เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 654
ตอนที่ 654 การตายของจื่อเยียน (7)
“ไม่”
แววตาจ้าวเย้าแตกตื่น เขารีบพุ่งเข้าไปข้างๆ เฟ่ยเสวี่ย น้ำเสียงสะอื้นขอร้อง “เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าจะไม่สนใจข้าไม่ได้นะ ข้ารักเจ้าจากใจจริง ขอร้องเจ้าช่วยข้าด้วย ขอร้องเจ้า...”
เฟ่ยเสวี่ยร่างกายแข็งขืน ค่อยๆ หลับตาลง สักพักนางลืมตาขึ้น แววตาเผยความผิดหวัง
“ข้าจนปัญญา ท่านรับกรรมเถอะ”
ประโยคนี้ทำลายความหวังทั้งหมดทั้งมวลของจ้าวเย้าจนสิ้น
เขาร่างกายอ่อนเปลี้ยอยู่บนพื้น มองเฟ่ยเสวี่ยอย่างไม่เชื่อสายตากลืนน้ำลายหลายอึกค่อยเอ่ยออกมาได้ว่า “เป็นสามีภรรยาวันเดียวผู้วาสนาร้อยวัน เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากันมานานหลายปี เจ้าจะไม่สนใจข้าได้จริงหรือ”
“ท่านก็รู้ว่าสามีภรรยาวันเดียวผู้วาสนาร้อยวัน แล้วท่านทำกับข้าอย่างไร ท่านผิดต่อข้าก่อน ซ้ำยังฟังคำพูดของนางแพศยานั่น เกือบทำร้ายสำนักกรงเล็บอินทรีของข้า!”
เมื่อคิดถึงการกระทำทั้งหลายของจ้าวเย้า นัยน์ตาเฟ่ยเสวี่ยเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ เอ่ยด้วยโทสะ
“ในเมื่อท่านเลือกกระทำเช่นนี้ อย่างนั้นก็อย่าคิดลากสำนักกรงเล็บอินทรีของข้าลงน้ำไปด้วย!”
นางแค้นที่จ้าวเย้าทรยศนาง แต่สุดท้ายนางก็จนปัญญาที่จะลงมือฆ่าเขาด้วยตัวเอง!
ช่างเถอะคนพวกนี้แค้นจ้าวเย้าเข้ากระดูก พวกเขาไม่มีทางปล่อยจ้าวเย้าแน่!
ปากเฟ่ยเสวี่ยสั่นเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก
นางเดินอ้อมจ้าวเย้าไปนอกเรือน
ตั้งแต่ต้นจนจบไม่หันกลับมามองเขาอีกสักแว่บเดียว
จ้าวเย้าเงยหน้าซีดเซียวขึ้นมา มองทิศทางที่เฟ่ยเสวี่ยจากไปด้วยความหวาดหวั่น จากนั้นก็ค่อยๆ เบนสายตาไปมองคนของจวนเฟิงอวิ๋นสองสามคนนั้น ความกลัวไร้ที่สิ้นสุดปะทุอยู่ในหัวใจเขา ราวกับว่าเสี้ยววินาทีถัดมาเขาจะเป็นลมล้มพับลงไปได้ทันที
ชิงหย่วนหลับตาลง
เบื้องหน้าเขาปรากฏภาพอวิ๋นเอ๋อร์พุ่งมาขวางอยู่ตรงหน้าเขาโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งนั้นอีกครั้ง
ถัดมาเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายประหัตประหารแผ่พุ่งออกมา กระบี่ในมือยกขึ้นสูง สีหน้าไร้ความรู้สึกราวกับเทพสังหาร
ตามหลักแล้ว ต่อให้ชิงหย่วนฟื้นฟูพลังกลับมา ก็ไม่อาจเปรียบเทียบสูงต่ำกับจ้าวเย้าได้ หากคิดฆ่าอีกฝ่ายมิได้ง่ายปานนั้น
แต่ในที่นี่ ไม่ได้มีแค่ชิงหย่วนและหงอวี้เท่านั้น ยังมีผู้อาวุโสห้าแห่งจวนเฟิงอวิ๋นอีกด้วย
ภายใต้ความคุกคามของเทียนอวี้ผู้อาวุโสห้า ร่างกายของจ้าวเย้าไม่อาจขยับเขยื้อนได้สักน้อย ได้ตามองกระบี่แทงเข้ามาเต็มตา เลือดสดพุ่งทะลักราวกับน้ำพุ ย้อมแผ่นดินแดงฉาน...
ตุบ!
ร่างเขาล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง นอนอยู่บนธารโลหิต ดวงตาตาเบิกกว้าง ตายตาไม่หลับ
“อวิ๋นเอ๋อร์ ข้าล้างแค้นให้เจ้าแล้ว...”
น่าเสียดายที่เจ้าไม่อยู่อีกแล้ว
“ชิงหย่วน”
หงอวี้มองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวของบุรุษหนุ่ม นางเม้มปากถามว่า “จะให้ข้าช่วยขอร้องคุณหนูใหญ่แทนเจ้าหรือไม่ ให้เจ้ากลับจวนเฟิงอวิ๋น...”
วันนี้ชิงหย่วนได้สติแล้ว ทั้งไม่มีจื่อเยียนคอยทำให้เขาลำบากอีก หากขอร้องไม่แน่คุณหนูอาจให้เขากลับไป แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของหงอวี้ ชิงหย่วนกลับหัวเราะเย็นชา ส่ายหน้า
“ไม่แล้ว ข้าไม่คิดกลับจวนเฟิงอวิ๋น ข้าไม่อาจปล่อยให้อวิ๋นเอ๋อร์อยู่เพียงลำพังบนเขาคนเดียว ที่นั่นคือที่ที่นางเคยช่วยข้าไว้ ข้าหาสถานที่สงบ ฝังนางไว้ที่นั่น ตอนนี้ข้าจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนนาง”
ถึงหงอวี้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นท่าทางของชิงหย่วน ก็อดถอนใจไม่ได้
“คนจากไปแล้วไม่มีวันกลับ ชิงหย่วนรักษาตัวด้วย”
ชิงหย่วนร่างแข็งทื่อ เขาเงยหน้าขึ้นแววตามองกลุ่มเมฆเป็นชั้นๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโศกเศร้า “หงอวี้ ข้าจะไปอยู่กับอวิ๋นเอ๋อร์แล้ว แต่หากจวนเฟิงอวิ๋นเกิดเรื่องอันใด เจ้าจงจำไว้ว่าต้องส่งข่าวให้ข้า”