เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 705
ตอนที่ 705 ประวัติของถังอิ่น (8)
“ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องบอกกับพวกท่าน” เสียงของเฟิงหรูชิงเงียบไป “ท่านน้าเหยา...ตั้งครรภ์แล้ว”
ครั้งครรภ์แล้วสามคำนี้ราวกับไม้หนักๆ ทุบลงกลางใจทุกคน
เดิมเป็นเรื่องที่น่ายินดีทว่าเพราะร่างกายเว่ยผิ่นเหยาเป็นเหตุ จึงไม่ทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นดีใจแต่ใจกลับถูกปกคลุมด้วยหมอกควัน
“เว่ยผิ่นเหยาตั้งครรภ์แล้ว?” เว่ยเมิ่งเจี๋ยร้องเสียงแหลม “นางเป็นเพียงแม่ไก่ที่ไม่ออกไข่จะตั้งครรภ์ได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้!”
นางไม่เชื่อว่าเว่ยผิ่นเหยาตั้งครรภ์แล้วจริงๆ !
“เว่ยเมิ่งเจี๋ย!”
เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้นมาในทันที เว่ยเมิ่งเจี๋ยกลัวจนตัวสั่น
นางหันศีรษะแข็งทื่อกลับไปก็เห็นผู้นำตระกูลเว่ย เว่ยฝ่างเดินมาด้วยความโมโห ฝ่ามือสะบัดลงบนหน้านางอย่างแรง
“เจ้าทำอะไรเว่ยผิ่นเหยา?” เว่ยฝ่างโกรธจนตัวสั่นหน้าเปลี่ยนรูป
เขานึกเสียใจแล้ว!
ตอนแรกเขาไม่ควรไล่เว่ยเมิ่งเจี๋ยออกไป
คนจิตใจโหดร้ายเช่นนี้ควรจะถูกตีจนตาย!
“เว่ยผิ่นเหยา...” มุมปากเว่ยเมิ่งเจี๋ยยกยิ้มเยาะเย้ย นางหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย “เว่ยผิ่นเหยาอีกแล้ว เหตุใดพวกเจ้าทุกคนเป็นห่วงแค่นางคนเดียว?”
แม้แต่ท่านพ่อก็เป็นเช่นนี้!
นางก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขาเหมือนกัน เหตุใดเขาจึงโหดร้ายกับนางเช่นนี้?
“ถึงตอนนี้เจ้ายังจะมาปากแข็งอีกหรือ?” สายตาเว่ยฝ่างเปลี่ยนจากโกรธเคืองในตอนแรกกลายเป็นสิ้นหวัง
ชีวิตนี้เขาไม่เคยทำผิดแม้แต่น้อย ความผิดเดียวก็คือกตัญญูต่อท่านแม่มากเกินไป ทำให้...รับคนที่ไม่ได้รักมาเป็นอนุ แล้วยังให้กำเนิดลูกสาวที่ทำลายชื่อเสียงครึ่งชีวิตของเขา!
“ความผิดของข้า ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า!” เว่ยฝ่างคุกเข่าลงด้วยความเจ็บปวดน้ำตาไหลริน “ข้าผิดต่อแม่ของผิ่นเหยา และผิดต่อผิ่นเหยา ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า...”
ริมฝีปากฉินเฟยหยางขยับ เห็นเพื่อนเก่าแก่เป็นเช่นนี้แล้วในใจของเขาก็รู้สึกไม่ดี
ทว่าเขาไม่ทันได้ก้าวเข้าไป
มีบางเรื่องที่เขาสมควรได้รับ มีเพียงเช่นนี้แล้ววันหน้าเขาจึงจะสามารถตื่นได้เต็มตา!
“ท่านมีอะไรผิดต่อนางกัน?” สีหน้าเว่ยเมิ่งเจี๋ยดุร้าย “คนที่ท่านทำผิดด้วยคือข้ากับท่านแม่ของข้า...”
ปึ้ง!
เฟิงหรูชิงยกเท้าขึ้นถีบเว่ยเมิ่งเจี๋ยลอยออกไป
ร่างของนางชนกับกำแพงเลือดสดไหลออกจากปากไม่หยุด ใบหน้าขาวซีดยิ่งไม่น่ามองยิ่งขึ้น
“พูดมา ยาวิเศษระดับห้าใบไม้จันทร์ใครเป็นคนให้เจ้า?” เฟิงหรูชิงสีหน้านิ่งเรียบเดินไปข้างกาย
เว่ยเมิ่งเจี๋ย เท้าเหยียบลงบนอกของนางออกแรงเหยียบลงไปแล้วเอ่ยถาม
เว่ยเมิ่งเจี๋ยถูกเหยียบจนกระอักเลือดออกมา หน้าถอดสีไร้สีเลือด
ยาวิเศษระดับห้า!
ไม่กี่พยางค์นี้ทำให้ทุกคนตกใจ แม้แต่เว่ยฝ่างยังเงยหน้าขึ้นจ้องมองเว่ยเมิ่งเจี๋ยไม่ละสายตา
ในมือเว่ยมิ่งเจี๋ย...เหตุใดจึงมียาวิเศษ?
เหตุใดนางจึงใช้ยาวิเศษกับเว่ยผิ่นเหยาที่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง?
“ข้าไม่รู้!” แววตาเว่ยเมิ่งเจี๋ยสั่นไหวกัดฟันปฏิเสธ
คนคนนั้นพูดเอาไว้ หากนางพูดถึงเขาออกไป...จะทำให้นางตายดีกว่าอยู่!
“ไม่พูด?” เฟิงหรูชิงยิ้มเย็น “ในมือของข้ามียาพิษนับร้อยชนิดที่สามารถทำให้เจ้าอยากตายก็ตายไม่ได้! เจ้าไม่พูดก็ย่อมได้ เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดอย่างไม่สิ้นสุด!”
นิ้วมือของนางออกแรงบีบคางเว่ยเมิ่งเจี๋ย หยิบผลสีดำผลหนึ่งออกมายัดใส่เข้าไปในปากของนาง บังคับให้นางกลืนลงไป
บนตัวเว่ยเมิ่งเจี๋ยมีเสียงดังขึ้นมาทั่วทั้งร่าง กระดูกของนางเหมือนถูกตีหักอย่างไรอย่างนั้น ปวดจนเหงื่อนางไหลซึม