เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 614
ตอนที่ 614 ความเสียใจของชิงหย่วน (7)
“เอะ...เหตุใดที่นี่จึงมีสัตว์วิเศษระดับห้ามากมายเพียงนี้? ดูแล้วครั้งนี้พวกเราไม่นับว่ามาเสียเที่ยว”
ในตอนนี้เองเสียงตกใจก็ดังออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นที่ตรงหน้ามีกลุ่มคนเดินออกมาอย่างเชื่อช้า มุมปากของพวกเขาแฝงด้วยรอยยิ้มที่มุ่งมั่นเพื่อที่จะได้มาให้ได้ ราวกับว่าสัตว์วิเศษเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งของที่อยู่ในถุงผ้าของพวกเขาแล้ว
“เจ้าสำนักมืด เจ้าสำนักผีเสื้อ เจ้าหอหลิงอวิ๋น ประมุขพรรคแปดทิศ คุณชายจิ่วหมิงหอแห่งแรก พวกท่านรีบมาช่วยพวกเราเร็วเข้า รีบฆ่าหญิงที่เป็นศัตรูกับทั้งโลกสันโดษเพื่อปกป้องสัตว์วิเศษนี่ซะ!” เสียงของชิงซานแฝงด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำฉายแววดุร้าย
จิ่วหมิงอยออกไปด้านข้างสองก้าวแยกห่างจากทุกคนโดยไม่รู้ตัว
มุมปากของเขามีรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นชั่วร้ายจับใจ
“ขออภัยด้วยข้าเพียงแค่ผ่านมาทางนี้เท่านั้น ข้ากับพวกท่านไม่ใช่พวกเดียวกัน พวกท่านอยากจะทำอะไรก็อย่าดึงข้าเข้าไปเกี่ยว”
พูดจบคำจิ่วหมิงไม่มองสีหน้าดำมืดของจ้าวเย้าแม้แต่น้อย สายตาของเขามองข้ามคนเหล่านั้นไปยังใบหน้างดงามใบหน้านั้น
“นางหนู เจ้าตัวคนเดียวแอบหนีมาป่าสัตว์วิเศษก็ไม่บอกข้าสักคำ ปล่อยให้ข้ารอเจ้าอยู่ที่หอแห่งแรก” เขาถอนหายใจเบาๆ ก้าวเท้าไปทางเฟิงหรูชิงอย่างเชื่องช้า ยื่นมือออกไปลูบศีรษะนางน้ำเสียงแฝงด้วยความเอาใจ “เกิดเจ้าถูกรังแกที่นี่จะทำอย่างไร?”
เฟิงหรูชิงปัดมือจิ่วหมิงออกแล้วจัดทรงผมตัวเอง “เจ้ากล้ายุ่งกับผมของข้าอีก ข้าเอาเจ้าตายแน่!”
จิ่วหมิงเงียบไปชั่วครู่ “ข้ากับพวกเขาไม่ใช่พวกเดียวกันจริงๆ ข้าเจอคนพวกนี้ห่างออกไปร้อยเมตร แล้วก็พบว่าที่นี่มีการต่อสู้พอดีข้าก็เลยตามมาด้วย”
“อ้อ ข้ารู้แล้ว”
ประโยคนี้ของหญิงสาวทำให้มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง หน้ากากบนใบหน้าของเขาสะท้อนแสงกลับภายใต้แสงอาทิตย์
แม้แต่รอยยิ้มของเขายังน่าประทับใจผู้คนเช่นนี้
ไม่รู้ว่าใต้หน้ากากนี้จะมีหน้าตาเป็นเช่นไร
เฟิงหรูชิงเอื้อมมือไปจะปลดหน้ากากของเขาออก ทว่าในตอนที่แตะกับหน้ากากของเขากลับถูกมือของเขาจับกุมเขาไว้
“นางหนูข้าเคยบอกไปแล้ว หากเจ้าอยากเห็นใบหน้าของข้ามีเพียงต้องแต่งงานกับข้า ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่าเจ้าจะเคลิบเคลิ้มหลงไหลข้าจนอยากจะอิงแอบแนบชิด”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ “ข้าเพียงต้องการเห็นว่าเจ้าอัปลักษณ์สะเทือนฟ้าดินแม้แต่ผีสางยังต้องหลั่งน้ำตาเพียงใด”
จิ่วหมิง “...”
นางหนูนี่ไม่เชื่อว่าเขารูปงามเพียงใดกัน?
“หึหึ”
จื่อเยียนอาจเห็นว่าคนช่วยมากันมากมายแววตานั่นจึงฉายแววดูถูกและประชดประชัน “เฟิงหรูชิง ดูเหมือนว่าหลังจากที่เจ้าถูกหลิ่วอวี้เฉินหย่าจะยอมดูถูกตัวเองเสียแล้ว? หาชายที่อัปลักษณ์จนไม่กล้าพบหน้าผู้คนเช่นนี้?”
“...”
แววตาชั่วร้ายของจิ่วหมิงกวาดมองไปยังจื่อเยียนนิ่งเรียบ แสงเย็นวาบส่องออกมาจากนัยน์ตาของเขา
“จ้าวเย้านี่คืออนุของเจ้าหรือ?” หลิงเฟยเจ้าหอหลิงอวิ๋นเห็นจื่อเยียนหลบอยู่ด้านหลังจ้าวเย้าก็หัวเราะเสียงดัง “ดูแล้วสายตาของเจ้าจ้าวเย้าจะไม่ได้เรื่องนัก นี่มันสถานการณ์ไหนแล้วยังมีเวลามาเยาะเย้ยผู้อื่น? อีกอย่างเรื่องนี้คนที่บ้านของเจ้าผู้นั้นรู้หรือไม่?”
หน้าจ้าวเย้าเขียวทันที
เดิมการมาถึงของคนเหล่านี้ทำให้เขาเห็นความหวังที่จะมีชีวิตรอด ทว่าก็เป็นเพราะคนมากหากคนเหล่านี้ไปพูดมากต่อหน้าภรรยาของเขา เช่นนั้นเรื่องของเขากับจื่อเยียนต้องถูกเปิดเผยแน่