เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 655
ตอนที่ 655 การตายของจื่อเยียน (8)
“ข้าผิดต่อท่านเจ้าบ้านที่อบรมสั่งสอน ทั้งผิดต่อคุณหนูใหญ่ ยิ่งผิดต่ออวิ๋นเอ๋อร์ วันนี้ข้าไม่มีอวิ๋นเอ๋อร์แล้ว ก็ไม่อาจกลับไปจวนเฟิงอวิ๋นอีก...” ชิงหย่วนมองหงอวี้ “ดังนั้น ต่อให้ข้ากลับไปไม่ได้ แต่ข้ายังคงเป็นส่วนหนึ่งของจวนเฟิงอวิ๋นดังเดิม”
ต่อให้จวนเฟิงอวิ๋นไม่ให้อภัยเขา แต่หากจวนเฟิงอวิ๋นประสบภัย เขาต้องกลับไปอย่างแน่นอน!
“ได้”
หงอวี้ถอนใจ เดินไปข้างชิงหย่วน ตบบ่าเขา ปลอบว่า “ชิงหย่วน พวกเราเป็นสหายเจ้าตลอดไป หากมีเวลาก็มาหาพวกเราที่จวนบ้าง เจ้าออกจากจวนเพื่อจื่อเยียน พวกเราต่างก็เสียใจ”
ชิงหย่วนกำมือแน่น แววตาเผยความเสียใจ
“ข้าผิดต่อพวกเจ้าทุกคน เสียดายที่ต่อให้ข้าเสียใจก็ไม่อาจชดใช้ได้แล้ว”
ก่อนหน้านี้เขาทำอะไรลงไปกันแน่ เพื่อจื่อเยียนคนเดียว จึงทอดทิ้งทุกคนไป!
หากจื่อเยียนไม่หลอกลวงเขา เช่นนั้นก็ยังคุ้มค่า! แต่บทสรุปสุดท้าย เขากลับเหมือนเจ้าโง่ตัวหนึ่ง ถูกหลอกลวงมานาน ซ้ำทุกคนยังไม่คัดค้านทอดทิ้ง!
“หงอวี้...” ชิงหย่วนเงยหน้า ใบหน้าสง่างามแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย “เจ้าช่วยขอบคุณคุณหนูใหญ่แทนข้าด้วย หากไม่มีนาง ข้าคงไม่มีวันเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของจื่อเยียน ยิ่งไม่มีวันรู้ด้วยว่า ผู้มีพระคุณที่แท้จริงของข้าคือใคร...”
หงอวี้หน้าตึงเครียด “ข้าจะไม่บอกแทนเจ้าหรอก รอวันที่เจ้ากลับไปหาคุณหนูใหญ่ด้วยตัวเอง อย่าเห็นแต่ว่านางโหดเหี้ยมกับศัตรู ในความเป็นจริงคุณหนูอ่อนโยนมาก”
“ข้าไม่มีหน้าไปพบนาง”
ชิงหย่วนหัวเราะเสียงขื่น
ตอนเขาเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของจื่อเยียน เขาก็เข้าใจแล้วว่า ศึกในวันนั้น จื่อเยียนจงใจหยุดเขา ไม่ให้เขาไปช่วยครอบครัวของท่านเจ้าบ้าน! ซ้ำยังแต่งคำหลอกลวงว่าน่าหลานจิ้งทอดทิ้งนางอีกด้วย
ที่น่าขันที่สุดก็คือ เขาเชื่อนางโดยมิสงสัย ด้วยเหตุนี้จึงเกือบทำให้ครอบครัวของท่านเจ้าบ้านต้องตาย
การกระทำเช่นนี้เขาจะมีหน้าไปพบพวกนางด้วยหรือ
“หากคุณหนูใหญ่โทษเจ้าละก็ นางคงทำให้ระดับการฝึกปรือของเจ้าถดถอยไปจริงๆ แล้ว ไม่มีทางหาทางช่วยเจ้าหรอก” หงอวี้หัวเราะ “นางเห็นแก่จวนเฟิงอวิ๋น ถึงได้ยั้งมือ เจ้าคิดจะขอบคุณนาง เจ้าต้องไปพูดออกจากปากตัวเอง!”
ชิงหย่วนขยับปากเล็กน้อย เขามองหน้าหงอวี้ สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากออกมา
“ชิงหย่วน รอเจ้ากลับไปถึงที่พักแล้ว จำไว้ว่าต้องส่งจดหมายมาหาข้า วันหน้าพวกเราเจ้าจะได้ไปหาเจ้าได้สะดวก” หงอวี้มุ่นคิ้ว เอ่ยอีกครั้ง
“ได้”
ชิงหย่วนยิ้ม รอยยิ้มนั้นผ่อนคลายลง กระทั่งความกดดันในใจก็หายไปพร้อมกับการตายของจื่อเยียนแล้ว
เขาไม่พูดอะไรกับหงอวี้อีก สาวเท้าเดินไปตรงหน้าผู้อาวุโสห้า โค้งตัวลงต่ำ
“ผู้อาวุโสห้า ข้าไปก่อนแล้ว”
ชิงหย่วนผู้นี้ นับได้ว่าผู้อาวุโสห้าประคับประคองขึ้นมา หากเทียบว่าใครเจ็บใจมากกว่ากัน เกรงว่าจะไม่มีใครเสียใจได้เท่าเขาแล้ว
ครั้นเห็นความโศกเศร้าของชิงหย่วนในวันนั้น เขาจึงไม่เอ่ยคำพูดทั้งหลายออกมาอีก
“ออกจากจวนไปแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้ดี ต่อไป อย่าได้ถูกคนหลอกอย่างโง่งมอีก จื่อเยียนผู้นั้นพวกเราล้วนไม่ชอบนาง แต่เจ้าดันยึดมั่นปักใจ พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้!”
ยังดี
ชิงหย่วนได้สติแล้ว พวกเขาก็วางใจ
“ชิงหย่วน สำนึกในบุญคุณที่ท่านผู้อาวุโสห้าชี้แนะสั่งสอน”
ชิงหย่วนจับชายเสื้อ คุกเข่าลงตรงหน้าผู้อาวุโสห้า โขกหัวแรงๆ สองที จากนั้นลุกขึ้น
อาภรณ์สีคราม กลุ่มผมดำขลับ
ภายใต้แสงอาทิตย์เรืองรอง เขาเดินออกจากประตูไป