เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 679
ตอนที่ 679 ลอบโจมตี (5)
“ได้”
เฟิงหรูชิงใบหน้ายิ้มแย้ม
ขณะที่ทั้งสองสบตากัน ในสายตาของพวกเขามีเพียงอีกฝ่ายเท่านั้น
ไม่มีสรรพสิ่งอื่นใดอีก
รอยยิ้มจิ่วหมิงยังไม่ลดเลือนหาย แต่เงาร่างที่ยืนท่ามกลางสายลมอ่อนๆ กลับดูโดดเดี่ยว
“คุณ...คุณชายใหญ่”
หลังจากที่คนอื่นๆ เห็นสภาพหน้าอนาถของหัวหน้า พลันลนลาน พากันคุกเข่าโขกหัวอย่างแรง
“คุณชายใหญ่ไว้ชีวิตด้วย พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว นายท่านรอง นายท่านรองเป็นคนสั่งให้พวกเราทำ เพราะท่านคิดยกหอแห่งแรกให้นาง นายท่านรองถึงได้...”
จิ่วหมิงดวงตาฉายประกายคมกริบ
เขาเอ่ยกับเฟิงหลานที่เพิ่งตามมาด้วยเสียงเย็นชา “รีบไปสืบดูว่าภายในหอแห่งแรก ใครเป็นคนเผยเรื่องเสี่ยวชิง!”
เฟิงหลานประสานหมัดด้วยความเคารพ “เจ้าค่ะ คุณชาย”
“ส่วนคนกลุ่มนี้...” จิ่วหมิงยิ้มเย็นชา “พากลับหอแห่งแรก ตีขาพวกมันให้หักซะ ข้าจะพากลับไปหาอารอง!”
ยามเขาพูถึงคำว่า ‘อารอง’ จิ่วหมิงจงใจเน้นเสียง น้ำเสียงอำมหิตนั้นทำให้คนรอบข้างหวาดกลัวจับใจ
คนพวกนั้นอยากได้หอแห่งแรกของเขาก็ช่างเถอะ!
แต่ดัน...ไปยุ่งถึงเฟิงหรูชิง นี่เป็นการก้าวล้ำขอบเขตของเขาแล้ว!
“ชิงเอ๋อร์” จิ่วหมิงหมุนกายเดินไปข้างๆ เฟิงหรูชิง แววตาเผยความขอโทษ “เรื่องนี้เกิดจากหอแห่งแรกของข้า ข้าจะต้องหาข้อสรุปให้เจ้าแน่!”
มือหนานเสียนโอบเอวเฟิงหรูชิง เขาเหลือบตามอง แววตาเย็นชา “ข้าจะให้โอกาสเจ้า”
จิ่วหมิงยิ้มยกมุมปาก
เขาเข้าใจความหมายของหนานเสียน
อีกฝ่ายให้โอกาสเขาระบายโทสะแทนชิงเอ๋อร์
หากเขาทำไม่ได้ หนานเสียนจะลงมือเอง!
“วางใจเถอะ ข้าต้องหาข้อสรุปให้นางได้แน่ อย่างไรซะ หากต่อไปเจ้าไม่ดีกับนาง ข้าก็จะแย่งนางไป! หากตอนนี้ข้าไม่อาจปกป้องนางได้ แล้วยังต้องพูดถึงเรื่องภายหน้าทำไมอีก”
ดวงตาซู่อีหม่นลง นางก้าวออกมา ขวางสายตาที่จิ่วหมิงมองเฟิงหรูชิง
“หนานเสียนไม่ให้โอกาสนั้นกับเจ้าแน่”
นางเองก็ไม่มีปล่อยให้ใครมีโอกาส!
จิ่วหมิงหัวเราะไม่ค้าน ยามเขาเดินมาอยู่หน้าเฟิงหรูชิง ก็หยุดลง
“ชิงเอ๋อร์ จะอย่างไรพวกเราก็เป็นผู้ร่วมงานกัน ดังนั้นข้าไม่ยอมให้ใครข่มขู่เจ้าแน่ ทั้งไม่ยอมให้ใครทำร้ายเจ้า เจ้าเองก็อย่าทำให้ตัวเองต้องรับความลำบากใจ ในโลกนี้ ไม่มีใครมีคุณสมบัติทำให้เจ้าต้องรับความ
อยุติธรรม!”
เฟิงหรูชิงยิ้มกุมมือหนานเสียนไว้ “กั๋วซือไม่มีทางปล่อยให้ข้าได้รับความอยุติธรรม ทั้งข้าจะไม่มีวันทำให้ตัวเองต้องลำบาก”
ถึงนางจะชอบหนานเสียน แต่นางไม่อาจถอยเพื่อความรักได้
อีกอย่างหนานเสียนของนาง ไม่มีทางปล่อยให้นางได้รับความอยุติธรรมแน่!
“หวังว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป มีแต่ทำเช่นนี้ เจ้าถึงจะมอบอาหารบำรุงสุขภาพให้หอแห่งแรกเราไปตลอด”
เขาไม่พูดมากอีก หลังจากหัวเราะสองคำ ก็ค่อยๆ หมุนกายหายลับไปจากสายตาเฟิงหรูชิง
ไม่รู้ทำไม เฟิงหรูชิงมักรู้สึกว่ารอยยิ้มเขาช่างอ้างว้าง กระทั่งแผ่นหลังยังดูโดดเดี่ยว
“จิ่วหมิงเป็นอะไรไป” เฟิงหรูชิงหันไปมองด้วยความแปลกใจ “ข้ารู้สึกว่าวันนี้เขาไม่ปกตินัก”
หนานเสียนเงียบไม่ตอบ
เขารู้ว่าจิ่วหมิงคิดอะไรกับชิงเอ๋อร์
อีกทั้ง...ยังจงใจปิดบังเมื่ออยู่ต่อหน้านาง ถึงได้จงใจเสนอให้ร่วมมือกัน
ดูท่าเขาไม่คิดให้ชิงเอ๋อร์ต้องแบกรับความรับผิดชอบใดๆ