เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 651

ตอนที่ 651 การตายของจื่อเยียน (4)

“เจ้าสำนัก รีบช่วยข้า”

จ้าวเย้าสีหน้าดำคล้ำ แววตาอำมหิตจ้องมองใบหน้าจื่อเยียน แววตาคมราวกับใบมีด แทบจะพุ่งเข้าไปสับนางสารเลวสมควรตายนี่เป็นหมื่นชิ้นเลยด้วยซ้ำ

“นางแพศยา!”

ไม่ทันรอให้จ้าวเย้าเอ่ยคำพูด เสียงแหลมสูงเสียงหนึ่งดังแทรกผ่านอากาศมาก่อน

ฉับพลันเงาร่างสายหนึ่งพุ่งเข้าหาจื่นเยียน ตบหน้าจื่อเยียนล้มลงบนพื้น

จื่อเยียนอึ้งงัน

นางมองหญิงดุร้ายตรงหน้านิ่งอึ้ง มือกุมใบหน้าบวมแดงไว้ ดวงตาตะลึงพรึงเพริด

นางแม่เสือทำไมมาอยู่ที่นี่ได้

“นางแพศยา เจ้าล่อลวงผู้ชายของข้า!” เฟ่ยเสวี่ยกระทืบเท้าลงที่หน้าอกจื่อเยียน จากนั้นกระชากผมนางดึงตัวนางขึ้นมาจากพื้น ระรัวตบหน้านางซ้ายขวาสลับกันไปมาอย่างแรง

สักพักใบหน้านวลน้อยที่งามดุจหยกก็บวมเป่งราวกับหัวหมู ไม่มีความน่าทะนุถนอม ชวนให้คนสงสารเหมือนในกาลก่อนอีก

จื่อเยียนหัวใจเย็นเยียบ นางไม่พูดไม่จา เงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดหวั่น มองไปที่จ้าวเย้า

เพราะอะไร

เพราะอะไรต้องพาแม่เสือนี่มาด้วย

เขาจะฆ่านางหรือ

“นางแพศยา ถ้าเจ้ายังมองอีก ข้าจะควักตาเจ้าซะ!” เฟ่ยเสวี่ยโมโหถึงที่สุด

ถึงนางไม่คิดจะอยู่กับจ้าวเย้าต่อไปแล้ว แต่วันนี้จ้าวเย้ายังเป็นสามีนาง ต่อหน้านางยังกล้าส่งสายตาหาสามีนางอีก นี่เท่ากับเป็นการเหยียบหน้านางชัดๆ !

จื่อเยียนร้องอู้อี้คำหนึ่ง กลืนน้ำลายลงคอ

ในน้ำลายนั้นเจือปนไปด้วยเลือดคาวๆ

“ต่อให้ข้าให้ยั่วยวนเขา ถ้าเขามั่นคงไม่รับการยั่วยวนของข้า เจ้าว่าข้ายังจะอยู่ได้หรือ ทำไมเจ้าไม่ปล่อยข้า แล้วไปคิดบัญชีกับเขา” จื่อเยียนหัวเราะเย็นเยียบ

นางดูออกแล้ว จ้าวเย้าคิดฆ่านางจริงๆ !

ในเมื่อเป็นดังนี้ก็ลงนรกไปด้วยกันเสียเลย นางไม่ยอมให้จ้าวเย้ารอดคนเดียวแน่

“ข้าเคยบอกกับเขาแล้ว คนที่ทรยศข้า ต้องตายอย่างไร้ที่ฝัง ข้าย่อมไม่ปล่อยเขาแน่ ส่วนเจ้า...” เฟ่ยเสวี่ยดึงผมนางลากมาอยู่ตรงหน้า “เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดอย่างนั้นหรือ”

ผมของจื่อเยียนถูกกระชากหลุดออกมากระจุกหนึ่ง เจ็บจนสั่นไปทั้งร่าง

แววตาไร้ทางสู้ของนางมองไปที่ชิงหย่วน ลำคอกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ดวงตาขอร้องอ้อนวอน

เคยมีเวลาที่ในหัวใจและสายตาของชายคนนี้มีแต่นาง!

เพื่อปกป้องนาง เขาไม่เสียดายที่ทรยศจวนเฟิงอวิ๋น เพื่อท่องไปทั่วหล้ากับนาง

ดังนั้นเขาในตอนนี้ยังเป็นความหวังเดียวของนาง

นางหวังว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต พานางหนีไปจากที่นี่ ให้นางหลงเหลือศักดิ์ศรีไว้บ้าง

สายตาชิงหย่วนไม่มีแววรักใคร่ใดๆ อีก จะมีก็แต่ความเย็นชาเสียดแทงใจ

จื่อเยียนหัวใจสลาย มุมปากกระตุก ความเสียใจและความเจ็บแค้นปะทุขึ้นในใจ

นางเสียใจที่รู้ว่าบ้านของจ้าวเย้ามีนางแม่เสือตัวหนึ่ง นางยังคิดว่าเพื่อชีวิตที่ดียิ่งขึ้น จึงเลือกเขา

หากรู้แต่แรกว่าจะมีวันนี้ ไม่สู้นางอยู่กับชิงหย่วนจะดีกว่า!

ยังดีกว่าถูกคนรังแกเช่นนี้!

“ท่านเจ้าสำนัก” จื่อเยียนมองจ้าวเย้า หัวเราะอย่างน่าอนาถ “อย่างไรพวกเราก็เคยมีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยากันหลายครั้ง ท่านลืมแล้วหรือ ตอนนั้นท่านชมข้าว่าอย่างไร ท่านบอกว่าบ้านท่านมีแม่เสือตัวหนึ่ง ไม่เพียงแต่ไม่อ่อนโยน ซ้ำยังไม่น่าสนใจด้วย ตอนนี้ท่านไม่ใส่ใจข้าแล้วหรือ ความรักของบุรุษช่างเปราะบางเหลือเกิน”

อย่าว่าแต่จ้าวเย้าเองก็ยังยากที่จะปกป้องตัวเองเลย ต่อให้สถานะของเขาไม่ตกที่นั่งลำบากขนาดนี้ เขาก็ไม่มีทางปล่อยจื่อเยียนแน่