เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 610
ตอนที่ 610 ความเสียใจของชิงหย่วน (3)
แววตาจ้าวเย้าฉายแสงเย็นชา หญิงงามยังต้องไว้หน้า
ส่วนชิงหย่วน...รอวันหน้าจื่อเยียนไม่อยู่ค่อยฆ่าเขา!
“ได้ เช่นนั้นข้าจะเห็นแก่หน้าเยียนเอ๋อร์ไว้ชีวิตเขา”
จื่อเยียนเอียงอายดวงตาคู่สวยประกายแสง “เยียนเอ๋อร์ขอบคุณท่านประมุขที่มีเมตตาแทนเขา”
ชิงหย่วน เมื่อครู่เจ้าช่วยข้าไว้ตอนนี้ข้าก็ช่วยเจ้า ดังนั้นพวกเราเสมอกันแล้ว
ข้าไม่ติดค้างอะไรเจ้าอีก!
ครั้งหน้าหากเจ้ายังมาวุ่นวายกับข้าก็อย่างโทษว่าข้าไม่เกรงใจ!
จื่อเยียนหลุบตาลงปกปิดความโหดเหี้ยมที่แฝงอยู่ในดวงตา
ในความคิดของนาง ต่อให้ชิงหย่วนรู้ว่าอวิ๋นเอ๋อร์เป็นคนช่วยเขา อย่างมากเขาก็แค่ซาบซึ้งหรือเจ็บปวดกับการตายของนาง
ไม่มีทางรักหญิงหน้าตาอัปลักษณ์จริงๆ
ดังนั้น...เจ้านั่นไม่ช้าก็เร็วก็ต้องมาวุ่นวายกับนาง!
อย่างไรเสียโอกาสนางก็ให้ไปแล้ว มีครั้งหน้าอีกหากท่านประมุขลงมือนางจะไม่มีทางขัดขวางอีก...
“ประมุขจ้าวเรื่องในบ้านจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ? เช่นนั้นพวกเราก็ควรมาแบ่งสัตว์วิเศษเหล่านี้กันเสียหน่อย”
ใบหน้าชิงซานมีรอยยิ้มทว่าน้ำเสียงกลับประชดประชันเล็กๆ “นอกจากเสือโคร่งแล้วตัวอื่นๆ ข้าล้วนไม่ต้องการ ยกให้พวกเจ้าทั้งหมด!”
“ไม่ได้!” แววตาจ้าวเย้าเย็นชา “เสือโคร่งข้าต้องนำกลับไปให้ได้ ไม่เช่นนั้นแม่เสือตัวนั้นที่บ้านข้าจะต้องกินข้าแน่!”
“ที่นี่มีเพียงเสือโคร่งที่พอใช้ได้ สัตว์วิเศษตัวอื่นๆ ข้าไม่ต้องการ ประมุขจ้าววันนี้เจ้าตัวคนเดียวแล้วยังพาตัวถ่วงมาด้วยอีกคน เจ้าคิดว่าเจ้าจะสู้พรรคชิงของข้าได้?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” จ้าวเย้าหัวเราะเสียงดังยกมุมปากอย่างดูหมิ่น “ชิงซาน หากเจ้ากล้าแย่งเสือโคร่งของข้า รอข้ากลับไปก็รอทหารพรรคกรงเล็บอินทรีประชิดพรรคได้เลย!”
หากข้างกายทั้งสองคนนี้ไม่มีคนทะเลาะแย่งชิงกันอยู่ ดูเหมือนว่าเสือโคร่งตัวนี้จะเป็นของที่อยู่ในถุงผ้าของพวกเขาแล้วอย่างไรอย่างนั้น
ในปากเสือโคร่งคาบลูกเสือเอาไว้สองสามตัวตัวมันถอยหลังไม่หยุด นัยน์ตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดระแวงจ้องมองเหล่ามนุษย์ตรงหน้าด้วยความเย็นชา
“จ้าวเย้า”
มุมปากชิงซานยกยิ้ม สายตาของเขามองทะลุจ้าวเย้าไปยังพุ่มไม้ตรงหน้า “พวกเราคงจะไม่ต้องแย่งชิงกันแล้ว เพราะว่า...ข้าเห็นสัตว์วิเศษระดับห้าอีกตัวหนึ่งแล้ว”
จ้าวเย้าชะงัก ในตอนที่หันไปมองก็เห็นหมีปฐพีท่าทางกำยำน่าเอ็นดูตัวหนึ่งยื่นหัวออกมา
นัยน์ตาของมันฉายแววงุนงงราวกับไม่ค่อยเข้าใจนัก
หลังจากนั้นก็เดินออกมาจากพุ่มไม้...
ทันทีที่หมีสองหันไปมองก็เห็นเสือโคร่งที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก
ดวงตาหมีของมันประกายขึ้นมาในทันใดส่งเสียงร้องคำราม
“หมีปฐพี? ฮ่าฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะมีโชคไม่เลวเลยเจอสัตว์วิเศษระดับห้าสองตัวติดๆ กัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้หมีปฐพีตัวนี้ข้าเอา เสือโคร่งข้าหลีกทางให้เจ้า...”
จ้าวเย้าหัวเราะเสียงดังแล้วก้าวเท้าไปทางหมีปฐพี
วินาทีต่อมาสีหน้าเขาก็ต้องแข็งค้าง แม้แต่ฝีเท้าก็ต้องหยุดลง...
เพราะว่าในพุ่มไม้นั่นมีฝูงสัตว์วิเศษพุ่งออกมาอีกนับไม่ถ้วน
เสือดาวสีเงิน จิ้งจอกไฟ งูสองหัว...สัตว์วิเศษนานาชนิดที่ควรจะมีก็มีครบหมดมีแม้กระทั่งต้นไม้อยู่ในนั้นด้วย
ที่สำคัญที่สุดคือ หัวหน้าของสัตว์วิเศษเหล่านี้...ล้วนเป็นระดับห้าทั้งสิ้น!
จ้าวเย้ารู้สึกถึงลมเย็นพัดเข้ามาในหัวใจแม้แต่เท้าก็ไม่อาจก้าวต่อได้แม้แต่ก้าวเดียว ปากของเขาสั่นนัยน์ตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้...
เขาหวังเพียงสัตว์วิเศษระดับห้าเพิ่มขึ้นอีกสักตัวเพื่อที่จะไม่ต้องบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายกับชิงซาน
ทว่า...เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีสัตว์วิเศษมามากมายเช่นนี้!