เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 706
ตอนที่ 706 ประวัติของถังอิ่น (9)
ความเจ็บปวดนั้นแม้อยากตายก็ไม่อาจตายได้จริงๆ!
เจ็บจนนางอ้าปากต้องการขอร้องกลับพบว่าเสียงมาถึงลำคอแล้วแต่ไปอาจส่งออกไป ได้แต่ลืมตาที่หวาดกลัวจ้องมองเฟิงหรูชิง...
ความเจ็บปวดเช่นนี้ต่อเนื่องกันครึ่งชั่วยามเต็มๆ
จนกระทั่งหลังจากนั้นครึ่งชั่วยามจึงจะหายไป
ร่างเว่ยเมิ่งเจี๋ยอ่อนแรงล้มนอนกับพื้น ทั้งร่างของนางมีเหงื่อซึมทั่วร่างริมฝีปากซีดขาว “ข้า...ข้าพูด...ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ข้าไม่รู้ด้วยว่านั่นเป็นยาวิเศษจริงๆ ...เขาให้ขวดผงข้ามาหนึ่งขวดเท่านั้น”
“เขาให้ข้าคิดหาทุกวิถีทางเพื่อเข้าใกล้ท่าน ขอเพียงให้ท่านสูดหายใจเอาผงนี่เข้าไปก็พอแล้ว แต่ว่า...ข้าเข้าจวนองค์หญิงไม่ได้ อีกอย่าง...ข้าต้องการแก้แค้นเว่ยผิ่นเหยา...”
ดังนั้นสุดท้ายนางก็ตัดสินใจเอาเอง นำยาผิดมาใช้กับเว่ยผิ่นเหยา!
ทีแรกคนคนนั้นก็พูดด้วยว่า หากนางคิดบัญชีกับเฟิงหรูชิงได้สำเร็จ เพื่อไม่ให้ถูกเฟิงหรูชิงฆ่าเขาจะให้นางเข้ากองกำลังที่เขาอยู่
ทว่า...นางไม่โง่
เห็นได้ชัดว่าคนคนนั้นไม่อยากให้เฟิงหรูชิงรู้ว่าเขาเป็นใคร หากนางเชื่อฟังเขาจริงไปทำร้ายเฟิงหรูชิง เมื่อสำเร็จแล้วจะต้องถูกฆ่าปิดปาก
ดังนั้นนางจึงไม่โง่ถึงขนาดที่จะไปหาเรื่องเฟิงหรูชิง
อีกอย่าง...เขายังบอกนางอีกว่าผงนี่ไม่มีสีไม่มีกลิ่น แม้แต่ตาเนื้อก็ไม่อาจมองเห็นได้ละเอียด หลังจากหายใจเข้าไปจะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เฟิงหรูชิงไม่มีทางสังเกตได้ในทันที
ทว่า...ผลลัพธ์นั้น
นางเพิ่งจะทำร้ายเว่ยผิ่นเหยา ยังไม่ทันได้จากไปเว่ยผิ่นเหยาก็เป็นลมไปทำให้นางถูกเปิดโปง!
สีหน้าเฟิงหรูชิงเย็นชายิ่งกว่าเก่า
คนที่ให้ยาพิษกับเว่ยเมิ่งเจี๋ย...มาเพื่อนาง?
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่ายาพิษนี่ใช้ทำอะไร?” เฟิงหรูชิงยกยิ้มเย็น
เว่ยเมิ่งเจี๋ยส่ายหน้า
นางไม่รู้จริงๆ
หากรู้ย่อมไม่มีทางเอามาใช้กับเว่ยผิ่นเหยา
เว่ยผิ่นเหยาในสายตาของนางไม่อาจตั้งครรภ์ได้ตั้งแต่แรก จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยากอีก?
“ชาตินี้ไม่อาจมีทายาท!”
คำเหล่านี้ดุจเสียงฟ้าร้องดังในใจของทุกคน
หัวใจฉินอี๋บีบแน่น “ชิงเอ๋อร์...”
เป็นใครกันแน่นที่มีความแค้นกับชิงเอ๋อร์เช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะต้องการทำให้นางไม่อาจมีทายาท?
“ไม่มี...ทายาท?”
สีหน้าเว่ยเมิ่งเจี๋ยดำคล้ำราวกับคนตาย ทั้งตัวนางนอนลงไปกับพื้นด้วยแววตาตกใจและสิ้นหวัง
“เหตุใดจึงเป็นยาไร้ทายาทได้...”
หากรู้แต่แรกว่าเป็นยาทำให้เป็นหมันนางไม่มีทางเอามาใช้กับเว่ยผิ่นเหยาแน่
จู่ๆ เว่ยเมิ่งเจี๋ยก็เหมือนคิดอะไรบางอย่างออก สีหน้านางมีรอยยิ้มบ้าคลั่ง
“จริงสิ เมื่อครู่ท่านบอกว่าเว่ยผิ่นเหยาตั้งครรภ์แล้ว? เช่นนั้นตอนนี้นางแท้งแล้วใช่หรือไม่? ฮ่าฮ่าฮ่า!” ดีเหลือเกิน!
ไม่ว่าครั้งนี้เว่ยผิ่นเหยาจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร วันหน้านางก็ไม่อาจมีได้อีกแล้ว!
ครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่า!
ฉินซวินกระวนกระวาย เขาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น แววตาโกรธเกรี้ยวมองไปยังเว่ยเมิ่งเจี๋ย
“ทางที่ดีเจ้าภาวนาให้ผิ่นเหยาปลอดภัยดีเถอะ ไม่เช่นนั้น...ข้าจะทำให้เจ้าจะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ตายไม่ได้!”
หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้ฉินซวินก็ไม่รอช้ารีบสาวเท้าไปทางด้านหลังจวน
เฟิงหรูชิงไม่ได้สนใจฉินซวินก้มลงมองเว่ยเมิ่งเจี๋ยอย่างเย็นชา
“เจ้าแน่ใจนะว่าไม่รู้ว่าคนที่ให้เจ้ามาวางยาข้า...เป็นใคร? เหตุใดเขาจึงมาหาเจ้า?”
เว่ยเมิ่งเจี๋ยยิ้มเย็น “เขารู้ว่าข้าถูกขับออกจากตระกูลเว่ยดวยความไม่เต็มใจ บอกว่าต้องการช่วยข้า แต่ว่าเขาเป็นใครนั้นข้าก็ไม่แน่ชัด อาจเพราะเขากลัวว่าหลังจากแผนล้มเหลวแล้วข้าจะเอ่ยเรื่องเขาออกไป”
“อ้อ”
เฟิงหรูชิหยิบผลสีดำขึ้นมีอีกหนึ่งผลด้วยท่าทีนิ่งเรียบ
ผลนี้ขนาดพอๆ กับเมล็ดถั่วแต่กลับทำให้สีหน้าเว่ยเมิ่งเจี๋ยตื่นตระหนกอีกครั้ง
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ ข้ารู้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายนอกจากนี้แล้วไม่รู้อะไรทั้งนั้น...”