เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 713
ตอนที่ 713 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (7)
“อื้อ ข้ายุ่งเสร็จแล้วก็รีบมาหาเจ้าทันที”
นางขยับเข้าใกล้หนานเสียนเอื้อมมือไปกอดชายหนุ่มตรงหน้า เงยหน้าขึ้นนัยน์ตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“แค่กแค่ก” ซู่อีไอนิ่งๆ สองที “พวกเจ้าสองคนค่อยๆ เลี่ยนกันไป หงส์ขาวเจ้าตามข้ามา ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า”
หงส์ขาวยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ทว่าทันทีที่ได้ยินซู่อีต้องการจะพูดกับมันเป็นการส่วนตัว หัวใจทั้งดวงของมันก็แทบจะเต้นออกมาข้างนอก
“ได้ ซู่อี”
ซู่อีหันหลังเดินออกไปนอกป่าไผ่ทิศใต้
หงส์ขาวตามหลังไปติดๆ ไม่นานก็ตามซู่อีหายลับไปภายใต้สายลมแผ่วเบาของป่าไผ่
ตั้งแต่ต้นจนจบเฟิงหรูชิงไม่ได้มองหงส์ขาวแม้แต่น้อย
สายตาของนางอยู่ที่ตัวของหนานเสียทั้งหมด
“มีคนต้องการคิดบัญชีกับเจ้าอย่างลับๆ หรือ?” หนานเสียนลูบศีรษะเฟิงหรูชิง
เสียงของเขาไพเราะเหมือนเคย ราวกับสายลมบางเบาพัดผ่านหูสบายยิ่งนัก
“อื้อ”
“คนตระกูลมู่?” นัยน์ตาหนานเสียนมีแสงที่คนไม่อาจเข้าใจ
ทว่า...
เฟิงหรูชิงรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบกายเขาลดลงหลายส่วน
“คนตระกูลมู่ต้องการทำให้ข้าเป็นหมันแล้วโยนความผิดให้เจ้า” เฟิงหรูชิงยกยิ้ม “ไม่รู้ว่าพวกเขาโง่หรือว่าเห็นข้าโง่! หากเจ้าต้องการใช้ผงพิษนั่นทำร้ายข้าจำเป็นต้องยืมมือคนอื่นหรือ? อีกอย่างข้าเชื่อว่าเจ้าไม่มีวันทำร้ายข้า”
แววตาหนานเสียนเข้มขึ้น “มู่หลิงไม่มีทางโง่เขลาโยนความรับผิดชอบมาให้ข้าเช่นนี้”
“เช่นนั้นความหมายของเจ้าคือ...” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเงยหน้ามองหนานเสียน
หนานเสียนยิ้มเย็น “ผู้หญิงคนนั้น”
สีหน้าเฟิงหรูชิงเยือกเย็นลง “ข้ารู้แล้วว่าเจ้าพูดถึงใคร”
ไม่ว่าจะเป็นมู่หลิงหรือผู้หญิงคนนั้นล้วนทำร้ายซู่อีอย่างใหญ่หลวง...
ตอนนี้ยังคิดจะมาทำร้ายนาง!
“ดูเหมือนว่ามู่หลิงจะอยากให้ข้ากลับตระกูลมู่จนทนไม่ไหว ผู้หญิงคนนั้นก็เลยร้อนรนคิดจะให้มู่หลิงรับความผิด ทำให้ข้าโกรธตัดขาดกับมู่หลิง ทว่านางไม่รู้...ชาตินี้ข้ากับมู่หลิงแยกจากกันชัดเจนนานแล้ว”
ตั้งแต่วันที่ออกจากตระกูลมู่เขาก็ไม่ใช่คนตระกูลมู่อีก
ไม่ว่ามู่หลิงหรือเฉินชิงเยียนจะทำอะไรล้วนไร้ประโยชน์
“ชิงเอ๋อร์” หนานเสียนก้มลง รอยยิ้มบางๆ ทว่ามั่นคง “ข้าไม่มีทางให้ใครทำร้ายเจ้า”
ไม่ว่าใคร...ล้วนไม่ได้!
เฟิงหรูชิงเงยหน้าจ้องมองหนานเสียน
“ข้าเชื่อเจ้า”
ไม่รู้เพราะเหตุใด กับหนานเสียน...นางไม่มีทางสงสัย
ความเชื่อใจนี้ฝังอยู่ในกระดูก สลักอยู่ในวิญญาณ ไม่ว่าจะเวียนว่ายกี่ครั้งก็ไม่อาจลบออก
“หนานเสียน” เฟิงหรูชิงยิ้มบางๆ “ที่จริงเจ้าน่าจะรู้นานแล้ว ข้าไม่ใช่เฟิงหรูชิงคนนั้นในตอนแรก”
“อื้อ ข้ารู้”
เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “ที่ข้าพูดไม่ใช่เปลี่ยนแปลง ความหมายของข้าคือข้าไม่ใช่นาง! ชาติที่แล้วของข้าไม่ได้อยู่ในโลกนี้ แต่ว่าข้ากลับรู้สึกได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้อย่างแรงกล้า ราวกับว่าเดิมข้าควรจะอยู่ที่นี่”
อีกอย่างนางสามารถเข้ามาในร่างนี้ได้ต้องการมีเหตุผลบางอย่าง เพียงแต่ตอนนี้นางยังไม่รู้ก็เท่านั้น...
มือของหนานเสียนที่ลูบศีรษะนางแข็งทื่อ ดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดแน่น
“ชาติที่แล้วของข้าตั้งแต่เริ่มจนจบที่อยู่เคียงข้างข้ามีเพียงน้องชายคนหนึ่งกับสุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ตอนนี้พวกเขาก็ตามข้ามาแล้ว น้องชายของข้าคือฉินเฉิน สุนัขตัวใหญ่คือมังกรดำ...พวกเขา...ล้วนเป็นคนสำคัญอย่างยิ่งของข้า”
“ข้าไม่อาจไม่สนใจเฉินเอ๋อร์ แล้วข้าก็ไม่ยอมให้ใครทำร้ายเขาแม้แต่น้อยนิด”