เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 609

ตอนที่ 609 ความเสียใจของชิงหย่วน (2)

เพราะว่าข้าชอบท่าน ทั้งที่ได้รับความไม่เป็นธรรมและการดูถูกนับไม่ถ้วนแท้ๆ ข้าก็ยังอยู่ต่อเพียงเพื่อให้ได้มองท่าน...

เพราะว่าข้าชอบท่าน แม้ท่านจะไม่เคยจำข้าได้ข้าก็ยัง...ยินยอมด้วยความเต็มใจ...

มือของหญิงชุดขาวค่อยๆ คลายออกแล้วร่วงหล่นลงกับพื้น

สายตาของนางราวกับถูกตัดขาดมีหมอกบางๆ แม้จะพยายามลืมตากว้างก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าตรงหน้าได้ชัดเจน

ใบหน้านี้สลักลงในใจนางใช้ทั้งชีวิตก็ยากที่จะลืม

มุมปากหญิงสาวมีเลือดไหลออกมาหยดลงบนมือของชิงหย่วน

ร่างกายหญิงสาวในอ้อมแขนชิงหย่วนค่อยๆ เย็นขึ้นเรื่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้นนาน...ก็ไม่ลุกขึ้นมา

“เจ้า...อย่าไป ข้ารับปากเจ้าขอเพียงเจ้ากลับมาข้าจะขอเจ้าเป็นภรรยาได้หรือไม่? ข้าจะดีต่อเจ้าไปตลอดชีวิตขอเพียงเจ้ากลับมา...กลับมา...”

หญิงสาวในอ้อมกอดหมดลมหายใจไปแล้วไม่สามารถตอบกลับเขาได้อีก

ท้องฟ้าเงียบสงบแสงแดดกำลังพอดี แต่กลับไม่อาจขับไล่หมอกควันในใจเขา

นิ้วมือของเขากำชายเสื้อหญิงสาวไว้แน่น น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ อีกครั้ง ราวกับผ่านไปเนิ่นนานชายหนุ่มจึงจะเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับท้องฟ้าที่ห่างไกลและเงียบสงบ ส่งเสียงร้องตะโกนออกไปด้วยดวงใจที่แตกสลาย

“อ๊าก!”

...

สีหน้าจื่อเยียนอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก รวมกับความไม่พอใจในการปรากฏตัวอย่างกะทันหัน

ของอวิ๋นเอ๋อร์

ทว่าพอคิดว่าตอนนี้นางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาชิงหย่วนอีกคิ้วที่ขมวดก็คลายลงมุมปากยกยิ้มเยาะ “ชิงหย่วน เจ้าคู่ควรกับหญิงอัปลักษณ์เช่นนี้เท่านั้น!”

ชิงหย่วนกอดหญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ ใบหน้าของเขาไร้สีเลือดไปนานแล้ว ดวงตาไร้แววใดๆ

ต่อให้ก่อนหน้านี้ได้รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของจื่อเยียนอีกทั้งยังถูกนางหักหลัง เขาก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้ ราวกับว่าสูญเสียจิตวิญญาณทั้งหมด เหมือนกับคนตายที่ยังมีชีวิต

“นาง...งดงามกว่าเจ้า”

แต่เขาหาผิดคน รักผิดคน...

ดังนั้นสวรรค์เพื่อแก้แค้นเขาจึงนำเอาคนที่เขาสมควรจะรักจริงๆ ไป

ชิงหย่วนที่กำลังร้องไห้จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา เสียงหัวเราะนั้นราวกับคนสองบุคลิก ภายใต้ท้องฟ้าที่เงียบสงบนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก

“ดีหรือชั่วต้องได้รับผลตอบแทน กฎแห่งสัจธรรม ในวันนี้สวรรค์ไม่ละเว้นข้า แล้วเขาจะ...ปล่อยเจ้าไปหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า!” ชิงหย่วนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสื้อผ้าของเขาโบกสะบัดตามแรงลม ภายใต้สายลมแผ่วเบาร่างของเขาโดดเดี่ยวเดียวดาย

ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือเขาอยู่เพียงคนเดียว...

สีหน้าจื่อเยียนไม่น่ามองนัก นางกำลังคิดจะเอ่ยบางอย่างก็เห็นจ้าวเย้าที่อยู่ข้างกายใช้สายตาสงสัยมองมายังนาง

“เยียนเอ๋อร์ เจ้าปิดบังอะไรข้าใช่หรือไม่?”

สีหน้าจื่อเยียนเปลี่ยนไป ร่างสะโอดสะองของนางราวกับไร้กระดูกอิงแอบจ้าวเย้า “ท่านประมุข ข้าจะมีเรื่องปิดบังท่านได้อย่างไร? ท่านเป็นคนที่ข้ารักมากที่สุดในโลกใบนี้ ข้าจะหลอกท่านได้อย่างไร?”

“หวังให้เป็นเช่นนั้น”

จ้าวเย้าส่งเสียงหึ๊ เขาหรี่ตาลงมองด้านหลังของชิงหย่วนนัยน์ตาฉายแววเย็นยะเยือก “แต่ว่าคนคนนี้ก็ยังปล่อยเอาไว้ไม่ได้”

ไม่ใช่เพราะเหตุใดแต่เป็นเพราะชายหนุ่มคิดจะทำให้ผู้หญิงของเขามีมลทิน

บางทีอาจเป็นเพราะจื่อเยียนเกิดมีมโนธรรมขึ้นมา หรือนางอาจไม่คิดอยากให้ชิงหย่วนตายเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นในตอนที่จ้าวเย้ากำลังจะลงมือ มือขาวดุจหิมะทั้งสองข้างของนางก็คล้องคอจ้าวเย้าเอาไว้ราวกับรอบกายไม่มีผู้ใดอยู่

“ท่านประมุข เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ฆ่าเขาไปก็ไม่มีประโยชน์ไม่สู้ปล่อยชีวิตสุนัขเช่นเขาไป อีกอย่าง...” จื่อเยียนก้มหน้าลงอย่างเอียงอาย “เขารู้ดีมาโดยตลอดว่าตัวเองเทียบกับท่านประมุขแล้วต่างราวกับฟ้ากับดิน วันหน้าจะต้องไม่กล้าคิดอะไรกับข้าอีกแน่ ต่อให้เขาคิดจริงข้าก็ไม่มีทางยินยอม!”