เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 678

ตอนที่ 678 ลอบโจมตี (4)

เมื่อนางมาถึงเห็นบาดแผลบนแขนเฟิงหรูชิง ใบหน้างามก็เคร่งขรึมลง แววตาเย็นชากวาดมองกลุ่มคนชุดดำ ไม่รู้เพราะอะไร ยามที่ซู่อีกวาดตามองไป ชายชุดดำทั้งหลายตกใจเสียแทบคุกเข่า

“ชิงเอ๋อร์” นางไม่สนใจกลุ่มคนชุดดำค่อยๆ เดินเข้าหาเฟิงหรูชิง ขมวดคิ้วแน่นแฝงไปด้วยความจนปัญใจ

“ต่อไปเจ้าอย่าออกจากบ้านเพียงลำพัง หากคนตามมาด้วยถึงจะปลอดภัย ถ้าไม่พอเจ้าก็พาสัตว์วิเศษออกมาด้วย กันไม่ให้ตัวเองบาดเจ็บ”

นางยกแขนเฟิงหรูชิงขึ้นมาอย่างระวัง สีหน้าวิตกกังวล แต่นางยังไม่ทันตรวจสอบอาการบาดเจ็บอย่างชัดเจน จู่ๆ ก็มีลำแขนข้างหนึ่งยื่นมาดึงเฟิงหรูชิงออกจากซู่อี

ขณะที่เฟิงหรูชิงกำลังตะลึงงัน นางก็พลันเข้าสู่อ้อมอกอบอุ่นอันคุ้นเคย

“บาดเจ็บหรือ” น้ำเสียงชายหนุ่มยังสงบนิ่งเหมือนเคย แต่เฟิงหรูชิงยังฟังจับคลื่นลมพายุดุดันในน้ำเสียงสงบนิ่งได้นั้นออก

“พวกท่านไม่ต้องกังวล บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ช้าก็หาย...”

“ใครทำ” ราวกับว่าหนานเสียนไม่ได้ยินคำตอบของนาง เขาเอ่ยถามขึ้น

เฟิงหรูชิงชี้ไปที่ชายชุดดำที่อยู่หน้า “เขา”

“อืม”

ในที่สุดหนานเสียนก็คลายอ้อมกอด ยามเขาเดินมาหยุดที่หน้าซู่อี ฝีเท้าก็ชะงักไป “ช่วยข้าดูแลนางหน่อย ห้ามฉวยโอกาสลวนลามนาง”

ซู่อี “...”

ทำไมนางรู้สึกว่าลูกชายป้องกันนางราวกับป้องกันหมาป่าก็ไม่ปาน

อีกอย่างมีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่เสี่ยวชิงลวนลามนาง

หนานเสียนก้าวเท้าออกก่อเกิดเป็นสายลม รอบกายเขาคล้ายมีกระแสลมเย็นห้อมล้อมไว้

จิ่วหมิงมองหนานเสียน ครั้งนี้เขาไม่พูดจา สายตาตกไปที่คนเหล่านั้นอีกครั้ง

เขาเคยไปบอกไปนานแล้วว่า ต่อให้เขาไม่กลับมา คนพวกนี้ก็ทำร้ายเสี่ยวชิงไม่ได้!

“คุณชายใหญ่” ชายชุดดำลนลาน คุกเข่าต่อหน้าจิ่วหมิง น้ำเสียงเขาสั่นเทา สีหน้าซีดเผือด “โปรดละเว้นชีวิตข้าด้วย ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!”

มุมปากจิ่วหมิงอมยิ้มเย็นชา ไม่ขยับเขยื้อน ซ้ำทำเหมือนไม่เห็นคำขอร้องอ้อนสำนึกผิดของคนผู้นี้

ชายชุดดำเพิ่งคิดได้ว่าจะพูดอะไร ก็รู้สึกว่าขุมพลังสายหนึ่งห่อหุ้มร่างกายเขาไว้

ปราณพลังในกายเขาเหมือนดินระเบิด ปะทุอย่างรุนแรงเกิดเสียงดังปัง เขากระอักเลือดออกมา ใบหน้าไร้สีสันใดๆ

ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น...

พลังในร่ายเขาก่อตัวอย่างคลุ้มคลั่ง พยายามหลั่งไหลออกมาจากร่างกายอย่างเอาเป็นเอาตาย แผ่พุ่งไปสี่ทิศไม่หยุด ทำเอาอวัยวะทั้งร่ายเขาเจ็บปวดเหลือประมาณ

“เจ้า...” เลือดไหลออกจากมุมปากชายชุดดำ เขากลอกตามองหนานเสียน กัดฟันเอ่ย “เจ้าเป็นใครกันแน่!”

เขาเข้าใจแล้ว ทุกอย่างเป็นการกระทำของคนผู้นี้ ฝีมือเขาแข็งแกร่งถึงขั้นไหนกันแน่ กระทั่งพลังปราณในร่างกายของผู้อื่นก็สามารถควบคุมได้!

นอกจากเฟิงหรูชิง หนานเสียนไม่ยินยอมพูดกับผู้อื่นให้มากความ ดังนั้นเมื่อเผชิญความหวาดกลัวและควานฉงนของชายชุดดำ เขาเพียงแค่หมุนกายช้าๆ เดินกลับไปอยู่ข้างกายหญิงสาว

สายตาเขามองที่แขนเฟิงหรูชิง

เมื่อครู่เฟิงหรูชิงกินยาวิเศษไปแล้ว ปากแผลสมานกัน แต่เลือดบนแขนยังคงเตะตา

“ครั้งหน้าอย่าฝืนสู้กับพวกเขา” หนานเสียนฉีกชายเสื้อ เช็ดรอยเลือดให้นางอย่างเบามือ การกระทำของเขาอ่อนโยนมาก เกรงว่าจะทำให้นางเจ็บ “เจ้ารอข้า...”