เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 615
ตอนที่ 615 ความเสียใจของชิงหย่วน (8)
จ้าวเย้าในตอนนี้นึกเสียใจจนพูดไม่ออก เดิมคิดแค่ว่าพาจื่อเยียนมาผ่อนคลาย คิดไม่ถึงว่าจะเจอผู้คนมากมายถึงเพียงนี้...
เขาถลึงตามองจื่อเยียนด้วยความโกรธ “เจ้าไม่ต้องพูด!”
ลมหายใจจื่อเยียนสะดุด นางกำหมัดแน่นสายตาไม่ยินยอมจ้องมองไปยังเฟิงหรูชิง
“นางบอกว่าข้าอัปลักษณ์?” จิ่วหมิงแสงชั่วร้ายส่องประกายจากนัยน์ตาตอนที่มองไปยังเฟิงหรูชิง มุมปากมีรอยยิ้ม “เจ้าควรจะช่วยพิสูจน์อะไรให้ข้าหน่อยหรือไม่? อย่างเช่น...แต่งเป็นภรรยาข้า?”
เฟิงหรูชิงลูบหน้าผาก ให้เฟิงหลานแห่งหอแห่งแรกจะพาคนมาป่าสัตว์วิเศษก็ดี เหตุใดต้องเป็น...จิ่วหมิง?
“คุณหนูใหญ่”
หงอวี้และคนอื่นๆ รีบเข้ามาล้อมรอบกายเฟิงหรูชิง มองจิ่วหมิงเป็นเชิงเตือน
พวกนางรู้สึกว่าชายผู้นี้...มีเจตนาไม่ดีนัก!
จะต้องแอบมองความงดงามของคุณหนูของพวกนางตั้งใจจะล่อลวงนาง! น่าเสียดายชายผู้นี้คาดการณ์ผิดแล้ว ที่คุณหนูชื่นชอบคือคนที่มีกระ!
จิ่วหมิงราวกับว่าไม่เห็นสายตาระแวดระวังของบรรดาสาวๆ เขายิ้มชั่วร้ายยิ่งกว่าเก่า “เป็นอย่างไร? พิจารณาดู?”
“จิ่วหมิง” เฟิงหรูชิงตบบ่าจิ่วหมิง “หญิงในหอคณิกา[footnoteRef:1]มีมากมาย ไม่สู้...เจ้าไปดับไฟร้อนเสียหน่อย?” [1: หญิงโสเภณี]
“...”
สีหน้าจิ่วหมิงดำทมิฬ เขาเป็นคนประเภทที่ต้องไปหาหญิงสาวในหอคณิกาหรือ?
แววตาหลิงเฟยแฝงด้วยความหนาวเหน็บ สายตาของเขามองไปยังเฟิงหรูชิงแล้วก็หันไปมอง
จิ่วหมิง “คุณชายจิ่วหมิง”
“เจ้าหุบปาก!” แววตาชั่วร้ายของจิ่วหมิงกวาดมองไป น้ำเสียงเย็นชา
สีหน้าหลิงเฟยไม่น่ามองเป็นอย่างมาก แม้พลังอำนาจของหอแห่งแรกจะไม่เลวทว่าหอหลิงอวิ๋น
ของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าหอแห่งแรก! ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ที่มายังมีกลุ่มอื่นอีกนับไม่ถ้วน อาศัยหอแห่งแรกเพียงหอเดียวกล้าขึ้นเสียงกับพวกเขาหรือ?
“คุณชายจิ่วหมิงเมื่อครู่ชิงซานก็พูดแล้ว แม่นางผู้นี้เป็นพวกเดียวกับสัตว์วิเศษ เพื่อให้สัตว์วิเศษเหล่านี้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับมนุษย์ เจ้าก็จะช่วยนางด้วยหรืออย่างไร?”
มุมปากจิ่วหมิงยกยิ้มเยาะ “เช่นนั้นข้าก็อยากจะดู วันนี้ที่นี่ใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่น้อยนิด!”
“ไม่ลังเลที่จะเป็นศัตรูกับทั้งโลกสันโดษ?” สีหน้าหลิงเฟยขรึมลง
“เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า?” เสื้อของจิ่วหมิงโบกพัดตามสายลมแผ่ว สายตาของเขามืดมน “คนที่ข้าต้องการปกป้องใครก็แตะไม่ได้!”
พลังของทุกคนเปลี่ยนไปกะทันหัน แรงกดดันแผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดกระจัดกระจายปกคลุมไปทั่วพื้นที่ว่างเปล่า
เฟิงหรูชิงอุ้มลูกเสือน้อยขึ้นมาส่งให้ฝูเฉิน
“พวกมันทั้งสามอายุยังน้อยทนรับไม่ไหว เจ้าปกป้องพวกมัน”
“ได้ ท่านแม่”
ฝูเฉินพยักหน้าน้อยๆ ใช้ชายแขนเสื้อบดบังแรงกดดันอันล้นหลามไว้ภายนอก
เหล่าลูกเสือที่เดิมตัวสั่นเทาสงบลงในที่สุดนอนเงียบอยู่ในอ้อมแขนฝูเฉิน ใช้แววตางุนงงมองไปยังด้านนอก
พวกมันที่อายุยังน้อยไม่รู้เลยว่าหลายวันมานี้ผ่านอะไรมาบ้าง พวกมันถูกแม่เสือปกป้องเป็นอย่างดีไม่ได้ถูกทำร้ายแม้แต่น้อย จึงไม่รู้ว่าครั้งนี้บ้านของพวกมันเกือบจะต้องประสบกับภัยพิบัติร้ายแรง!
“โห่ว!”
หมีสองร้องคำรามนัยน์ตาฉายแววดุร้าย
เป็นคนเหล่านี้!
เป็นพวกเขาที่ฆ่าสัตว์วิเศษไปนับไม่ถ้วน ในบรรดาสัตว์วิเศษเหล่านั้นก็มีตัวเมียที่มันเคยเกี้ยวด้วย!
มันออกจากป่าสัตว์วิเศษไปเพียงไม่นานเท่านั้น ตัวเมียที่เดิมคอยตามทั้งตีทั้งด่ามันตอนนี้เสียชีวิตอยู่ในกองเลือดไปแล้ว
สำหรับมนุษย์แล้วสัตว์วิเศษที่ต้องการก็จับไป สัตว์วิเศษที่ไม่ต้องการก็ฆ่าทิ้ง สามารถฝึกให้เชื่องได้ก็จับไป ที่ฝึกไม่ได้...ก็ฆ่าทิ้งเช่นกัน!