เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 633
ตอนที่ 633 เพื่อนางไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น (6)
ความจริงแล้วความโศกเศร้าของเขาเจาะจงเพียงเฟิงหรูชิง ทว่ากลับเหลือบมองไปทางหนานเสียนแวบหนึ่ง ทำให้คนเข้าใจผิดได้โดยง่าย
“เช่นนั้นเจ้ายังจะแอบมองกั๋วซือของข้าอีก?”
“...”
เขาแอบมอง...หนานเสียน?
ใบหน้างดงามโดดเด่นของจิ่วหมิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวในตอนนี้เอง นัยน์ตาของเขาแสดงความรังเกียจออกมาโดยพลัน “เจ้าว่าใคร? ข้ากับเขา? เจ้าดูตรงไหนว่าข้าแอบมองเขา? ข้ามีความชอบที่วิปริตเช่นนี้หรือ?”
“ข้าได้ยินคนที่หอแห่งแรกพูด เจ้าไม่ชอบผู้หญิงชอบแค่ผู้ชาย...”
“…?”
“เมื่อครู่เจ้าก็ใช้สายตาโศกเศร้าเช่นนั้นจ้องมองกั๋วซือ ข้าย่อมเข้าใจผิด” เฟิงหรูชิงยักไหล่เอ่ย
“...”
จิ่วหมิงแข็งทื่อเขามองไปทางกั๋วซืออีกครั้ง ไม่รู้เพราะเมื่อครู่คำพูดของเฟิงหรูชิงได้ผลยิ่งนักใช่หรือไม่ เขานึกไปถึงตัวเองกับผู้ชายอีกคนโดยไม่ได้ตั้งใจ...
หลังจากนั้นจุดจบก็คือจิ่วหมิงทนไม่ไหวหลบไปคลื่นไส้อยู่ด้านข้าง
หากเป็นปกติเพียงดูรูปประเภทผู้ชายกับผู้ชายสองคนเขายังไม่มีความรู้สึกมากเพียงนี้ ทว่าพอคิดถึงตัวเอง...ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาจริงๆ
ใช่แล้ว ความอยากรู้อยากเห็นของจิ่วหมิงนั้นมีมากเหลือเกิน บังเอิญได้ยินคนพูดถึงชายตัดแขนเสื้อเขาก็เกิดสงสัย ระหว่างชายสองคนจะมีเรื่องบนเตียงได้อย่างไร? ก็เลยแอบซื้อหนังสือมา ผลปรากฏว่า...ถูกคนในหอแห่งแรกเห็นเข้า
ต่อมาก็มีข่าวลือเรื่องนี้!
สีหน้าจิ่วหมิงดำคล้ำ รอกลับไปก่อนเขาจะต้องสืบหาว่าใครเป็นคนใส่ร้ายเขาลับหลัง แล้วยังลือมาถึงหูเฟิงหรูชิงอีก!
นี่มันเป็นการทำลายชื่อเสียงของเขาชัดๆ !
“เสี่ยวชิงเอ๋อร์ ข้าเป็นชายปกติ” ในที่สุดจิ่วหมิงก็อาเจียนเสร็จ เขาเดินมาข้างๆ เฟิงหรูชิงอีกครั้งกัดฟันเอ่ย “เจ้าพูดให้ข้าคลื่นไส้น้อยหน่อย หากข้าชอบก็ชอบแบบเจ้า”
“อ้อ แต่ว่าข้าชอบแค่กั๋วซือ” เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่ม “หากเจ้าไม่คิดอะไรกับกั๋วซือเช่นนั้นพวกเราก็เป็นเพื่อนกัน หากมีความคิดละก็เพื่อนก็ไม่เป็นแล้ว”
สายตาหนานเสียนที่เดิมเย็นยะเยือก หลังจากได้ยินคำพูดของเฟิงหรูชิงก็หายไปโดยพลัน
มุมปากของเขายกยิ้มบางเบา นิ้วมือปัดผมที่หน้าผากของนางอย่างอ่อนโยน “สายตาของข้าไม่แย่ถึงเพียงนั้น ต่อให้เขามีความคิดใดข้าก็ไม่มีทางรับเขา”
“...”
ชิงน้อยมองหนานเสียนด้วยความตกใจ
นี่นายท่านหมายความว่าอย่างไร? ต้องการยืนยันการชื่นชอบเป็นพวกตัดแขนเสื้อของจิ่วหมิง? เพื่อให้ง่ายต่อการทำให้องค์หญิงคิดว่าจิ่วหมิงชอบนายท่านจริงๆ จากนั้น...ก็ออกห่างเขา?
ความรักน่ากลัวจริงๆ ทำให้นายท่านกลายเป็นชั่วร้ายถึงเพียงนี้
ดูเหมือนหนานเสียนจะสังเกตได้ถึงความคิดของชิงน้อย สายตาหนาวเหน็บกวาดมองไปยังมัน ชิงน้อยกลัวจนหุบปากลงมุดหัวกลับเข้าไปทันที
อื้อ มันไม่รู้อะไรทั้งสิ้น...
เป็นจริงตามคาด เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงสายตาอันตรายมองจิ่วหมิง
“เจ้าใส่ร้ายข้า?” หน้าจิ่วหมิงดำทมิฬ ถลึงตาใส่หนานเสียนด้วยความโกรธก่อนจะหันไปมองเฟิงหรูชิง “นางหนู เจ้าฟังข้าอธิบาย ล้วนเป็นเจ้าเด็กนี่ใส่ร้ายข้า เจ้ากลัวว่าข้า...”
“กั๋วซือบอกว่าเจ้าคิดอะไรกับเขา?” รอยยิ้มเฟิงหรูชิงเข้มขึ้น
เพียงแต่รอยยิ้มนั้นมืดมนจนทำให้จิ่วหมิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“ข้าบอกว่าข้าไม่รู้เรื่อง เจ้าเชื่อหรือไม่?”
“คนของหอแห่งแรกบอกว่าเจ้าชอบอ่านหนังสือพวกตัดแขนเสื้อกั๋วซือบอกว่าเจ้าคิดอะไรกับเขา...”
“พวกเขาล้วนใส่ร้ายข้า”
“อ้อ” เฟิงหรูชิงตอบรับเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร กั๋วซือไม่ใช่พวกตัดแขนเสื้อก็พอ จริงสิ หลังจากนี้ตอนที่กั๋วซือของข้าอยู่เจ้าไม่ต้องมาหาข้าแล้ว รอกั๋วซือไม่อยู่เจ้าค่อยมา”