เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 631
ตอนที่ 631 เพื่อนางไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น (4)
นางไม่มีข้อกำจัดใดกับสัตว์วิเศษ นางเพียงต้องการแรงงานจริงๆ !
น่าเสียดายพวกมันรอมาเนิ่นนานนางก็ไม่มาหาแรงงานต่อ...
จนถึงตอนนี้ ในที่สุดประโยคที่แพร่สะพัดในป่าสัตว์วิเศษก็มาถึงหูพวกมันเสียที!
“เอ๋าว์วู!”
“จือจือ!”
“จีจี!”
สัตว์วิเศษนับไม่ถ้วนพากันส่งเสียงตอบรับ แม้เสียงจะอ่อนแรงเพียงใดก็ต้องให้นางได้ยินการตัดสินใจของพวกมัน
นางคือผู้ไถ่ถอนพวกมัน!
แทนที่จะถูกศัตรูที่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กระทำการโหดร้ายด้วย ไม่สู้พวกมันไปเป็นแรงงานให้นางยังดีเสียกว่า อย่างน้อย...พวกมันก็ยังมีอิสระ ยังสามารถวิ่งอยู่ในป่าได้ต่อไป
“เห็นหรือยัง?” เฟิงหรูชิงยิ้มเย้ยหันไปมองชายวัยกลางคน “พวกมันเป็นสัตว์ของข้าแล้ว!”
ชายวัยกลางคนตกใจ เขาไม่เข้าใจว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมา
เมื่อครู่ยังยอมตายไม่ยอมเป็นทาสมนุษย์อยู่แท้ๆ พวกเขาได้แต่ตีมันจนบาดเจ็บจึงจะพามาได้ เหตุใดตอนนี้เพียงประโยคเดียวของหญิงสาวผู้นี้พวกมันก็ยอมรับแล้ว?
แววตามังกรดำมองเฟิงหรูชิงอย่างหลงใหล “จิ๋วจิ่วยังคงเป็นที่ชอบพอของเหล่าสัตว์วิเศษเช่นนี้”
ชาติก่อนก็เป็นเช่นนี้
เพราะแม่ของนางในชาติก่อน...เป็นคนเผ่าสัตว์
ในกายของนางมีเลือดสูงส่งของเผ่าสัตว์ไหลเวียนอยู่ ดังนั้นสัตว์วิเศษจึงชื่นชอบนางมาตลอด
เสี่ยวจิ๋วจิ่วในตอนนี้พ่อแม่น่าจะเป็นมนุษย์ นางก็ยังได้รับความชื่นชอบจากสัตว์วิเศษ...
ความจริงแล้วมังกรดำไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ที่สัตว์วิเศษชอบไม่ใช่ตัวเฟิงหรูชิงแต่เป็น...เทียนหลิงกั่วของนาง!
อีกทั้งเฟิงหรูชิงกับคนเหล่านี้เทียบกันแล้ว
คนหนึ่งมาเพื่อทำลายป่าสัตว์วิเศษ คนหนึ่งช่วยสัตว์วิเศษไว้มากมายเช่นนี้
เวลาแบบนี้เลือกใครไม่มีสัตว์วิเศษตัวใดไม่ชัดเจน!
สายตานิ่งเรียบของหนานเสียนกวาดมองมังกรดำ หลังจากเห็นความหลงใหลในดวงตาของมันสีหน้าก็เย็นยะเยือก ลมหนาวพัดโหม
“นายท่าน” ชิงน้อยยื่นหัวเล็กๆ ออกมาทำท่าทำทางเหมือนกลัวว่าโลกจะไม่วุ่นวาย “ต้องตีมังกรตัวนี้ให้ตายหรือไม่?”
“ไม่ต้อง”
สัตว์วิเศษตัวหนึ่งเท่านั้น
ชิงเอ๋อร์ไม่มีทางชอบมนุษย์สัตว์...
หลังจากนั้นตอนที่หนานเสียนเบนสายตาไปมองจิ่วหมิงสายตาก็กลับเย็นชายิ่งกว่าเดิม
“เขาเป็นใครอีก?”
ชิงน้อยกะพริบตาปริบๆ “น่าจะเป็นคนที่มาหาองค์หญิงเมื่อไม่กี่วันก่อน แม้ว่าเมื่อก่อนข้าจะไม่สามารถเห็นใบหน้าของคนผู้นี้ แต่ว่าข้าจำชุดกับมือของเขาได้ น่าจะเป็นชู้นั่น”
หนานเสียนเอ่ยอย่างเยือกเย็น “เหตุใดไม่รีบบอกข้า?”
“...” ชิงน้อยเงียบไปชั่วขณะ “ข้าบอกท่านแล้ว ท่านบอกว่าแค่คอยระวังสาวใช้ก็พอ ผู้ชายไม่มีทางมีปัญหา”
นายท่านป้องกันแค่สาวใช้มิใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้...
หนานเสียนไม่พูด สายตาเรียบนิ่งของเขาจ้องมองจิ่วหมิงอยู่ตลอด
ราวกับคมมีดคมดาบ
ในที่สุดจิ่วหมิงก็สังเกตเห็นสายตาของเขา หันกลับมาอย่างเชื่องช้าสบตากันมุมปากยกยิ้ม
“เสี่ยวชิงเอ๋อร์บอกว่าข้ารูปงามมาก”
หนานเสียนหน้าไร้อารมณ์ “นางบอกว่านางอยากกดข้า”
“เสี่ยวชิงเอ๋อร์บอกว่าเครื่องหมายที่หางตาข้าก็งดงาม”
“นางบอกว่านางอยากกดข้า”
“เสี่ยวชิงเอ๋อร์ยังพูดอีกว่า วันหน้าให้ข้าทำผมให้นาง”
“นางบอกว่านางอยากกดข้า”
“ตอนนี้ข้าเป็นศัตรูกับเจ้า เจ้านอกจากนี้แล้วยังพูดอย่างอื่นได้อีกหรือไม่?”
“นางบอกเพียงว่านางต้องการกดข้า”
“...”
รอยยิ้มของจิ่วหมิงเกือบจะรักษาเอาไว้ไม่อยู่ ผ่านไปสักพักเขาจึงจะหาเสียงตัวเองกลับมาได้ “เสี่ยวชิงเอ๋อร์หมกมุ่นเกินไป เมื่อก่อนนางเห็นหน้าเจ้าจึงได้พูดเช่นนี้ แต่ว่าหลังจากนี้...ก็ไม่แน่แล้ว”