เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 666
ตอนที่ 666 ซู่อีและหนานเสียน (9)
หัวใจเฟิงหรูชิงเต้นแรงขึ้น นางมักรู้สึกว่า...กั๋วซือต้องรู้เรื่องที่นางไม่รู้อยู่แน่
“กั๋วซือ” น้ำเสียงนางเบาลง
“ชิงเอ๋อร์” นิ้วของหนานเสียนจรดลงที่ริมฝีปากหญิงสาว แววตาเย็นชานั้นพราวประกายตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจรู้ได้ “ตอนนั้นนางบอกให้ข้ามอบของขวัญให้เจ้า ข้ายังไม่ได้ให้เจ้าเลย ไม่สู้ตอนนี้ข้าช่วยเจ้าใส่มันดีกว่า”
เฟิงหรูชิงแววตาวาวโรจน์ ยิ้มตาหยีกระเถิบเข้าหาหนานเสียน
“ของขวัญอะไร”
หว่างคิ้วหนานเสียนทอรอยยิ้มเขายื่นมืออกมา ตู้โตวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือนาง
“ตู้โตวที่นางทำกับมือ นางให้ข้ามอบให้เจ้า”
“...” เฟิงหรูชิงตัวแข็งขึ้นมาในฉับพลัน
ก่อนหน้านี้นางยังไม่ได้พบซู่อี แล้วซู่อีจะให้หนานเสียนส่งตู้โตวให้นางได้อย่างไร ซ้ำยังให้หนานเสียนเปลี่ยนให้นางด้วย
“ชิงเอ๋อร์ พวกเราไม่อาจทำให้นางผิดหวัง”
มือหนานเสียนประทับไว้ที่แผ่นหลังเฟิงหรูชิง รอยยิ้มของชายหนุ่มยังคงเป็นเสมือนสายลมพลิ้วอ่อนหมู่เมฆคล้อยดังเดิม ยิ่งเหมือนกับขนนกปัดผ่านหัวใจเฟิงหรูชิง
สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
“กั๋วซือ ท่านมั่นใจหรือไม่ ว่าจะเปลี่ยนตู้โตวอย่างเดียว ไม่ได้คิดนอนกับข้า”
“อืม”
“เช่นนั้น หากข้านอนกับท่านแล้ว ท่านจะอัดข้าหรือไม่” เฟิงหรูชิงยิ้มพริ้มเพรางามล่มบ้านล่มเมืองเสมือนภาพวาด
หนานเสียนตั้งใจจับจ้องใบหน้างดหยดย้อยของหญิงสาวตรงหน้า
อัดนางหรือก็ดูเหมือนว่าจะทำไม่ลง
ดังนั้นหนานเสียนขบคิดชั่วครู่ ตอบเสียงนิ่งว่า “ปกติแล้วมีแต่เจ้าลงมือ อย่างว่าเจ้าเมาแล้วตบ...”
รอยยิ้มเฟิงหรูชิงแข็งค้าง หน้าเจื่อนไป ไอแห้งๆ สองคำ
กั๋วซือกำลังคิดบัญชีเก่ากับนางหรือ
“คือว่า ท่านพอจะลืมเรื่องนี้ไปได้หรือไม่”
“ไม่ได้...” ชายหนุ่มจับมือเฟิงหรูชิงมาวางแนบแก้ม เขายิ้มอ่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนเดียวที่ทำร้ายข้าได้”
ไม่ว่าจะด้านใดก็ตาม
นางเป็นคนเดียวที่สามารถทำร้ายเขาได้
อีกทั้งเขายังยินยอมพร้อมใจอีกด้วย
ทั้งๆ ชายหนุ่มน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเพียงนั้น ทว่าใบหน้ากลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ทำให้เฟิงหรูชิงอดทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกขึ้นไปตรงหน้าชายหนุ่ม
ปากแดงๆ ของนางประทับลงบนเรียวปากของเขา โถมกายแนบเข้าไปที่อกเขา รอยยิ้มงดงาม “ท่านจะเปลี่ยนตู้โตวให้ข้ามิใช่หรือข้าตามใจท่าน”
หนานเสียนประคองท้าทอยหญิงสาวอย่างเบามือ ดวงตาอ่อนโยน นัยน์ตาสุกสกาวคู่นั้นสะท้อนเงาร่างของหญิงสาวอยู่ภายใน
“กั๋วซือ ท่านจิตใจสงบไร้ความปรารถนาเช่นนี้ ข้าล่ะอยากรู้นักว่า ถ้าท่านสูญเสียสภาพเช่นนี้ไปจะเป็นอย่างไร”
ในสายตาของชายหนุ่มมีเพียงหญิงสาวตรงหน้า สรรพสิ่งอื่นๆ ล้วนอยู่นอกสายตาเขา
“ถ้าเจ้าอยากดู เช่นนั้นข้าก็จะให้เจ้าดูคนเดียว ชั่วชีวิตนี้ก็จะมีแค่เจ้าเท่านั้น”
แผ่นดินกว้างใหญ่ผู้คนมากมาย มีเพียงเจ้าคนเดียวที่จะได้เห็นข้าในสภาพนี้
จะไม่มีใครคนที่สองอีกแล้ว
“นายท่าน...”
ทว่าในเวลานี้เองดันมีน้ำเสียงอิดโรยดังมาจากนอกหน้าต่าง “ข้าพยายามอย่างแสนสาหัสคลานกลับมาได้อีกแล้ว”
บรรยากาศในห้องเย็นเยียบในบัลดล
ชิงน้อยขยับหัวน้อยๆ ยามที่มันเห็นคนบนเตียงทั้งสอง ร่างกายก็แข็งค้าง เสียงและร่ายกายสั่นเทิ้ม
“ถ้าข้าบอกว่าครั้งนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ พวกท่านเชื่อหรือไม่”