เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 712
ตอนที่ 712 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (6)
ซู่อีเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างขาวๆ พุ่งตรงมาทางนาง
หงส์ขาวกางปีกสองข้างออกด้วยความตื่นเต้น ออกแรงดึงซู่อีมาไว้ในอ้อมแขน
“ซู่อีในที่สุดข้าก็กลับมาแล้ว...ฮือๆ...ท่านไม่รู้เลยว่าวันเวลาที่ผ่านมานี้ข้าน่าอนาถเพียงใด ข้าหลงทางอยู่ครึ่งปีเต็มๆ มนุษย์พวกนั้นเลวร้ายมาก เห็นข้าเป็นหงส์ตัวเล็กๆ เร่ร่อนก็หลับตาชี้ทางให้ข้า ทำให้ข้าไปถึงถิ่นทุรกันดารทางเหนือจากถิ่นทุรกันดารทางเหนือไปยังทะเลใต้ ต่อมายังไปทะเลทรายตะวันตก...”
ยังดีที่ผ่านไปครึ่งปีในที่สุดมันก็กลับมาแล้ว!
“หนานเสียนเหตุใดเจ้าก็อยู่ที่นี่?”
หงส์ขาวชำเลืองตามองก็เห็นหนานเสียนยืนรับลมอยู่ มันไม่แม้แต่อยากจะมองทำเสียงหึ๊
“เจ้าก็เหมือนกับมนุษย์พวกนั้น เลวร้าย แย่งห้องเก็บสมบัติของข้าแล้วยังเอาขวดมารองน้ำตาข้า”
สายตาหนานเสียนไม่เห็นผู้ใด ไม่แม้แต่จะมองหงส์ขาว
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวหน้าตางดงามที่กำลังเดินมาจากไม่ไกล
หงส์ขาวเหลียวมองตามสายตาหนานเสียน มันก็เห็นเฟิงหรูชิงตาประกายขึ้นมาในทันที
“เสี่ยวชิงชิง พวกเราเจอกันอีกแล้ว ข้าคือหงส์ขาวเพื่อนที่ดีที่สุดของว่าที่แม่สามีของเจ้า!”
เพื่อนคำคำนี้หงส์ขาวพูดอย่างไม่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง
ทว่ายังมีเวลามีมาก มันต้องได้เป็นพ่อสามีของเสี่ยวชิงชิงแน่
“ซู่อี” หงส์ขาวไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าแข็งทื่อของซู่อีแม้แต่น้อย หันไปยิ้มกว้าง
“ข้าบอกแล้วว่าเสี่ยวชิงชิงงดงามยอดเยี่ยมยิ่งนัก วันหน้าลูกของนางกับหนานเสียนจะต้องออกมายอดเยี่ยมยิ่งกว่า ซู่อีท่านก็ใกล้จะเป็นท่านย่าแล้ว”
“...”
ซุปหงส์ต้มอย่างไร? รีบ!
“เป็นอะไรไป?” ในที่สุดหงส์ขาวสังเกตได้ถึงบรรยากาศที่ผิดไป ใช้กรงเล็บของมันเกาหัวนัยน์ตางุนงง
“ข้าพูดอะไรผิดไปหรือ? แต่ว่าข้าก็ไม่ได้พูดผิดนี่ ความสัมพันธ์ของหนานเสียนกับเสี่ยวชิงชิงดีเช่นนี้ ไม่นานซู่อีก็ได้เป็นท่านย่าจริงๆ”
มือสองข้างที่วางข้างตัวของซู่อีค่อยๆ กำหมัด
ใจเย็น!
นางจะต้องใจเย็นเอาไว้!
จะเสียภาพพจน์ต่อหน้าชิงเอ๋อร์ไม่ได้
“ชิงเอ๋อร์...” ซู่อีหันหน้าไปอย่างแข็งๆ เล็กน้อยบนหน้านางนิ่งเรียบเหมือนที่ผ่านมา ราวกับไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย
“ข้าไม่ได้อยากจะปิดบังเจ้า ข้าเพียงแค่...”
“ข้ารู้” เฟิงหรูชิงยิ้มแย้ม “เพราะว่าไม่อยากให้ข้ารู้เรื่องตระกูลมู่”
“ใช่แล้ว ก็เพราะ...” ซู่อีถอนหายใจออกมากำลังจะเอ่ยปากเสียงของนางก็ชะงัก ใบหน้างดงามแข็งค้างไป “เจ้า...รู้ได้อย่างไร?”
“ข้ารู้นานแล้วว่าหนานเสียนเป็นลูกชายของท่าน”
ไม่เช่นนั้นนางไม่มีทางให้นางมาอยู่จวนองค์หญิงตั้งครึ่งปี
ซู่อีชะงักค้าง “เจ้ารู้นานแล้ว? ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”
“ครึ่งปีก่อน” เฟิงหรูชิงยักไหล่ยิ้มกริ่ม “พูดให้ชัดก็คือวันที่สองที่ได้รู้จักท่าน”
นิ้วของซู่อีจับปอยผมที่ข้างหูต้องการใช้มันปกปิดความตื่นเต้นในใจ
“เช่นนั้น...เหตุใดเจ้าจึงไม่เคยเอ่ยกับข้าเลย?”
นางคิดไปเองว่าปกปิดได้เป็นอย่างดี ใครจะรู้ว่าเฟิงหรูชิงรู้นานแล้ว
“อ้อ...ข้าเพียงแค่เห็นท่านเล่นละครคนเดียวอย่างมีความสุข จึงไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจก็เลยแสดงเป็นเพื่อนท่าน”
คิ้วตาเฟิงหรูชิงโค้งมนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มในดวงตาทำให้คนหวั่นไหว เจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์
หนานเสียนก้าวออกมา นิ้วเรียวยาวลูบผมที่หน้าผากของนาง “เรื่องของเจ้าทำเสร็จแล้วหรือ?”
เขารู้ว่าสองสามวันนี้เฟิงหรูชิงเก็บตัวเพราะมีเรื่อง ทว่าเขาไม่ถามอะไรทั้งสิ้น สายตาสงบนิ่งมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า