เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 732
ตอนที่ 732 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (2)
พลังแข็งแกร่งปกคลุมทั้งลานในจวน ภายใต้พลังนี้ทำให้คนรู้สึกตื่นตกใจ
เสวียน...อู่?
นึกไม่ถึงว่าคุณหนูใหญ่จะเป็นเสวียนอู่?
ก่อนหน้านี้เคยบอกว่านางเป็นเพียงหลิงอู่ขั้นกลางมิใช่หรือ? แล้วเปลี่ยนเป็นเสวียนอู่ไปได้อย่างไร?
มั่วเฟยเฟยหน้าซีด ความหยิ่งทะนงนัยน์ตาของนางหายไปหมดสิ้น เหงื่อจากหน้าผากไหลลงมาหมัดกำแน่น
“คุณหนูใหญ่ ข้า...ข้าคิดถึงจวนเฟิงอวิ๋น เทียนหลิงกั่วจะเป็นของศิษย์ในจวนอันดับต้นๆ เท่านั้น สาวใช้ผู้นี้เป็นเพียงเจินอู่คนหนึ่ง คล้ายว่า...จะสิ้นเปลืองไป...”
จนถึงตอนนี้มั่วเฟยเฟยก็ยังเน้นย้ำคำพูดนี้
ความหมายของมันก็คือ ที่นางทำทั้งหมดล้วนเพื่อจวน คุณหนูใหญ่จะลำเอียงมิได้เด็ดขาด!
ไม่รู้เลยว่าหลังจากที่นางเอ่ยประโยคนี้ออกไป เจิ้งฉู่ฉู่และคนอื่นๆ ชะงักไปเล็กน้อยสายตามีแสงแปลกประหลาด
เทียนหลิงกั่ว...ให้ชิงหลิงกินเป็นการสิ้นเปลือง?
ครึ่งปีที่อยู่ในจวนองค์หญิงอย่าว่าแต่เทียนหลิงกั่วเลย เหล้าวิเศษที่ล้ำค่ายิ่งกว่าพวกเขายังสามารถดื่มได้ทุกวัน
เฟิงหรูชิงเดินไปทางมั่วเฟยเฟย “เจ้าชื่ออะไร?”
มั่วเฟยเฟยกัดฟัน “ศิษย์ชื่อมั่วเฟยเฟย”
“อื้อ ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นพูดถึงเจ้ากับข้า...”
คำพูดนี้ของเฟิงหรูชิงทำให้มั่วเฟยเฟยโล่งอก ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นให้ความสำคัญกับผู้มีพรสวรค์มาก ดูเหมือนว่าเขาจะพูดเรื่องดีๆ ของนางต่อหน้าคุณหนู
เช่นนี้แล้วก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก
ทว่านางยังไม่ทันได้โล่งใจเต็มที่ เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้นอีก
“เขาเคยบอกกับข้าว่าเจ้าหยิ่งทะนงยิ่งนักไม่เงียบสงบเหมือนเจิ้งฉู่ฉู่ เดิมข้าคิดว่าคนคนหนึ่งจะหยิ่งทะนงก็ไม่ใช่เรื่องร้ายอะไร บนโลกใบนี้ไม่ว่าใครก็ต้องมีความทะนงตนอยู่บ้าง แต่ว่าความหยิ่งทะนงไม่ใช่หยาบคายไร้เหตุผลนิสัยเสียเอาแต่ใจ! คนเช่นเจ้าไม่สมควรจะอยู่ในจวนเฟิงอวิ๋น!”
มั่วเฟยเฟยหน้าซีดเงยหน้าขึ้นมองเฟิงหรูชิงทันที
คำพูดของคุณหนูหมายความว่าอย่างไร? เพื่อสาวใช้คนหนึ่งจะขับไล่นางออกไปหรือ?
แม้จะบอกว่านางคิดว่าพรสวรรค์ของตนเองไม่ว่าจะไปกองกำลังใดก็ย่อมได้ ทว่าหากนางไม่พอใจจวนเฟิงอวิ๋นนางก็จะออกไปเองแต่จะไม่ยอมถูกขับไล่เด็ดขาด!
“คุณหนู ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกำลังทำอะไร?” มั่วเฟยเฟยหน้าเขียวคล้ำ “สาวใช้ผู้นี้ดูแล้วน่าจะสิบแปดแล้วกระมัง? เจินอู่ที่อายุสิบแปดปีสำหรับโลกปุถุชนของพวกท่านแล้วนับว่ามีพรสวรรค์ไม่น้อย แต่ว่าท่านรู้หรือไม่ว่าข้าอายุสิบแปดปีเป็นอะไร? ตอนข้าอายุสิบแปดปีก็ก้าวถึงหลิงอู่ขั้นต้นแล้ว!”
เพื่อคนที่พรสวรรค์สู้นางไม่ได้คนหนึ่ง จะขับไล่นางออกจากจวนเฟิงอวิ๋นงั้นหรือ?
คุณหนูใหญ่กระทำการเช่นนี้ไม่ช้าก็เร็วจะทำให้จวนเฟิงอวิ๋นเดินสู่หนทางลำบาก ไม่แน่สุดท้ายอาจต้องพังพินาศ!
“สามหาว!”
เจิ้งฉู่ฉู่โมโหร้องตะโกนเสียงดัง “มั่วเฟยเฟยใครอนุญาตให้เจ้าพูดกับคุณหนูใหญ่เช่นนี้?”
“ข้าเพียงแค่พูดความจริงก็เท่านั้น คนที่คิดถึงจวนทุกด้านเช่นข้าคุณหนูใหญ่กลับจะขับไล่ข้า เหตุใดข้ายังอดกลั้นไม่พูดอะไรออกมาอีก?” นัยน์ตามั่วเฟยเฟยแฝงด้วยความโกรธเคือง “คุณหนูใหญ่ลำเอียงเข้าข้างพวกตัวเอง เริ่มจากให้คนมีพรสวรรค์ในจวนไปเป็นสาวใช้ให้นาง ให้คนที่เดิมมีอนาคตยาวไกลทั้งหมดกลายเป็นมืดมน”
ความโกรธของเจิ้งฉู่ฉู่เพิ่งมากขึ้น กำลังคิดจะหยุดมั่วเฟยเฟยเฟิงหรูชิงก็ยกมือขึ้นมาเสียก่อนขวางทางนางเอาไว้
“ให้นางพูดต่อ”
มั่วเฟยเฟยยิ้มเยาะ “คุณหนูใหญ่ ก่อนหน้านี้ท่านเพิ่งจะก้าวถึงหลิงอู่แต่ว่าเวลาเพียงสั้นๆ เช่นนี้กลับถึงเสวียนอู่ ดูแล้วผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นคงจะนำยาวิเศษทั้งหมดในคลังให้ท่านใช้หมดแล้วละสิ? ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านกลับมามันดีหรือแย่กันแน่! ท่านรู้หรือไม่ว่านี่จะทำให้ทั้งจวนเฟิงอวิ๋นต้องลำบาก? นั่นเป็นกองกำลังที่ท่านแม่ของท่านสร้างมาด้วยความลำบาก ไม่ใช่ให้ท่านเอาไปใช้จนหมดเช่นนี้!”