เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 707
ตอนที่ 707 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (1)
นิ้วมือเฟิงหรูชิงออกแรงยึดคางเว่ยเมิ่งเจี๋ยเอาไว้
ความเจ็บปวดอย่างมากทำให้น้ำตาเว่ยเมิ่งเจี๋ยไหลออกมา
นางมองดูเฟิงหรูชิงนำผลนั่นวางไว้ที่ริมฝีปากของนางความแตกตื่นก็ฉายชัดจากนัยน์ตา “ไม่! ข้าพูด ข้าพูด!”
มือของเฟิงหรูชิงหยุดลง ทว่ายังคงไม่ได้นำผลนั่นกลับไป สายตานางแฝงด้วยความหนาวเหน็บจ้องมองหญิงที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา
“ที่เป็นรูปธรรมข้าไม่รู้แน่ชัดจริงๆ ...” ฝ่ามือเว่ยเมิ่งเจี๋ยเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ เกรงว่าเฟิงหรูชิงจะไม่เชื่อนาง “ข้าเพียงแค่บังเอิญได้ยินชายคนนั้นเอ่ยถึงคุณชายหนานเสียนอะไรนี่...อ้อ ใช่แล้ว จะต้องเป็นคุณชายหนานเสียนนั่นแน่!”
เฟิงหรูชิงแย้มยิ้มกว้าง นางค่อยๆ เก็บมือกลับมา
เห็นการกระทำของนางแล้วเว่ยเมิ่งเจี๋ยก็สูดหายใจลึก ใจที่เป็นกังวลก็เบาลง
“ท่านผู้เฒ่าฉิน” หญิงสาวหันตัวไป “ข้าคิดว่าข้ารู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ หญิงคนนี้พวกท่านจัดการกันตามใจแล้วกัน”
ตระกูลมู่!
ดีจริง!
ส่งคนมาวางยานาง คิดเพ้อฟันว่าจะทำให้นางเป็นหมันแล้วยังคิดจะโยนความผิดให้หนานเสียน!
น่าเสียดายพวกเขาหาวิธีตั้งนาน สุดท้ายก็หาได้แค่วิธีโง่เขลาเท่านั้น...
“ชิงเอ๋อร์...” สายตาฉินอี๋เป็นกังวล “จริงหรือที่เป็นกั๋ว...”
“ไม่ใช่เขา เรื่องราวเป็นรูปธรรมข้ายังไม่อาจเอ่ยออกไปได้ แต่ในใจข้าคาดคะเนไว้แล้ว”
ในโลกใบนี้ต่อให้นางไม่เชื่อผู้ใด
ก็ย่อมเชื่อกั๋วซือ!
เขาไม่มีวันทำร้ายนาง!
...
กู้อีอีมากับถังอิ่นก็ได้ยินประโยคนั้นของเว่ยเมิ่งเจี๋ย ร่างของนางแข็งทื่อแววตาใสสะอาดฉายแววงุนงงและตกตะลึง
หนานเสียน...
เมื่อครู่ที่นางพูด...คือคุณชายหนานเสียน?
“หนานเสียนเจ้าปีศาจจิ้งจอกนั่นก็มีวันนี้เหมือนกัน!” ถังอิ่นได้ใจจนหางเล็กๆ แทบจะชี้ฟ้า
ดูเถอะไม่ได้มีแค่นางคนเดียวที่มักจะโชคร้าย หนานเสียนปีศาจจิ้งจอกนั่นก็เป็นเหมือนกัน
อยู่ดีๆ ก็มีหม้อใบใหญ่ร่วงลงมาจากฟ้าครอบเขาเอาไปเสียแล้ว
“เสี่ยวอิ่น ก่อนหน้านี้ที่เจ้าเรียกว่าปีศาจจิ้งจอก...ก็คือหนานเสียน?” นางหันศีรษะแข็งทื่อไปเอ่ยถาม
ถังอิ่นพยักหน้าเอาเป็นเอาตาย “ใช่ เขาก็คือปีศาจจิ้งจอก!”
ปากกู้อีอีกระตุกสีหน้าไร้สีเลือดในทันที
หนานเสียนคนชั่วนั่นนอกจากหน้าตาดีหน่อยแล้วยังมีอะไรใช้ได้บ้าง?
เขามีหญิงมากมายเช่นนี้ยังไม่พออีกหรือ? เหตุใดยังต้องมาวุ่นวายกับเสี่ยวชิง?
เสี่ยวชิงเป็นหญิงที่อ่อนโยนและดีงามเช่นนี้ไม่ควรเจอกับผู้ชายเลวทรามแบบนี้
น้ำตากู้อีอีแทบจะไหลออกมา นางเช็ดน้ำตาที่หางตา “ไม่ได้ พวกเราจะต้องขัดขวางไม่ให้หนานเสียนกับเสี่ยวชิงอยู่ด้วยกัน!”
“ใช่แล้วใช่แล้ว” ถังอิ่นพยักหน้าเหมือนครกตำกระเทียม “หลังจากพวกเราขัดขวางหนานเสียนได้แล้วก็จะไม่มีใครสามารถแย่งเสี่ยวชิงกับพวกเราได้”
ทันทีที่คิดได้ดังนั้นในใจถังอิ่นก็เบิกบานใจ หน้าตามีแต่รอยยิ้ม
จนทำให้แม้แต่เฟิงหรูชิงจากไปตอนไหนนางสองคนยังไม่ทันสังเกตเห็น
“อีอี พวกเรากลับไปปรึกษาแผนการกันหน่อย” ถังอิ่นหมุนตัวไปด้วยรอยยิ้ม นางเพิ่งเดินออกจากประตูบ้านตระกูลฉินจู่ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ แววตาสงสัยหันไปมองกู้อีอี “จริงสิ...เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า...เจ้าก็ไม่ชอบหนานเสียนปีศาจจิ้งจอกนั่น?”
กู้อีอีเช็ดน้ำตาอีกครั้ง “โชคไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง ข้าเคย...เป็นคู่หมั้นของหนานเสียน”
ถังอิ่นเงียบไปชั่วขณะ แววตาที่นางมองกู้อีอีแฝงด้วยความเข้าอกเข้าใจ “บังเอิญอะไรเช่นนี้?”
“บังเอิญ?” กู้อีอีงุนงง