เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 607

ตอนที่ 607 ความเคลื่อนไหวในป่าสัตว์วิเศษ (10)

“ข้าคนนี้ไม่เคยรับหญิงสาวที่มีตำหนิ แม้จะเคยเป็นคนรักก็ไม่ได้! เช่นนี้แล้วทำให้ข้ารู้สึกสกปรก ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ!”

จื่อเยียนมองจ้าวเย้าด้วยความเอียงอาย “ท่านเป็นคนแรกที่ข้าชอบและเป็นคนสุดท้าย เขาเพียงแค่คิดเองฝ่ายเดียว ข้าไม่เคยชอบเขา”

ตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าชิงหย่วนล้วนตึงเครียด หน้าของเขาซีดขาวค่อยๆ หลุบตาลงปกปิดความเจ็บปวดในดวงตา

“ข้าช่วยเจ้าหนึ่งชีวิตก็เพียงแค่ต้องการคืนหนึ่งชีวิตให้เจ้า...น่าเสียดาย สุดท้ายเจ้าก็ไม่ใช่คนที่เคยช่วยข้าเอาไว้คนนั้น”

ครั้งนั้นสายตาของเขาพล่าเลือนไม่สามารถมองหญิงสาวในตอนนั้นได้อย่างชัดเจน

สิ่งเดียวที่จำได้ก็คือดวงตาที่กังวลฝังลึกอยู่ในหัวของเขา ทำให้เขา...ยากที่จะลืมเลือน

ต่อมาหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาก็ยังอยู่ที่ที่ทุรกันดารนั่น มีเพียงจื่อเยียนกำลังดูแลเขาอยู่

เขาซาบซึ้งที่นางช่วยเหลือ และเขา...ขอบคุณการดูแลตลอดหลายเดือนของนาง ดังนั้น...เขาจึงเคยสัญญาเอาไว้ จะให้ความสุขตลอดชีวิตกับนาง

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หญิงสาวที่เคยอ่อนโยนและใจดีกลับเปลี่ยนเป็นเย่อหยิ่งเช่นนี้ ไม่ใช่นางคนนั้นที่เขาเคยรู้จักอีกแล้ว...

ชิงหย่วนชักดาบออกมาทิ้งลงพื้น ร่างของเขาซวนเซเดินออกไปทางนอกป่า

ครั้งนี้เขาไม่ติดค้างนางอีกแล้วจริงๆ

บุญคุณที่ช่วยชีวิตเขาได้คืนให้นางแล้ว!

“จะไปง่ายๆ งั้นรึ?” จ้าวเย้าหรี่ตาลง

เขาไม่สนว่าชิงหย่วนจะเคยช่วยจื่อเยียนหรือไม่ เขารู้เพียงว่าเจ้าเด็กนี่คิดอะไรกับผู้หญิงของเขา!

เพียงข้อนี้ข้อเดียวเขาก็ไม่อาจทนได้แล้ว!

เขาเป็นคนหวงของมาโดยตลอด และของทั้งหมดที่เขามีอย่าว่าแต่ถูกคนทำให้มัวหมองเลย แม้แต่แค่คิดเขาก็รู้สึกว่าถูกทำให้มีมลทินแล้ว

ดังนั้น...

จ้าวเย้ายื่นมืออกไปอย่างรวดเร็วลมฝ่ามือพัดออกไป ปึ้ง ร่างของชิงหย่วนล้มไปด้านหน้ากระอักเลือดออกมา

แม้แต่ชิงซานยังงุนงง

เขาถามตัวเองดูเขาก็ไม่ใช่คนดีอะไร แต่ไม่ว่าอย่างไรชายหนุ่มก็ช่วยผู้หญิงของจ้าวเย้าเอาไว้

จ้าวเย้ายังเนรคุณ...คิดจะฆ่าชายหนุ่มนี่?

ชิงหย่วนลุกขึ้นจากพื้นร่างของเขาซวนเซ สีเลือดบนใบหน้าหายไปหมดสิ้น มุมปากมีรอยยิ้มเยาะ

“จื่อเยียน นี่คือ...ชายที่เจ้าเลือกในตอนนี้หรือ?” เขาค่อยๆ ย่างก้าวไปทางจื่อเยียน ฝีเท้าเชื่องช้ายิ่งนัก “ต้องมีสักวันที่เจ้าต้องเสียใจกับ...การเลือกของเจ้า...”

ในที่สุดเขาก็ยังใจอ่อนไม่เอ่ยเรื่องที่ผ่านมาของเขากับจื่อเยียนออกมา

ทว่าความแค้นและเสียใจในใจเขามันรุนแรงยิ่งนัก!

เขาเสียใจที่รักจื่อเยียน เสียใจที่รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของนางแล้วก็ยังปล่อยนางไปไม่ได้...

“หึ๊!”

จ้าวเย้าหัวเราะหึ๊พุ่งดาบออกจากมือตรงไปทางชิงหย่วน

ชิงหย่วนหลับตาลง

ดาบยาวดุจสายลมอยู่ตรงหน้าแล้ว

ทว่านาน...กลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

เขาลืมตาขึ้นช้าๆ กลับเห็นคนชุดขาวผู้หนึ่งยืนขวางหน้าเขาอยู่

ดาบแทงทะลุอกนางจากด้านหลัง

เลือดสดซึมทะลุเสื้อผ้าของนางราวกับดอกกุหลาบเบ่งบาน แดงฉานสะดุดตา

“เจ้าคือ...” ชิงหย่วนชะงัก สายตาของเขาแฝงด้วยความงุนงง ตกใจและประหลาดใจ “เจ้าไม่ใช่อวิ๋นเอ๋อร์สาวใช้ข้างกายจื่อเยียนคนนั้นหรอกหรือ? เหตุใดเจ้า...เหตุใด...”

สายลมแผ่วพัดมา พัดเอาผ้าคลุมหน้านางออกไป

ลอยตามลมไปแขวนอยู่บนต้นไม้

นั่นเป็นใบหน้าที่อัปลักษณ์ยิ่งนัก

ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยแผลเป็น โหดร้ายน่ากลัวไม่เหลือผิวที่สมบูรณ์เลยแม้แต่นิ้วเดียว

ในตอนที่ชิงหย่วยสบตากับหญิงสาว...

ใจของเขาก็ราวกับถูกค้อนทุบ เจ็บจนเขาไม่อาจถอนตัว