เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 711
ตอนที่ 711 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (5)
ปึ้ง!
สายตามู่หลิงเย็นชา ฝ่ามือลมโบกออกไป ทันใดนั้นชายชุดดำก็กระอักเลือดออกมาโดยไม่กล้าหลบแม้แต่น้อย
“โง่เขลายิ่งนัก! เจ้าคิดว่าคนในโลกใบนี้ล้วนโง่เขลาเช่นเจ้าหรือ? หากหนานเสียนต้องการทำร้ายนางจริง เจ้าคิดว่าต้องยืมมือคนอื่นหรือ? เขาสามารถทำให้นางไม่อาจมีลูกได้อีกโดยไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ!”
ชายชุดดำหน้าซีด
แต่...แต่เรื่องนี้...ชิงเยียนฮูหยินเป็นคนบอกกับเขานี่
เขาไม่ได้คิดทบทวนมากนักก็ทำตามที่ชิงเยียนฮูหยินบอก ต้องการจะใช้วิธีนี้ทำลายความสัมพันธ์ของคุณชายหนานเสียนกับหญิงผู้นั้นให้หมดสิ้น
“โง่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าการกระทำของเจ้าสามารถทำให้หนานเสียนรู้ว่านี่เป็นการกระทำของตระกูลมู่ เจ้าอยากให้หนานเสียนกับข้าผิดใจกันหรืออย่างไร?” หมัดของมู่หลิงกระแทกเข้าที่อกของชายชุดดำ เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้น
เดิมหนานเสียนก็มีอคติกับเขามากพออยู่แล้ว ครั้งนี้เขาก็เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้วจึงได้มาหาหนานเสียน
หากให้หนานเสียนรู้ถึงการกระทำทั้งหมดของเขา ไม่แน่ว่าเจ้าลูกอกตัญญูนั่นจะอกตัญญูต่อเขาเพื่อผู้หญิงคนนั้น!
ทั้งหมดนี่ล้วนเป็นเพราะเจ้าโง่ที่ทำตัวอวดฉลาดคนนี้!
“นายท่านรองโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย” ชายชุดดำตื่นตระหนกรีบเอาศีรษะโขกพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย “เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นชิงเยียนฮูหยินที่ตักเตือนข้า ขอนายท่านรองโปรดไว้ชีวิต”
ฝ่ามือของมู่หลิงที่กำลังจะฟาดลงบนศีรษะของชายผู้นั้นหยุดลง นัยน์ตาของเขามีความสงสัย “เจ้ามั่นใจ...ว่าชิงเยียนเป็นคนให้เจ้าทำเช่นนี้?”
ชิงเยียน..เหตุใดต้องทำเช่นนี้?
“เป็นชิงเยียนฮูหยิน นายท่านรอง ข้าน้อยทำเพียงเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นออกจากคุณชายโดยสิ้นเชิง ขอนายท่านรองไว้ชีวิต”
ปากมู่หลิงเม้มแน่นกับสายตาที่เย็นเฉียบ
ราวกับผ่านไปเนิ่นนานน้ำเสียงจนใจของเขาจึงจะดังขึ้น
“หากเป็นการกระทำของชิงเยียนเช่นนั้นย่อมเป็นเพราะนางคิดเพื่อข้า นางเองก็ไม่อยากให้หนานเสียนถูกผู้หญิงคนหนึ่งทำให้สับสนสูญเสียตัวตนไป จึงได้ใช้วิธีเช่นนี้ให้หนานเสียนกลับตระกูลมู่”
ทว่าจิตใจที่ดีงามของนางกลับทำเรื่องร้าย แต่เขา...ก็ยังไม่อาจกล่าวโทษนางได้ลง
“เห็นแก่ชิงเยียนครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตสุนัขของเจ้าก่อน จำเอาไว้เรื่องนี้กลับไปห้ามเอ่ยถึงอีกชิงเยียนจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด!”
ไม่ว่าชิงเยียนทำอะไรล้วนแล้วแต่เพื่อเขาทั้งสิ้น
หากให้ชิงเยียนรู้ว่าเพราะเรื่องนี้ทำให้ในใจหนานเสียนยิ่งมีอคติต่อตระกูลมู่ เขาชักชวน
หนานเสียนกลับมายิ่งยากขึ้นกว่าเก่า...ด้วยความเอาใจใส่ที่ชิงเยียนมีต่อหนานเสียนย่อมโทษตัวเอง
เขาติดค้างชิงเยียนมากเกินไปแล้วจะทน...ให้นางเป็นเช่นนั้นอีกได้อย่างไร?
ชายชุดดำราวกับได้รับนิรโทษรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณนายท่านรองที่เมตตา”
“เจ้ากลับตระกูลมู่ไปก่อนแล้วบอกท่านผู้เฒ่าว่า อีกไม่กี่วันข้าจะพาซู่อีกับหนานเสียนกลับไปพร้อมกัน”
สุดท้ายแล้วในใจซู่อีก็มีเขาอยู่
รอความโกรธในใจนางหายไปก็ย่อมกลับมา และเมื่อซู่อีกลับตระกูลมู่ก็ไม่มีทางที่หนานเสียนจะไม่กลับ!
“ขอรับนายท่านรอง”
ชายชุดดำรับคำสั่งยืนขึ้นหันหลังออกไป
สายตามู่หลิงจับจ้องไปที่แคว้นหลิวอวิ๋นตั้งแต่ต้นจนจบ นัยน์ตาของเขาอ่อนโยนดุจสายน้ำ มุมปากยกยิ้มบางๆ
“ซู่อี...เจ้าควรจะกลับมาได้แล้ว...”
ชิงเยียนรับปากเขาแล้ว หากซู่อีกลับมานางจะย้ายไปอยู่บ้านพัก เช่นนี้แล้ว...ซู่อีคงจะไม่ก่อเรื่องอีกต่อไป
เขาตามใจนางเช่นนี้แล้วชิงเยียนยอมแม้กระทั่งออกไปอย่างไม่เป็นธรรม หากนางยังก่อเรื่องต่อไปจะไม่เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย
ซู่อีเป็นหญิงที่ชาญฉลาดตลอดมา นางคงจะรู้ว่าควรจะพอตรงไหน
...
“ซู่อี!”
บนท้องฟ้าเหนือป่าไผ่ทิศใต้มีเสียงร้องดีใจเสียงหนึ่งดังขึ้น