เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 613
ตอนที่ 613 ความเสียใจของชิงหย่วน (6)
“ท่านแม่ เป็นป้าคนชั่ว”
ชิงหานหันไปก็เห็นจื่อเยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ในตอนนี้สีหน้าจื่อเยียนซีดขาวริมฝากสั่นน้อยๆ นัยน์ตาของนางแฝงด้วยความตื่นตระหนกต้องการปกปิดตัวเอง
ทว่าเฟิงหรูชิงสังเกตเห็นนางแล้ว
สายตาของนางแพรวพราวทิ่มแทงตาทำให้สีหน้าจื่อเยียนยิ่งไม่น่ามองขึ้นไปอีก กำหมัดแน่นบีบบังคับตนเองให้สบสายตากับนาง
“เจ้าแยกจากชิงหย่วนแล้ว?” เฟิงหรูชิงมองจื่อเยียนที่ขยับเข้าใกล้จ้าวเย้ามุมปากยกยิ้มเย็น
เหตุการณ์เช่นนี้นางคาดการณ์ไว้นานแล้ว
ทันทีที่ความสามารถถดถอยจื่อเยียนจะต้องแยกจากเขา
เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าจะรวดเร็วเช่นนี้ อีกทั้งยังหาคนใหม่ได้เร็วถึงเพียงนี้
บางทีครั้งนี้...ชิงหย่วนอาจจะมองนางได้อย่างชัดเจนแล้ว ไม่เสียแรงที่เสด็จแม่เคยบ่มเพาะเขา
สีหน้าจื่อเยียนซีดขาวราวหิมะ
นางสังเกตเห็นว่าจ้าวเย้าที่เพิ่งหลบเขี้ยวเล็บสัตว์วิเศษ ใช้สายตาสงสัยมองมายังนางแล้ว
“เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าเด็กหนุ่มเมื่อครู่คอยตามราวีเจ้าไม่หยุดไม่ใช่หรือ? นางบอกว่าเจ้าแยกจากเขาแล้วมันหมายความว่าอย่างไร? เจ้ากับแม่นางผู้นี้ก็รู้จักกันหรือ?”
“ข้าไม่รู้จักนาง!” จื่อเยียนร้องเสียงแหลมกัดริมฝีปากแน่นแววตาโกรธแค้น “ไม่ ไม่ใช่ นางกับ
ชิงหย่วนนั่นเป็นพวกเดียวกัน นางไม่พอใจที่ข้าปฏิเสธความรักของชิงหย่วน ดังนั้นจึงจงใจมาช่วยเขาใส่ร้ายข้า!”
ตอนนี้ไม่มีเวลาให้จ้าวเย้าได้ทันคิดมากนัก เพราะราชาเสือดาวสีเงินตัวนั้นพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
เผ่าเสือดาวสีเงินเพียงแต่โดยธรรมชาติแล้วไม่ชอบการต่อสู้ ไม่ได้แปลว่าพวกมันไม่สามารถต่อสู้
พวกมันรวดเร็วรุนแรงดั่งสายลม เขี้ยวคมกริบ กรงเล็บแหลมปล่อยอายเย็นออกมาหันไปทางจ้าวเย้า
จ้าวเย้าเบี่ยงตัวหลบ หมัดของหมีปฐพีตัวที่อยู่ด้านหลังก็ต่อยเข้ามา
ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง ปฏิกิริยาตอบโต้รวดเร็ว ด้วยหมัดนี้ไม่ถูกทุบจนกลายเป็นซุปเนื้อก็ถูกตีจนพิการสาหัสแน่
เสือโคร่งฟื้นฟูกลับมาได้เกือบเป็นปกติแล้ว มันสะบัดขนบนตัววางลูกเสือลงกับพื้นแล้วส่งเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดพุ่งไปทางจ้าวเย้าด้วยความเร็ว...
ชิงซานที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ภายใต้เขี้ยวเล็บของสัตว์วิเศษเสื้อของเขาขาดวิ่น ผิวหนังถูกกรงเล็บแหลมคมกรีดจนเนื้อแหวกออก
ไม่เพียงต้องรับมืองูพิษสองหัวตัวหนึ่ง แต่ยังมีต้นไม้ปีศาจที่แม้ไม่มีพลังต่อสู้อะไรแต่กลับตีเท่าไรก็ไม่เจ็บ ตีเท่าไรก็ไม่เป็นอะไร
“ท่านแม่”
ชิงหานมองคนเหล่านั้นแล้วก็กลืนน้ำลายเสียงดัง “พวกเราไปหาลิงให้มาทำอาหารดีหรือไม่? ข้าหิวแล้ว ข้าอยากกินผัดน้ำมัน ตุ๋นน้ำแดง แล้วก็เปรี้ยวหวาน...”
“...”
เฟิงหรูชิงเงียบไปสักพักก่อนจะลูบศีรษะเล็กของชิงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มิติว่างมียาวิเศษ”
“ยาวิเศษเอาไว้ให้ท้องอิ่ม ขนมเอาไว้เติมเต็มความอยากอาหาร” ชิงหานทำปากยื่น สายตาที่มองไปยังชิงซานและคนอื่นๆ แฝงด้วยความอยากได้ ปลายนิ้วของนางจิ้มที่ปากสีชมพูมุมปากมีน้ำลายเล็กน้อย
“พวกเขาไม่ได้อาบน้ำ...”
สรุปแล้วก็คือนางจะเลี้ยงชิงหานให้มีนิสัยเสียเช่นนี้ไม่ได้
ท่าทางชิงหานสิ้นหวังเป็นอย่างมาก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ท่านแม่ เช่นนั้นครั้งหน้าหากมีตาแก่ที่อาบน้ำแล้วข้ากินได้หรือไม่?”
“ก็ไม่ได้ ตาแก่บางคนทั้งชีวิตทำผิดมามากเกินไป ไม่ว่าจะอาบอย่างไรก็อาบไม่สะอาด หากเจ้ากินพวกเขาจะต้องท้องเสีย ถึงตอนนั้นคนที่จะไม่สบายก็เป็นตัวเจ้าเอง”
มุมปากเฟิงหรูชิงยกขึ้นภายใต้น้ำเสียงที่นิ่งเรียบ ราวกับมีความโกรธที่อยากจะปกปิด