เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 665
ตอนที่ 665 ซู่อีและหนานเสียน (8)
ซู่อีไม่อยากให้ชิงเอ๋อร์รู้เรื่องพวกนี้
“เสียดายที่นางซื่อบื้อเกินไป ปิดบังเจ้าไม่ได้”
ชิงเอ๋อร์ของเขาฉลาดออกเพียงนี้ จะไม่พบความสัมพันธ์ของพวกเขาได้อย่างไร
ทว่านางดันมั่นใจในตัวเองเกินไป หลงคิดว่าชิงเอ๋อร์เชื่อนางจริงๆ
แต่ว่าสุดท้ายคนที่เข้าใจมารดาก็คือลูกชาย ซู่อีคิดทำอะไร หนานเสียนรู้ดียิ่งกว่าใครๆ ทั้งนั้น
เฟิงหรูชิงพยักหน้าเห็นด้วย “ซื่อบื้อจริงๆ ด้วย แต่...ข้าชอบนางมาก”
ชอบรูปโฉมของนาง ชอบเรือนร่างของนาง ซ้ำยัง...ชอบที่นางเป็นแม่ของหนานเสียนด้วย
ลมหายใจของหนานเสียนหนักแน่นขึ้น “เจ้าชอบนางไม่ได้”
“เพราะอะไร” เฟิงหรูชิงงุนงง
นางชอบหนานเสียน รักบ้านก็พลอยรักชอบซู่อีไปด้วย แล้วไม่ดีตรงไหนกัน
หรือว่าจะให้นางกับซู่อีไม่ถูกกัน
“ไม่ได้” หนานเสียนกอดเฟิงหรูชิงไว้ เอ่ยเสียงนิ่งๆ ว่า “นางไม่รูปงามเท่าข้า เจ้าไม่ต้องชอบนาง”
“...”
หนานเสียนเอ่ยเสียงเรียบ “วันหน้า หากนางจะลักพาตัวเจ้าไป เจ้าอย่าไปสนใจนาง”
เฟิงหรูชิงเงียบ
หนานเสียนไปโดนอะไรกระตุ้นมา นี่เขาหึงแม่ตัวเองอย่างนั้นหรือ
“อีกอย่าง” หนานเสียนชะงักเล็กน้อย “นางอายุค่อนข้างมาก ไม่เหมาะสมกับเจ้า”
“กั๋วซือ” เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ “วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป”
“ไม่มีอะไร” หนานเสียนหลุบตาลง มุมปากเขาอมยิ้ม ในดวงตามีความอ่อนโยนไม่จางหาย “ข้าไม่มีทางยอมให้ใครพาเจ้าไปอย่างเด็ดขาด”
ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น!
“แม่เจ้า...ความจริงนิสัยคล้ายเจ้ามาก” เฟิงหรูชิงหัวเราะ “เพราะฉะนั้นข้าถึงจับได้ง่ายๆ จริงสิ ตระกูลมู่นั่น...มันคือเรื่องอะไรกันแน่”
มือของหนานเสียนที่กำลังลูบหัวเฟิงหรูชิงแข็งค้าง แววตาเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา ความเย็นยะเยือกปกคลุมใบหน้ารูปงาม
“ชิงเอ๋อร์วันหน้าเจ้าต้องจำไว้ ข้ามีแต่แม่ ไม่มีพ่อก็พอแล้ว ต่อให้พบเขา ก็ไม่ต้องไว้หน้า”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง “ตระกูลมู่ทำร้ายซู่อีหรือ”
“อืม” หนานเสียนสีหน้าเย็นชาเสียจนน่ากลัวอยู่บ้าง “เขารักอนุแล้วยังยอมปล่อยมือจากแม่ข้า ถึงขั้นทำร้ายแม่ข้าครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อผู้หญิงคนนั้น”
การทำร้ายบางอย่างเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ชั่วชีวิตก็มิอาจอภัยได้
เฟิงหรูชิงสงบลง นางกำมือแน่น พลันหัวเราะเสียงเย็นออกมา
“คนแบบนั้น ไม่มีคุณสมบัติเป็นพ่อของเจ้า และไม่มีคุณสมบัติครอบครองซู่อีด้วย!”
เพียงประโยคเรียบง่ายประโยคเดียว เฟิงหรูชิงก็เข้าใจแล้วว่า ซู่อีได้รับความเจ็บปวดมากมายแค่ไหนตอนอยู่ในตระกูลมู่
คนสารเลวแบบนั้น ต่อให้วันหน้าสำนึกผิด ก็ไม่คู่ควรมาขอให้ซู่อีอภัยให้!
หนานเสียนยิ้มยกมุมปากจางๆ เขาไม่ได้บอกเฟิงหรูชิงว่า ในตอนเด็กเขาเกือบตายอยู่ในตระกูลมู่
“เมื่อก่อนนางตาบอด สู้เจ้าไม่ได้”
“...” เฟิงหรูชิงหน้าคล้ำง้ำงอ
ทำไมนางรู้สึกว่าหนานเสียนกำลังชมตัวเอง
“เมื่อก่อนข้าเองก็ตาบอด...”
เจ้าของร่างนี้ตาบอดจริงๆ ถึงได้ชอบหลิ่วอวี้เฉิน
หนานเสียนขมวดคิ้ว “นั่นไม่ใช่เจ้า”
เสี้ยววินาทีนั้นหัวใจเฟิงหรูชิงสั่นไหว นางจ้องหนานเสียนนิ่งๆ
เขารู้อะไรแล้วใช่หรือไม่
คล้ายกับว่าหนานเสียนไม่ทันจับสังเกตสีหน้าหญิงสาว เขาอมยิ้ม “ข้ามักมีความรู้สึกหนึ่งเสมอ คนเมื่อก่อนนั้นไม่ใช่เจ้า จนถึงตอนนั้นที่เจ้ามายังป่าไผ่ทิศใต้ ถึงเป็นการพบกันครั้งแรกของพวกเรา”