เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 606
ตอนที่ 606 ความเคลื่อนไหวในป่าสัตว์วิเศษ (9)
จ้าวเย้าหัวเราะ “นางไม่มีทางรู้”
เขาอยู่ข้างนอกทำเรื่องอย่างระมัดระวัง ไม่มีทางให้นางรู้ถึงการมีอยู่ของจื่อเยียน
ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่จื่อเยียนขอร้องเขาอยู่นาน เขาก็ไม่มีทางพานางออกมาง่ายๆ
“เจ้าไม่กลัวพวกเราไปบอกนางหรือ?” ชิงซานหรี่ตาลง
จ้าวเย้าหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม “ข้าก็จะบอกนางก่อนว่าพวกเจ้าแย่งชิงเสือโคร่งล้มเหลว จงใจอยากให้พวกเราสามีภรรยาผิดใจกัน นางจะต้องเชื่อข้าแน่ไม่มีทางเชื่อพวกเจ้า”
เขารู้ดีมาตลอด ที่เขามีทุกอย่างได้ในวันนี้ล้วนเป็นเพราะภรรยา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อตาก็ยังไม่ตายยังมีชีวิตอยู่ เพียงแค่เก็บตัวฝึกวิชาจึงได้ยกพรรคกรงเล็บอินทรีให้เขา ดังนั้นต่อให้ตอนนี้เขาจะเป็นประมุขพรรคกรงเล็บอินทรีและถึงเสวียนอู่ขั้นสูงแล้วก็ยังไม่กล้ารับอนุตามอำเภอใจ ไม่เช่นนั้นแม่เสือในบ้านตัวนั้นจะต้องเอาเขาตายแน่
หากหลายปีมานี้พ่อตาไม่ได้ก้าวข้ามขั้นก็ช่างเถอะ แต่หากเขาเกิดก้าวข้ามขั้นขึ้นมาและออกจากการเก็บตัว เช่นนั้นเขาจะต้องจบสิ้นเป็นแน่!
เพราะฉะนั้น เขาชอบจื่อเยียนแต่กลับจำต้องเอาภรรยามาก่อนเป็นอันดับแรก!
“หึ!” ชิงซานหน้าเขียว “วันนี้เสือโคร่งตัวนี้ข้าต้องได้! ใครจะแย่งกับข้าล้วนไร้ประโยชน์!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู!”
เพิ่งสิ้นเสียงของจ้าวเย้าลมก็กระโชกแรงขึ้นมาทันที ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับชิงซาน
เคว้ง!
ดาบทั้งสองปะทะกันกลางอากาศพลังมหาศาลก็แพร่กระจายออกไป ผลพวงของมันราวกับทำให้ต้นไม้โดยรอบล้วนลอยขึ้น
คนพรรคชิงคนหนึ่งได้รับคำสั่งจากชิงซานก้าวขึ้นมากะทันหัน ดาบยาวหันไปทางจื่อเยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ต่อหน้ากับเหล่าคนโลกสันโดษจื่อเยียนไม่สามารถต่อต้านได้เลย ทำได้เพียงแค่มองดาบยาวของอีกฝ่ายมาอยู่ตรงหน้านาง
จ้าวเย้าเองก็ชื่นชอบจื่อเยียนด้วยใจจริง เมื่อเห็นคนพรรคชิงลงมือกับจื่อเยียนกำลังคิดจะเข้าไปช่วยนางกลับมีร่างหนึ่งมาจากไม่ไกลบังตรงหน้าจื่อเยียนไว้...
ฉึก!
ดายยาวแทงเข้าที่ไหล่ของชายหนุ่ม เลือดสดๆ ทะลักออกมาย้อมเสื้อผ้าของเขา
ร่างของเขาสั่นอยู่สองสามครั้งจึงจะไม่ล้มลง
“เหตุใดจึงเป็นเจ้า?” จื่อเยียนร้องเสียงแหลม “เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
จ้าวเย้าในตอนนี้ไม่ได้ต่อสู้ต่อหยุดอยู่ที่ข้างหน้าจื่อเยียน ขมวดคิ้วบางๆ กวาดมองไปยังชิงหย่วนด้วยสายตาเฉียบคม “เจ้ารู้จักคนผู้นี้?”
จื่อเยียนกำหมัดแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความโกรธ
“ชิงหย่วน เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าช่วยชีวิตข้าครั้งหนึ่งแล้วข้าจะซาบซึ้งในพระคุณยอมรับเจ้า คนเช่นเจ้ามันช่างน่าคลื่นไส้ นึกไม่ถึงว่าจะยังสะกดรอยตามข้า! ข้ามีท่านประมุขพรรคคอยปกป้องไม่ต้องการเจ้า!”
นางเกลียดเขา!
เกลียดที่ต่อหน้าเฟิงหรูชิงเขากลับไม่ปกป้องนาง!
และนางก็ตำหนิเขา!
ตำหนิที่เหตุใดเขาต้องเชื่อฟังเฟิงหรูชิงกินยาพิษเข้าไป
หากเขาไม่กินยาพิษเข้าไปเขาก็ยังคงเป็นยอดฝีมือเสวียนอู่ แม้ไม่มีจวนเฟิงอวิ๋นแล้วพวกเขาทั้งสองก็ยังเป็นอิสระเสรีดังเดิม
ทว่าเป็นเพราะชิงหย่วนทำให้นางต้องพลีกายให้ชายแก่คนหนึ่ง!
ไม่ว่าชิงหย่วนจะช่วยนางอย่างไรนางก็ไม่มีทางซาบซึ้งเขา มีแต่จะเกลียดชังและรำคาญ!
“ท่านประมุข” ร่างของจื่อเยียนอ่อนปวกเปียกไร้กระดูกอิงแอบร่างของจ้าวเย้า น้ำเสียงอ่อนหวาน
“ข้ากับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ตอนนั้นเขาเคยไล่ตามข้าแต่ว่าข้าไม่ได้ตอบตกลงกับเขา ใครจะรู้ว่าเขาจะยังสะกดรอยตามข้าอีก...ความรักทั้งหมดในชีวิตนี้ของข้าล้วนให้ท่านประมุขไปหมดแล้ว ต่อให้เขาช่วยข้าไว้ข้าก็ยังคงเป็นคนของท่านประมุขเช่นเดิม”
จ้าวเย้าจึงจะเผยรอยยิ้มออกมาก ลูบสะโพกของจื่อเยียนหนึ่งทีแล้วหัวเราะเสียงดัง