาเจียนออกมาแล้ว

กดความรู้สึกคลื่นไส้เอาไว้ สายตานิ่งเรียบของซู่อีกกวาดมองใบหน้ามู่หลิง

“ใจของเจ้า? ในใจของเจ้าไม่ได้มีเพียงชิงเยียนหรือ?”

เคยเป็นเช่นนี้ ต่อมาก็เป็นเช่นนี้

สีหน้ามู่หลิงเปลี่ยนไป กำลังคิดจะโกรธเกรี้ยวเหมือนที่ผ่านมา ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็สะกดกั้นเอาไว้ ใช้น้ำเสียงที่ใกล้เคียงกับอ้อนวอนเอ่ยขึ้น

“ซู่อี เจ้าก็รู้หากข้าไม่รักเจ้าไม่มีทางสู่ขาเจ้าเป็นภรรยา อย่างไรเสียฐานะของเจ้าในตอนนั้นก็เป็นเพียงหญิงกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น”