เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 617

ตอนที่ 617 ความเสียใจของชิงหย่วน (10)

สัตว์วิเศษทั้งหมดในใจล้วนมีความโกรธแค้น แม้แต่การโจมตีของพวกมันก็ยังรุนแรงกว่าที่เคยเป็น

สายตาอำมหิตของเจ้าสำนักผีเสื้อมองไปยังเฟิงหรูชิง แววตานางฉายแสงเย็นยะเยือกตรงไปที่

เฟิงหรูชิงอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้เจ้าสำนักผีเสื้อเข้าใจแล้ว เฟิงหรูชิงถึงจะเป็นหัวหน้าฝูงสัตว์วิเศษที่แท้จริง มีเพียงฆ่านางแล้วจึงจะสามารถเขย่าขวัญเหล่าสัตว์วิเศษพวกนี้ได้!

ทว่าเจ้าสำนักผีเสื้อกลับไม่เห็นเลยว่าในตอนที่นางพุ่งไปทางเฟิงหรูชิงนั้น เด็กหญิงที่เดิมจับมือ

เฟิงหรูชิงอยู่ปล่อยมือนางออกกะทันหัน ความตื่นเต้นเป็นประกายจากนัยน์ตาของนางก้าวเท้าขึ้นมาด้านหน้าสองสามก้าว

ลมหายใจของทุกคนหยุดลงในวินาทีนั้น...

ไม่ว่าจะเป็นจ้าวเย้า ชิงซาน จื่อเยียน หรือคนของพรรคอื่นๆ กายล้วนหยุดชะงัก หยุดความเคลื่อนไหวในมือลง

ในสายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสยองขวัญ ราวกับเห็นสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น ไม่อาจเรียกสติกลับมาได้อยู่นานสองนาน

เพียงแค่เห็นเด็กหญิงหน้าตาน่าเอ็นดูอ้าปากออก ปากของนางใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเปลี่ยนเป็นใหญ่กว่าร่างกายของนางเหมือนกะละมังใบใหญ่ใบหนึ่ง และเจ้าสำนักผีเสื้อก็เหมือนอาหารที่หล่นลงในกะละมัง ตกลงไปในปากของนางโดยตรง

อึก!

เด็กหญิงกลืนเจ้าสำนักผีเสื้อลงไปร่างเล็กๆ ก็กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมอย่างรวดเร็ว นางหันหน้าไปกะพริบตาโตๆ ด้วยความไม่รู้อะไร

“ท่านแม่ ไม่ใช่ข้าที่อยากกินขนมแต่เป็นขนมมาหาถึงที่เอง”

“...”

เฟิงหรูชิงนวดขมับด้วยความปวดหัว มีลูกสาวตะกละต้องทำอย่างไร? เครียด!

“โอ๊ย!”

ตอนที่เฟิงหรูชิงกำลังปวดหัวกับชิงหานนี้เองหน้าผากของชิงหานก็มีเหงื่อไหลออกมา นางนั่งย่อตัวลงกุมท้องน้ำตาคลออยู่ในดวงตา “อู้ย ปวดท้อง ท่านแม่ข้าปวดท้อง...”

สีหน้าเฟิงหรูชิงเปลี่ยนไปทันที “ข้าไม่ให้เจ้ากินของมั่วซั่วเจ้าไม่ฟังตอนนี้เป็นอย่างไร? กินจนท้องเสียแล้ว?”

“อู้ย ข้าปวด ท่านแม่ ท้องของข้าปวดมากเลย...”

ชิงหานร้องไห้จ้าออกมาปวดจนกลิ้งตัวไปกับพื้น ใบหน้าเล็กของนางซีดขาวทำเอาเฟิงหรูชิงตกใจไม่น้อย

นางรีบดึงชิงหานขึ้นมาจากพื้นเข้ามาในอ้อมแขน รีบไปให้ทางฝูเฉิน “ฝูเฉิน เจ้ารีบมาดูเร็วเข้า

ชิงหานเป็นอะไรไป?”

ใบหน้าเล็กของฝูเฉินบึ้งตึง “พลังของเสวียนอู่ ด้วยความสามารถของชิงหานในตอนนี้ยังไม่อาจดูดกลืนได้ พลังนั้นไม่มีทางหายไปในท้องของชิงหานก็ย่อมปวดท้อง ให้นางคายออกมาก็ได้แล้ว ดูสิว่าหลังจากนี้นางยังกล้ากินของไปเรื่อยเปื่อยอีกหรือไม่”

เฟิงหรูชิงจึงจะถอนหายใจอย่างโล่งออกมาลูบหลังชิงหาน “ได้ยินแล้วหรือไม่ ยังไม่รีบคายออกมาอีก”

“ว้า!”

ชิงหานปวดจนน้ำตาไหล นางคายลงพื้นคายเส้นผมออกมากระจุกหนึ่งก่อน

หลังจากคายเส้นผมออกมา จากนั้นหญิงที่ศีรษะหายไปครึ่งหนึ่งก็ถูกนางคายออกมา

ที่ไม่เอ่ยถึงไม่ได้ก็คือ โชคของเจ้าสำนักผีเสื้อคนนี้ไม่ดีนัก

ก่อนหน้านี้ตอนที่ชิงหานกลืนถังซานเริ่มย่อยจากเท้าก่อน ดังนั้นถังซานจึงขาดเพียงขาสองข้าง แต่หญิงผู้นี้กลับเริ่มจากศีรษะ ต่อให้คายออกมาแล้วก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่...

ทว่าหลังจากชิงหานคายเจ้าสำนักผีเสื้อออกมาแล้วท้องที่ปวดของนางก็กลับมาเป็นปกติ

แขนเล็กสั้นสองข้างกอดรอบคอเฟิงหรูชิงไว้ท่าทางน่าสงสาร “ท่านแม่ต่อไปชิงหานจะเชื่อฟังไม่กินของเรื่อยเปื่อยแล้ว ฮือฮือ เมื่อครู่ชิงหานปวดท้องมากอาจจะเป็นเพราะนางไม่ได้อาบน้ำมาหลายร้อยปี ไม่สะอาด”