เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 746
ตอนที่ 746 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (7)
จนกระทั่งได้เจอเฉินชิงเยียน...
นางจึงได้เข้าใจถึงความน่ากลัวของหญิงผู้นี้!
“เจ้าชื่อถานซวงซวงใช่หรือไม่?” เฉินชิงเยียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ถานซวงซวง มุมปากของนางยกยิ้มเย้ยหยัน “ที่ตระกูลมู่นี้ต่อให้ข้าทำเจ้าตายท่านพี่หลิงก็ต้องรู้สึกว่าจะต้องเป็นเจ้าที่ทำอะไรข้าก่อนเป็นแน่ หากเจ้ามองออกก็ไปจากท่านพี่หลิงเองซะ ไม่เช่นนั้นอย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ!”
นางไม่อาจทนให้ถานซวงซวงอยู่ตระกูลมู่ได้
ทว่านางก็ไม่อาจปฏิเสธความต้องการของมู่หลิงไปตรงๆ ได้ มีแต่ต้องให้ถานซวงซวงจากไปเอง!
มู่หลิงต้องเป็นของนางเท่านั้น!
กลิ่นของเขา ร่างกายของเขา ทายาทของเขา...ทั้งหมดต้องเป็นของนางเท่านั้น!
เพียงแค่คิดถึงว่าถานซวงซวงเคยขึ้นเตียงกับมู่หลิงนางก็แค้นจนอยากจะฉีกผู้หญิงคนนี้เป็นชิ้นๆ! ให้นางหายไปจากโลกใบนี้!
“ข้าไม่มีทางไป!” ถานซวงซวงกัดฟันเอ่ย
ไม่ง่ายเลยกว่านางจะได้มาถึงที่แบบนี้ไม่มีทางจากไปเด็ดขาด!
“เจ้ามั่นใจ?” สีหน้าเฉินชิงเยียนเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม
ถานซวงซวงไม่สนใจเฉินชิงเยียนอ้อมผ่านตัวนางไป
นัยน์ตาเฉินชิงเยียนฉายแสงเย็น คว้าแขนถานซวงซวงไว้ฟาดฝ่ามือใส่ถานซวงซวงจนลงไปกองอยู่ที่พื้น
“ชิงเยียน!”
เดิมมู่หลิงคิดจะไปหาท่านผู้เฒ่ากลับคิดขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะคุยกับเฉินชิงเยียนอีกสองสามคำจึงรีบกลับมา
ก็เห็นฉากที่เฉินชิงเยียนตบถานซวงซวงจนลงไปกองกับพื้น
“ชิงเยียนเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” มู่หลิงเดินมาข้างกายเฉินชิงเยียนด้วยความรีบร้อน จับไหล่นางอย่างเป็นกังวลแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
ชิงเยียนในความประทับใจของเขาไม่เคยโกรธอะไรง่ายๆ
เช่นนั้นเหตุใดนางถึงได้ตีถานซวงซวง?
หางตาเฉินชิงเยียนมีน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจไหลลงมา กัดริมฝีปากแน่น “ท่านพี่หลิง ข้าไม่อาจดูแลนางแทนท่านได้แล้ว”
“เป็นอะไรไป?”
“นางบอกว่าข้าเป็นอนุเช่นเดียวกับนางไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของนาง นางยังพูดอีกว่าให้ข้าเก็บกวาดห้องท่านพี่ซู่อีให้นางอยู่ ข้าบอกนางแล้วว่าท่านพี่จะต้องกลับมาแน่ ห้องของนางจะให้นางพักไม่ได้เด็ดขาด...แต่นาง...แต่นางกลับดูหมิ่นท่านพี่ซู่อีว่านางเป็นปีศาจจิ้งจอก บอกว่านางออกจากตระกูลมู่ไปแล้วยังมีสิทธิ์อะไรมาครอบครองตำแหน่งนี้อีก?”
“ข้าไม่สนใจข้าจะได้รับความอัปยศเพียงใดข้าก็สามารถทนได้ แต่ข้าไม่อาจทนให้คนอื่นมาดูหมิ่นว่ากล่าวท่านพี่ซู่อีได้! นางยังคิดจะมาแทนตำแหน่งท่านพี่ซู่อี” เฉินชิงเยียนร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่านพี่หลิง หากท่านไม่รักข้าแล้วข้าก็จะไปจากที่นี่ เหตุใดต้องหาผู้หญิงคนหนึ่งมาทำกับข้าเช่นนี้?”
มู่หลิงกำหมัดแน่นขมับเต้นตุบๆ ความโกรธพุ่งทะยาน
“ข้ายินยอมให้ท่านมีผู้หญิงคนอื่นแต่เหตุใดท่านต้องจงใจทำร้ายข้าด้วย? นางบอกกับข้าว่าท่านบอกว่านางสวยกว่าข้า อ่อนเยาว์กว่าข้า ผิวพรรณก็ดีกว่าข้า ท่านไม่รักข้ากับท่านพี่ซู่อีนานแล้ว ท่านรังเกียจที่พวกเราอายุมากแล้วมีเพียงนางที่อ่อนเยาว์งดงาม ดังนั้นไม่ช้าก็เร็วก็จะมาแทนที่พวกเรา”
กำปั้นของเฉินชิงเยียนทุบลงบนหน้าอกของมู่หลิง นางไม่ได้อ่อนโยนรู้เรื่องเหมือนที่ผ่านมา ใบหน้าเล็กๆ ซีดขาวแฝงด้วยความโศกเศร้า
“ถานซวงซวง!” ดวงตาแดงก่ำของมู่หลิงหันไปทางถานซวงซวง ความโกรธในดวงตานั้นชัดเจนราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังจะกินคน
ถานซวงซวงตกตะลึง
เมื่อครู่นางไม่ได้พูดอะไรเลยแท้ๆ
อีกทั้งคนที่โดนตบตีคือนาง
เหตุใดมู่หลิงจึงไม่แยกถูกผิดเช่นนี้?
ถานซวงซวงในตอนนี้ก็นึกถึงภาพตอนที่หลิ่วอวี้เฉินปกป้องนางขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ