เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 723
ตอนที่ 723 คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว (3)
เงียบไปนาน เมื่อครู่ถังอิ่นใช้เสียงน่าเอ็นดูและว่าง่ายเอ่ยออกมา
มุมปากซู่อีอดไม่ไหวที่จะยกยิ้มขึ้น ทว่านางก็เกรงว่าถังอิ่นจะสังเกตเห็นจึงค่อยๆ หุบลง
ถึงตอนนั้นก็มีลูกของชิงเอ๋อร์กับหนานเสียนแล้ว นางหนูนี่คงจะล้มเลิกได้แล้ว...
...
จวนเฟิงอวิ๋น
ตั้งอยู่บนเขาสูง
ศิษย์สองคนเฝ้าอยู่ที่บริเวณประตูจวน พวกเขาเห็นร่างงดงามปรากฏสู่สายตาจากที่ไกลลิบๆ
ดวงตาของศิษย์ทั้งสองคนนั้นฉายแววประหลาดใจก่อนจะเรียกสติกลับมา กำลังคิดจะเข้าไปขวางก็เห็นหงอวี้ที่ตามหลังหญิงสาวมาด้วย
“นี่...ผู้พิทักษ์หงอวี้มิใช่หรือ?”
สีหน้าศิษย์คนซ้ายมือเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เหมือนเขาจะคิดอะไรขึ้นมาได้รีบเปิดทางให้ด้วยท่าทางเคารพนอบน้อม
หลังจากเฟิงหรูชิงก้าวเข้าจวนเฟิงอวิ๋นได้โดยไม่มีสิ่งใดกีดขวาง ไม่นานก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งรีบร้อนเดินมาภายใต้การนำของผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น
ฝีเท้าทุกคนตรงมาที่ตรงหน้าเฟิงหรูชิงด้วยความรวดเร็วแล้วจึงหยุดลง
“ยินดีต้อนรับคุณหนูใหญ่กลับจวน”
“ยินดีต้อนรับคุณหนูใหญ่กลับจวน!”
เสียงดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้านานไม่จางหาย
“ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น” เฟิงหรูชิงยกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆ สายตาของนางหยุดอยู่ที่ใบหน้าสูงอายุของผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น “ห้องของข้าจัดเตรียมไปถึงไหนแล้ว?”
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นโค้งตัวอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน น้ำเสียงเคารพนอบน้อม “เรียนคุณหนูใหญ่ ตอนนั้นเฟิงชิงย่วนของท่านถูกถังอวี้ยึดครอง ตอนนี้ข้าได้จัดการใหม่ทั้งหมด น่าจะสามารถเข้าอยู่ได้แล้ว”
“ดี อีกเดี๋ยวท่านไปที่จวนของข้าหน่อย ข้ามีเรื่องจะฝากฝังท่าน นอกจากนี้เด็กสาวสองคนนี้คอยปรนนิบัติข้ามาตั้งแต่เล็ก ท่านจัดการให้ข้าหน่อย จัดให้อยู่ใกล้ๆ เฟิงชิงย่วนของข้า”
“ขอรับคุณหนูใหญ่!”
สาวใช้สองคนที่เฟิงหรูชิงพามาผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นย่อมไม่กล้าละเลย เขาสั่งคนให้ไปจัดเตรียมที่พักให้พวกนาง
เห็นดังนั้นเฟิงหรูชิงก็ไม่สนใจคนอื่นๆ อีก ตรงไปยังเฟิงชิงย่วน
มองไปทางที่เฟิงหรูชิงจากไปแล้วสายตาผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นก็หันมายังหงอวี้และคนอื่นๆ
“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าอยู่ที่ไหนตอนนี้ก็สามารถกลับไปที่นั่นได้ แน่นอนว่าข้าเห็นคุณหนูดูเหมือนว่าจะพอใจพวกเจ้ามาก วันหน้าพวกเจ้าก็จะเป็นคนข้างกายของคุณหนู”
เหล่าสาวใช้ล้วนดีอกดีใจ เทียบกับการฝึกฝนในจวนเฟิงอวิ๋นแล้วพวกนางเต็มใจที่จะติดตามเฟิงหรูชิงมากกว่า
จากจุดนี้จะเห็นได้ว่า การตัดสินใจเลือกของพวกนางในตอนนั้นไม่ผิด!
“แยกย้ายเถอะ”
ผู้อาวุโสผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นโบกมือแล้วหันหลังจากไป
“นี่คือโอกาสที่ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นให้พวกเจ้า” หงอวี้ยิ้มบางๆ หันหลังกลับไปมองเหล่าสาวใช้ที่ท่าทางนอบน้อม “ตอนนั้นเขาถามทุกคนแล้วว่ายินดีรับโอกาสนี้หรือไม่ มีเพียงพวกเจ้าที่เชื่อผู้อาวุโส
เหลยอวิ๋นจึงได้ตัดสินใจในสิ่งที่ตัวเองไม่มีวันเสียใจไปตลอดชีวิต!”
ด้วยพรสวรรค์ของคนเหล่านี้ ในจวนเฟิงอวิ๋นแม้จะเป็นเพียงศิษย์คนหนึ่ง ทว่าก็สามารถมีที่ยืนในจวนเฟิงอวิ๋น
กลับกันหากไปแคว้นหลิวอวิ๋นเป็นเพียงสาวใช้เล็กๆ คนหนึ่ง ไม่มีการบ่มเพาะใดๆ และยิ่งไม่มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในการฝึกตบะเหมือนจวนเฟิงอวิ๋น
ดังนั้น...
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นในตอนนั้นพูดเป็นประโยคเดียว นี่คือโอกาส ดูสิว่าผู้ใดจะคว้าเอาไว้ได้!
เขาไม่ได้บีบบังคับผู้ใด ดังนั้นสุดท้ายแล้วที่ยินดีไปเป็นสาวใช้มีเพียงบรรดาคนตรงหน้านี้
“พวกเจ้าก็เหนื่อยกันแล้ว พักผ่อนให้สบาย หลังจากนี้มีเวลาก็มารอรับคำสั่งที่เฟิงชิงย่วน”
พูดจบหงอวี้ก็หันหลังจากไป ทิ้งไว้เพียงบรรดาสาวใช้