เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 616
ตอนที่ 616 ความเสียใจของชิงหย่วน (9)
ทว่าสัตว์วิเศษก็เป็นเจ็บปวดได้ กังวลได้ คิดถึงบ้านได้
พวกมันไม่ใช่เครื่องมือหรือตุ๊กตา พวกมันมีชีวิตในอุดมคติและมีอิสระที่ต้องการ!
ดวงตาหมีสองแดงก่ำพุ่งเข้าใส่ศิษย์คนหนึ่งในหอหลิงอวิ๋นฟาดกรงเล็บออกไป ศิษย์คนนั้นถูกตีแบนเป็นแผ่นเนื้อสูญสิ้นลมหายใจ
ชิงซานกำหมัดแน่นรับมือกับสัตว์วิเศษตรงหน้าต่อ ในตอนที่เขาหันหน้าไปก็เห็นราชาเสือดาวสีเงินกำลังกระโจนใส่คนคนหนึ่งพอดี ทันใดนั้นมันก็กัดคอของคนคนนั้นจนเป็นรูเลือด
“แม่นางน้อยเจ้าเห็นแล้วหรือยัง นี่คือสัตว์วิเศษที่เจ้าปกป้อง ธรรมชาติของสัตว์วิเศษนั้นดุร้าย หากไม่สามารถฝึกให้เชื่องได้ก็มีแต่ต้องฆ่า!”
มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มเย็น ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าช้าๆ
“พวกเจ้าเข้ามาทำลายบ้านพวกมันถึงที่ ฆ่าสมาชิกในเผ่าของมันอีกทั้งยังตั้งใจจะเอาชีวิตพวกมัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรคิดว่าพวกมันจะไม่ต่อต้าน? สัตว์วิเศษดุร้ายไม่ผิด พวกมันดุร้ายก็ดุร้ายตรงที่หากเจ้าทำร้ายมันแม้แต่น้อยพวกมันก็จะตอบแทนพวกเจ้า!”
ที่หัวเซี่ยญาติของนางนอกจากเช่อเอ๋อร์แล้วก็มีเพียงต้าฮุยสุนัขเร่ร่อนที่เก็บมาเลี้ยงตัวหนึ่ง
ต้าฮุยรู้ความดีมาก อีกทั้งสถานที่ฟื้นฟูผู้ป่วยเป็นเช่อเอ๋อร์สร้างให้นาง นางย่อมพาต้าฮุยไปพักรักษาตัวด้วย
มีครั้งหนึ่งนางไปอาบแดดที่หน้าประตูสถานที่ฟื้นฟูผู้ป่วย มีเด็กคนหนึ่งเข้ามาชนนางโดยตรง ตอนนั้นร่างกายของนางอ่อนแอยิ่งนักไม่สามารถหลบได้ เด็กคนนั้นก็ไม่หลบนางแต่กลับยื่นมือมาผลักนางล้มลง
ต้าฮุยเห็นเข้าพอดีก็พุ่งเข้ามาแก้แค้นชนเด็กนั่นล้มลง
หลังจากผู้ปกครองของเด็กนั่นมา บอกว่าต้าฮุยทำให้ลูกชายสุดที่รักของตระกูลพวกเขาเสียขวัญ ให้คนลากต้าฮุยไปตีจนตาย
เพียงเพราะผู้คนนับไม่ถ้วนรู้สึกว่ามนุษย์เป็นผู้ครองโลก พวกมันเป็นสัตว์จะต้องเชื่อง และว่าง่าย ไม่ว่าคนจะทำอย่างไรกับพวกมันและคนที่พวกมันรักพวกมันก็จำต้องอดทนยอม เชื่อฟัง ห้ามต่อต้าน!
มีสิทธิ์อะไร?
ครั้งนั้นหากไม่ใช่เช่อเอ๋อร์รีบกลับมา ด้วยสภาพร่างกายของนางแล้วนางไม่สามารถปกป้องคนในครอบครัวของนาง...
กระต่ายจนตรอกยังกัดคนได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง...ฝูงสัตว์ในตอนนี้ที่มันสัตว์วิเศษที่ชาญฉลาด!
สีหน้าชิงซานแข็งทื่อ สายตาของเขาที่มองไปยังเฟิงหรูชิงแฝงด้วยความอาฆาตแค้น
ไม่รอให้เขาได้พูดก็เห็นต้นไม้ที่มุทะลุดุดันต้นหนึ่งพุ่งมาตรงหน้าเขา ใช้กิ่งไม้พันร่างของชิงซานเอาไว้
ดวงตาของต้นไม้ปีศาจแดงก่ำและโกรธแค้น นิสัยของมันในฝูงสัตว์วิเศษนี้นับว่าดีที่สุด ทว่าต่อให้เป็นคนดีเพียงใดก็ต้องมีวันโกรธ!
“ปล่อย!”
ชิงซานร้องตะโกนด้วยความโกรธ ต่อยหมัดเข้าที่ตัวของต้นไม้ปีศาจ
ตัวต้นไม้ปีศาจสั่นเล็กน้อยแต่กลับรัดชิงซานไว้แน่นเช่นเดิมไม่ให้เขาขยับแม้แต่น้อย
เสือโคร่งตัวนั้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว ภายใต้สายตาตื่นตกใจของชิงซาน คมเขี้ยวกัดเข้าที่คอของเขาเข้าอย่างจัง
ชิงซานคิดอยากสลัดให้หลุด ทว่าพละกำลังของต้นไม้ปีศาจมีมากเกินไปเขาไม่อาจขยับตัวได้เลย ได้แต่มองดูเสือโคร่งกัดเขาต่อหน้าต่อตา สุดท้ายเลือดสีแดงสดก็ไหลทะลักออกจากคอย้อมเสื้อผ้าของเขา
ดวงตาของเขาค่อยๆ หลับลง สูญเสียลมหายใจทั้งหมดไปอย่างช้าๆ...
“ท่านแม่”
ชิงหานดึงมือเฟิงหรูชิงมองนางตาปริบๆ “ข้าต้องไปช่วยหรือไม่?”
เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “ยังไม่ต้อง ความโกรธแค้นของพวกมันจำต้องระบาย หากพวกมันสู้ไม่ไหวค่อยลงมือ”
“ค่ะท่านแม่”
ชิงหานยืนอยู่ด้านข้างอย่างเชื่อฟัง น่ารักว่านอนสอนง่าย