เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 634

ตอนที่ 634 เพื่อนางไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น (7)

หนานเสียน “...”

ทำไมเขารู้สึกเหมือนยกหินหล่นใส่ขาตัวเองกันนะ

เสี่ยวชิงยินดีในคราวเคราะห์ของคนอื่น มันกลั้นไม่ไหวออกมาสองคำ

หนานเสียนพลันตวัดสายตาเย็นชามองมาพอดี เสี่ยวชิงยังไม่ทันหุบรอยยิ้มก็ตัวแข็งค้างไปแล้ว

“เจ้านาย เมื่อครู่ข้าบอกแล้วว่ามีสัตว์วิเศษตัวหนึ่งผายลม ข้ากลั้นหัวเราะไม่ไหว ท่านจะเชื่อหรือไม่”

“อืม”

หนานเสียนสีหน้าเย็นชาดึงหางเสี่ยวชิงขึ้นมา เดินออกไปทางป่าด้านนอก กิริยาท่าทางเขาเหมือนกำลังจับงูตายตัวหนึ่ง ไม่ว่าเสี่ยวชิงจะร้องจะเรียกอย่างไรเขาก็ไม่สน

“นางหนู” จิ่วหมิงยิ้มร้ายที่มุมปาก เขาขยับเข้าไปข้างหูเฟิงหรูชิง น้ำเสียงแกมหัวเราะ “เรื่องที่นี่ก็ใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว รอกลับไปแคว้นหลิวอวิ๋น พวกเราค่อยพบกันใหม่”

เฟิงหรูชิงมุ่นคิ้ว ถอยไปด้านหลังสองก้าวตามสัญชาตญาณ

“จิ่วหมิงหัวเราะร้ายขึ้นไปอีก นางหนู ข้าไม่กินเจ้าสักหน่อย ทำไมเจ้าถึงกลัวข้าเยี่ยงนี้”

“อ้อ นอกจากท่านกั๋วซือแล้ว ข้าไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้เกินไปนัก ข้าจะขนลุก”

จิ่วหมิงมุมปากกระตุก รอยยิ้มนั้นเกือบจะรักษาเอาไว้ไม่ได้

เขาเพิ่งถูกหนานเสียนยั่วยุไม่ทันไร นางหนูก็ทำเช่นกันอีก...ช่างน่าอิจฉาจากใจจริงๆ

เหมือนเฟิงหรูชิงจะรู้ว่าตัวเองทำเกินไปบ้าง หัวเราะเจื่อนๆ สองคำ “ข้ามิได้ตั้งใจจริงๆ ก็โต้ตอบไปตามธรรมชาติเท่านั้น ทำไปตามสัญชาตญาณ”

นางไม่อธิบายคำพูดนี้ยังดี ยิ่งอธิบายไป สีหน้าจิ่วหมิงยิ่งหม่นลงเรื่อยๆ

“อย่างมากต่อไป ข้าทำเหมือนท่านเป็นสตรีดีหรือไม่ ขอเพียงท่านไม่เข้าใกล้ข้าจนเกินไปก็พอแล้ว ปฏิกิริยาตอบโต้ของร่างกายข้าควบคุมไม่ได้ หากเมื่อครู่ท่านเข้าใกล้ข้ามาอีกสักนิด ข้าเกรงว่าแม้กระทั่งมือข้าเองก็ยังควบคุมไม่อยู่ เมื่อถึงเวลาเผลอตบท่านออกไปโดยไม่ตั้งใจ คงจะไม่ดีแน่”

หากจิ่วหมิงเป็นพวกตัดแขนเสื้อ[footnoteRef:1] นางใกล้ชิดกับเขาก็ไม่แรงกดดันมากเกินไปนัก [1: พวกตัดแขนเสื้อ เปรียบเทียบคือ ชายรักชาย]

อย่างน้อยก็ทำเสียว่าเขาเป็นสตรี เว้นอย่างเดียวก็คือ นางไม่อาจใกล้ชิดกับผู้อื่นมากเกินไปจริงๆ นางเกรงจะควบคุมมือเท้าไว้ไม่อยู่

นอกจากกั๋วซือ...กั๋วซือคือคนที่ทำให้ร่ายกายนางยอมรับได้

เฟิงหรูชิงในยามนี้คิดไม่ถึงว่า ครั้งแรกที่นางดื่มเมา กั๋วซือก็ใกล้ชิดกับนางมากแล้ว นางไม่อาจควบคุมปฏิกิริยาตอบโต้ของร่างกายได้ ตบเขาเข้าอย่างจังไปหนึ่งที

ตอนที่หนานเสียนเพิ่งเดินเข้ามา ได้ยินเฟิงหรูชิงเอ่ยประโยคนี้ สีหน้าผ่อนคลายลง ใบหน้าอันสง่างามเจือรอยยิ้มจางๆ

“เสี่ยวชิงเล่า” เฟิงหรูชิงมองหนานเสียน ทว่าไม่เห็นเสี่ยวชิง จึงถามออกด้วยความฉงน

“ทิ้งไปแล้ว”

น้ำเสียงของหนานเสียนนุ่มสบาย นอกจากยามมองเฟิงหรูชิงเท่านั้นที่สายตาเขาจะอบอุ่นขึ้นมาก

“อ้อ”

เฟิงหรูชิงไม่พูดพร่ำมากความอีก อย่างไรเสียเจ้างูตัวนั้นทิ้งยังก็ไม่หาย มันจะปีนกลับมาอย่างเข้มแข็งเอง

“สัตว์วิเศษพวกนี้...” เฟิงหรูชิงเงียบอยู่สักพัก หันไปมองสัตว์วิเศษในที่นั้น พวกเจ้าล้วนจะกลับไปกับข้าหรือ”

เหล่าสัตว์วิเศษทั้งหลายครุ่นคิด ต่อมาต่างก็ส่ายหน้า

ไม่ว่าอย่างไรพวกมันก็อาศัยในป่าจนชินแล้ว จวนองค์หญิงหลังเดียวก็ไม่อยู่อีกด้วย

อีกทั้งที่นี้มีญาติของพวกมันมากมายฝังอยู่ พวกมันไม่ยินยอมออกจากป่าแห่งสัตว์วิเศษ

เฟิงหรูชิงยิ้มอ่อนเอ่ยว่า “พวกเจ้าอยากอยู่ต่อข้าเองก็ไม่ฝืนบังคับ พวกเจ้าเรียงแถวกันเข้ามาผูกสัญญากับข้าทีละตัวก็พอแล้ว พวกเจ้าอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษทำงานให้ข้าก็พอ แต่ว่า...ข้าเตือนไปทางโลกสันโดษเสียหน่อย ป่าแห่งสัตว์วิเศษนี้ใครก็แตะต้องไม่ได้!”