เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 608
ตอนที่ 608 ความเสียใจของชิงหย่วน (1)
ตอนที่หญิงสาวล้มลงชิงหย่วนก็ได้สติกลับมาในที่สุด เขารีบก้าวออกไปสองก้าวรับร่างของนางไว้เลือดที่อกของนางราวกับกุหลาบเบ่งบานย้อมเสื้อของนางจนแดงก่ำ มือของชิงหย่วนสั่นน้อยๆ พยามกดอกของหญิงสาวเอาไว้สุดชีวิตเพื่อห้ามเลือดให้นาง ไม่ว่าอย่างไรเลือดสดก็ไหลออกมาดั่งสายน้ำไม่ขาดสาย ไม่ว่าเขาจะกดอย่างไรก็ไม่สามารถหยุดเลือดได้ดังเดิม
“แค่กแค่ก!” หญิงชุดขาวไอออกมาเป็นเลือด นิ้วมือของนางกุมใบหน้าของชิงหย่วนด้วยความสั่นเทามุมมีรอยยิ้มที่เข้าใจทุกอย่างดี
ในที่สุดนาง...ก็ได้มาอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง
แม้ว่าจะเป็นวิธีรุนแรงเช่นนี้ทว่านาง...กลับไม่เสียใจ!
“ไม่ เจ้าจะตายไม่ได้” ร่างของชิงหย่วนสั่นเทา ใบหน้าสง่างามของเขาซีดขาวไร้สี นัยน์ตาแฝงด้วยความเจ็บปวดลึก “เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่ามันเรื่องอะไรกันแน่ เจ้าจะตายไม่ได้ เจ้าบอกกับข้ามาพวกเราเคยเจอกันมาก่อนใช่หรือไม่!”
หญิงชุดขาวกุมมือเขาด้วยความสั่นเทาแบฝ่ามือของเขาออก ใช้ปลายนิ้วเย็นเขียนตัวอักษรสามตัวลงบนฝ่ามือของเขา
นางเขียนอย่างเชื่องช้า ทว่า...ร่างของชิงหย่วนแข็งทื่อขึ้นหลายส่วนตามทุกตัวอักษรของนาง เขากัดฟันแน่นราวกับคมมีดนับไม่ถ้วนกรีดแทงหัวใจของเขา...
เขาไร้ใจ
...
วันนั้นบนเขาไร้ใจ เขาถูกศัตรูของจวนเฟิงอวิ๋นตามฆ่าบีบให้กระโดดลงไปในหน้าผา
หน้าผาไม่ลึกนักแต่กลับมีสัตว์ดุร้ายนับไม่ถ้วน
เขาไม่มีวันลืม ครั้งนั้นที่ด้านล่างผาเขาไร้ใจตอนที่สัตว์ดุร้ายนับไม่ถ้วนล้อมโจมตี มีร่างร่างหนึ่งรีบพุ่งเข้ามาตรงหน้าเขา
เพราะสูญเสียพลังเขาจึงไม่เห็นโฉมหน้าของหญิงสาวผู้นั้น ทว่า...จนถึงตอนนี้กลับไม่เคยลืมดวงตาที่เป็นกังวลคู่นั้นเลย
หลังจากตื่นขึ้นมาเขาก็เห็นจื่อเยียน ย่อมจะต้องคิดว่าจื่อเยียนคือหญิงผู้นั้นเป็นธรรมดา
เขารักความดีงามของนาง รักความอ่อนโยนของนาง ยิ่งรักความกล้าหาญบุกไปข้างหน้าโดยไม่สนใจตัวเองของนาง
ทว่าตอนนี้...
เผชิญหน้ากับใบหน้าอัปลักษณ์นี้ในใจเขามีเพียงความเจ็บปวดลึก
น้ำตาที่ไร้เสียงไหลออกมาจากตา ไหลลงมาที่ปากของเขาแฝงด้วยรสชาติขมขื่น
เขาเข้าใจผิดไปแล้ว...
ตลอดมาล้วนเป็นเขาที่เข้าใจผิด!
เขารักผิดคนและยิ่งปกป้องผิดคน!
หญิงชุดขาวจับมือชิงหย่วนไว้แน่นเช่นเดิม ปลายนิ้วเย็นวาดลงบนฝ่ามือของเขาต่อ
“สิบปีก่อน บนเนินเขาท่านเคยช่วยหญิงคนหนึ่งเอาไว้...”
มุมปากของหญิงชุดขาวมีรอยยิ้มบาง
ใบหน้าของนางอัปลักษณ์แท้ๆ ทว่าแววตากลับสะอาดสว่างใส
แต่ลมหายใจของนางกำลังอ่อนแรงลงเพราะเสียเลือดมากเกินไป ใบหน้าซีดขาวราวกับใบไม้ที่สามารถปลิวออกจากอ้อมกอดของชิงหย่วนได้ทุกเมื่อ
แขนของชิงหย่วนที่กอดหญิงชุดขาวอยู่สั่นสะท้าน บนใบหน้าสง่างามของเขาแฝงด้วยความโศกเศร้าสิ้นหวัง
ที่แท้...
โชคชะตาของพวกเขาลึกซึ้งถึงเพียงนี้ เริ่มตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน
ทว่าเขากลับไม่เคยรู้เลย
“สิบปีก่อน ข้าช่วยเจ้าจากกลุ่มคนไม่ดี หนึ่งปีก่อนเจ้าช่วยข้าพวกเราเสมอกันแล้ว ทั้งๆ ที่พวกเขาเสมอกันแล้วแท้ๆ! เหตุใดเจ้ายังต้องช่วยข้า! เพราะอะไร!”
ชายหนุ่มตะโกนสุดเสียงแม้แต่คนในที่นั้นก็ล้วนประทับใจไปด้วย
หญิงชุดขาวกุมมือเขาเบาๆ สลักตัวอักษรไม่กี่ตัวสุดท้าย
“เพราะว่า ข้าชอบท่าน...”
เพราะว่าข้าชอบท่าน หนึ่งปีก่อนข้าจึงได้ช่วยท่านจากเงื้อมมือของเหล่าสัตว์ดุร้ายโดยไม่คิดชีวิต