เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 714

ตอนที่ 714 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (8)

มือหนานเสียนที่กอดเฟิงหรูชิงออกแรงน้อยๆ

“ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ขอเพียงคำเดียวข้าก็จะช่วยเจ้า”

ชายหนุ่มพูดจบเฟิงหรูชิงก็เงยหน้าขึ้นแล้วจูบลงบนริมฝีปากของเขา

จูบเหมือนแมลงปอแตะน้ำหญิงสาวก็คิดจะผละออกจากริมฝีปากเขา

ใครจะรู้ว่าจู่ๆ หนานเสียนจะใช้มือกดท้ายทอยนางไว้ โน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วจูบที่อ่อนโยนก็ประทับลงบนริมฝีปากนางอีกครั้ง

ในป่าไผ่ทางทิศใต้

สายลมแผ่วพัดมาก

ชายหนุ่มในชุดขาวเสียยิ่งกว่าหิมะ รูปสง่างามไม่มีผู้ใดเทียบเทียม

หญิงสาวชุดแดงหน้าตางดงามตรงหน้าเขางดงามดุจภาพวาด

มองจากไกลๆ งดงามกว่าภาพม้วนเป็นไหนๆ

นานกว่าชายหนุ่มจะผละออกจากริมฝีปากแดงระเรื่อของหญิงสาว มือข้างหนึ่งของเขาโอบรอบเอวเล็กของนาง ชายเสื้อดุจสายลมปลิวไปในอากาศ สักพักจึงจะหยุดลงที่บริเวณหน้ากระท่อมไม้

ในกระท่อมไม้มีกลิ่นหอมสดชื่นอ่อนๆ

ตกแต่งอย่างสวยหรูเรียบง่าย

เหมือนนิสัยเรียบสงบของเขา

หนานเสียนอุ้มเฟิงหรูชิงเดินไปที่เตียงไม้

ภายใต้สายลมบางเบา เส้นผมของหญิงสาวพัดตามลมดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่กลับงดงามไม่เปลี่ยน

การกระทำของเขาอ่อนโยนยิ่ง นำร่างของเฟิงหรูชิงวางลงบนเตียงช้าๆ

นิ้วเรียวยาวสางเส้นผม และประคองใบหน้าหญิงสาว

“ชิงน้อยล่ะ?” เฟิงหรูชิงเอ่ยถามอย่างไม่วางใจ

หนานเสียนยกยิ้มบาง “ทิ้งไปแล้ว มันคลานกลับไม่ทันก่อนคืนนี้”

“อ้อ เช่นนั้นก็ดี”

เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นสองแขนคล้องรอบคอหนานเสียนประทับลงบนริมฝีปากของเขา

กลิ่นของชายหนุ่มสดชื่นและสง่างามยิ่งนักเหมือนกับดอกมะลิ ทำให้นางชื่นชอบ

ในช่องปากยังมีกลิ่นหอมสดชื่นเพลิดเพลินจนยากที่จะถอนตัว

นางละจากริมฝีปากของชายหนุ่มแล้วยิ้มบางๆ

“หนานเสียน...เจ้ายังจำวันนั้นที่ข้ากินผลไม้ของชิงหานเข้าไปเพื่อช่วยแสด็จแม่จนเกือบจะเส้นเอ็นฉีกขาดได้หรือไม่?”

“อื้อ ข้าจำได้”

“ครั้งนั้นเป็นเจ้าที่ช่วยข้าเอาไว้ แต่ว่าจิตใต้สำนึกในตัวข้ากลับพบคนคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเจ้ามาก ที่ไม่เหมือนกับเจ้าก็คือผมของเขาสีขาว”

เสียงเบาๆ ของหญิงสาวทำให้มือของหนานเสียนที่ลูบผมนางอยู่ชะงัก แววตาจ้องลึกไปยังนาง

“ข้าไม่รู้ว่าเขาใช่เจ้าหรือไม่ แต่ข้ารู้สึกว่าข้ากับเขาน่าจะรู้จักกัน...”

ครั้งนั้นเป็นความเจ็บปวดในดวงตาของชายหนุ่มมากยิ่งขึ้น ราวกับมีดาบเล่มหนึ่งแทงลึกที่ใจเขา

ทำให้เขาปวดใจจนน้ำตาจะไหลริน

คนสูงส่งเช่นนี้ไม่ควรต้องมาเจ็บปวด

“ยังมีอีก ครั้งก่อนข้านำภาพกลับมาจากหอแห่งแรกภาพหนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใดตอนที่เห็นภาพนั้นข้าก็ปวดใจเช่นกัน...” รอยยิ้มของเฟิงหรูชิงค่อยๆ หายไป นัยน์ตาแฝงด้วยความเจ็บปวดลึก

ความเจ็บปวดนั้นก็ทิ่มแทงทั้งดวงตาและดวงใจของหนานเสียน

เขาไม่ให้โอกาสนางได้พูดอีกโน้มตัวลงจูบที่ปากของหญิงสาว

จูบนี้ไม่ได้เบาบางอีกต่อไป ราวกับจะลิ้มรสทั่วทั้งกายนาง

หนานเสียนในสายตาของเฟิงหรูชิง บริสุทธิ์ไร้ความต้องการ เรียบสงบ และสูงส่งเขาที่เป็นเช่นนั้นเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น

ทว่านางก็ไม่ได้ปฏิเสธหนานเสียน กลับเงยหน้าขึ้นตอบรับชายหนุ่ม

จูบลึกซึ้งไม่ต้องยับยั้งชั่งใจอีกต่อไป

“ชิงเอ๋อร์ เจ้ายินดีจะแต่งกับข้าหรือไม่?”

“อือ?” เฟิงหรูชิงเอียงคอ

นางอยากกดกั๋วซือมาตลอด ทว่าแต่งหรือไม่แต่งกับเขา...ดูเหมือนจะไม่เคยคิดถึงปัญหานี้

“กั๋วซือ เจ้าบอกว่าตามตรง เจ้ามีความคิดนอกลู่นอกทางกับข้าตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดข้าจึงไม่รู้เลย?” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

คิดกับนางตั้งแต่เมื่อใด...

หากนับในฝันด้วยละก็น่าจะตั้งแต่ตอนที่เขาห้าขวบ ครั้งแรกที่ฝันถึงฉากที่ทำให้เขาใจแตกสลาย...