เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 618
ตอนที่ 618 คนจวนเทียนเสินมา (1)
“ไม่เพียงเท่านั้นทั้งร่างกายของนางล้วนไม่สะอาด หากครั้งหน้าเจ้ากินของไปเรื่อยอีกข้ากับฝูเฉินจะไม่ยุ่งกับเจ้าแล้ว” เฟิงหรูชิงลูบศีรษะชิงหานมีความเป็นห่วงในสีหน้า
หลังจากผ่านครั้งนี้ไปแล้วชิงหานคงจะไม่กินของไปเรื่อยอีกแล้ว
คนอื่นต่างแข็งทื่อ พวกเขามองเจ้าสำนักผีเสื้อที่ตายจนไม่รู้จะตายอย่างไรชะงักค้าง แล้วจึงเบนสายตาไปที่ชิงหาน ความหนาวเหน็บจากปลายเท้าเข้าสู่หัวใจ หนาวจนพวกเขาตัวสั่น...
โลกทั้งใบก็เงียบลงด้วยเหตุการณ์นี้
จื่อเยียนกำหมัดแน่นความตื่นตระหนกฉายชัดในสายตาของนาง แม้แต่ลมหายใจก็ยังหนักหน่วง
ส่วนลึกในดวงตามีความหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
หนี!
ใช่แล้ว หนีตายในตอนนี้สำหรับจื่อเยียนแล้วเป็นเพียงหนทางเดียว!
นางไม่กล้าอยู่ต่อ อาศัยข้อที่นางทอดทิ้งน่าหลานจิ้ง เฟิงหรูชิงต้องไม่มีทางปล่อยนางไปแน่!
ดังนั้น เท้าของจื่อเยียนก็ก้าวถอยหลังในทันที กำลังคิดจะอาศัยตอนที่ทุกคนไม่ทันสังเกตเห็นนางหลบหนี ทว่าในตอนนี้เองในป่าเขาที่ไม่ไกลออกไปนักก็มีเสียงมังกรคำรามฟ้าสั่นแผ่นดินสะเทือน
ภายใต้เสียงร้องของมังกรเหล่าสัตว์วิเศษทั้งหมดในป่าสัตว์วิเศษล้นขดตัวหมอบลงกับพื้น ราวกับคำนับสถานที่ใดที่หนึ่ง
นี่ก็คือราชาแห่งป่าสัตว์วิเศษที่แท้จริง!
คำรามหนึ่งครั้งแผ่นดินสะเทือน!
“ท่านพี่ฝูเฉิน!” ดวงตาโตของชิงหานแฝงด้วยความไม่เข้าใจ “คือมะหมาใช่หรือไม่?”
ร่างเล็กๆ ของฝูเฉินสั่นเทา ใบหน้าเล็กของเขาอ่อนเยาว์ ดวงตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยน้ำตา หมัดกำแน่น
“เขา...ยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
ใช่เขาหรือ?
เขายัง...มีชีวิตอยู่จริงหรือ?
เสียงมังกรคำรามนั่นดังต่อเนื่อง ก้องกังวานในป่าที่อยู่ไม่ไกลออกไป
ทว่าเสียงของมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ราวกับกำลังได้รับความลำบาก
ฝูเฉินหมุนตัววิ่งไปตามเสียงมังกรคำรามทันที
เดิมเฟิงหรูชิงไม่คิดจะสนใจเสียงมังกรคำรามนั่น ทว่าเมื่อเห็นร่างฝูเฉินกับชิงหานหายลับไปอย่างรวดเร็วสีหน้านางก็เปลี่ยนไป หลังจากทั้งคำพูดไว้ก็ตามไปทันที
“หงอวี้ เรื่องที่นี่ให้เจ้าจัดการข้าจะไปหาฝูเฉินกับชิงหาน”
...
ป่าลึก
ในสระน้ำอันเงียบสงบ
มังกรสีดำตัวใหญ่นอนแช่อยู่ในสระทั้งตัว เลือดทำให้สีน้ำในสระแดง ตรงหน้ามันมีร่างมนุษย์นอนอยู่สะเปะสะปะไม่เป็นระเบียบ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเลือดนั่นเป็นของมันหรือเป็นของมนุษย์เหล่านั้น
“ท่านพ่อ มังกรดำตัวนี้อ่อนแอถึงเพียงนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังฆ่ายอดฝีมือตระกูลมู่ของพวกเราได้มากมายเพียงนี้ ดูแล้วไม่ควรประมาทเลยจริงๆ”
“อื้อ” มู่หลิงหรี่ตาลง สาตาตาเคร่งขรึมมองไปยังร่างของมังกรดำมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ช่วงนี้แม่ของเจ้าร่างกายไม่แข็งแรงนัก ข้าได้ยินว่าเนื้อมังกรเป็นของบำรุงอย่างดีที่สุด ในเมื่อเป็นเช่นนี้มังกรดำตัวนี้ถึงเวลาก็จะนำกลับตระกูลมู่ให้นางใช้บำรุงร่างกาย”
ที่ยืนอยู่ด้านข้างมู่หลิงคือชายหนุ่มผู้หนึ่ง ใบหน้าของเขางดงามยิ่งนัก งามจนดูละเอียดอ่อนไปบ้าง ทว่าความมืดมนชั่วร้ายในแววตาของเขากลับทำให้คนรู้สึกไม่สบาย
“แต่ว่า...” เสียงมู่หลิงชะงัก “สุดท้ายมันก็พ่ายแพ้!”
สัตว์วิเศษทั่วไปหลังจากพัฒนาข้ามขั้นแล้วจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม แต่มังกรกลับอ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง และก็เป็นการเปิดโอกาสให้คนอื่น
ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือก็สามารถทำให้มังกรดำจำนนได้
“ซีเอ๋อร์พวกเราไปกันเถอะ ที่นี่ยกให้ลุงสองของเจ้าจัดการก็พอแล้ว”
มู่หลิงมองมังกรดำแล้วเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
“ท่านพ่อ?” สายตามู่ซีฉายแววประหลาดใจ “พวกเราไม่นำมังกรดำนี่ออกไปด้วยกันหรือ?”