เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 611
ตอนที่ 611 ความเสียใจของชิงหย่วน (4)
สัตว์วิเศษระดับห้ามากเช่นนี้เขากับชิงซานร่วมมือกันก็ไม่อาจรับมือได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขายังมีตัวถ่วงมาด้วยอีกคน
ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้จ้าวเย้าไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ชิงซานเรียกจื่อเยียนว่าตัวถ่วง จนถึงตอนที่ฝูงสัตว์วิเศษปรากฏตัวเขาถึงได้เข้าใจ...เขาพาจื่อเยียนมาด้วยนั้นผิดมากเพียงใด
นี่มันเป็นตัวถ่วงชัดๆ เทียบไม่ได้แม้กระทั่งภรรยาของเขา!
หน้าชิงซานก็ซีดเช่นกัน ร่างของเขาสั่นสะท้านนัยน์ตามีความตื่นตระหนก
เทียบความความตื่นตระหนกของคนอื่นๆ แล้วสายตาของจื่อเยียนกำลังจ้องมองหญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นหลังเหล่าสัตว์ทั้งหลายติดๆ นัยน์ตาของนางหดตัวเฉียบพลัน ความเกลียดชังไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกินหัวใจนาง ทำให้ตัวนางสั่นไปทั้งตัว
เฟิงหรูชิง!
เหตุใดทุกที่ล้วนมีนาง?
ผู้หญิงคนนี้คือผีร้ายไม่ไปไหน! นางต้องพบเจอเฟิงหรูชิงทุกครั้ง!
เฟิงหรูชิงไม่ได้สังเกตเห็นจื่อเยียน
สายตาของนางตอนที่เห็นเสือโคร่งก็หยุดอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน
โดยเฉพาะเมื่อเห็นบาดแผลบนตัวของเสือโคร่งความโกรธในใจก็พุ่งทะยานขึ้นทันที เท้าของนางก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงตรงหน้าเสือโคร่งแล้ว
“พวกเจ้ากินผลไม้เข้าไป”
เฟิงหรูชิงนำผลราชามังกรสีม่วงออกมาสีหน้านางนิ่งเรียบ ทว่าภายใต้ความเรียบสงบนี้กลับบดบังความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเอาไว้!
“ไม่ทราบว่าแม่นางท่านนี้คือ...” จ้าวเย้าอดกลั้นความตื่นตระหนกในใจไว้แล้วเอ่ยถาม
เฟิงหรูชิงหันกลับไป สายลมแผ่วพัดเส้นผมดำของนางงดงามอย่างร้ายกาจจนไม่นึกว่าจะมีอยู่บนโลก “ข้าคือพ่อของเจ้า!”
“อะ..อะไร?” จ้าวเย้างงงันไม่เข้าใจว่าคำพูดของเฟิงหรูชิงหมายความว่าอย่างไร
“ข้าเป็นพ่อเจ้า!”
ประโยคนี้จ้าวเย้าเข้าใจในที่สุด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีความโกรธเกรี้ยวพุ่งออกมาจากหัวใจ “แม่นางอายุยังน้อยแต่ปากกับร้ายกาจเช่นนี้แล้วยังเป็นพวกเดียวกับสัตว์วิเศษอีก หรือว่าเจ้าจะไม่รู้เป้าหมายที่มนุษย์มาป่าสัตว์วิเศษในครั้งนี้ก็เพื่อทำให้สัตว์วิเศษเป็นทาสรับใช้ไปตลอดกาล?”
ที่พวกเขาต้องการไม่ใช่พันธะสัญญาธรรมดากับสัตว์วิเศษ
แต่เป็นการทำให้สัตว์วิเศษทั้งหมดปฏิบัติตามคำสั่งมนุษย์ยอดฝีมือไปตลอดชีวิต ไม่มีวันขัดคำสั่งใครได้ตลอดไป
ทว่าเป็นมนุษย์เหมือนกันหญิงผู้นี้กลับนำยาวิเศษล้ำค่าออกมาช่วยรักษาสัตว์วิเศษ
สัตว์วิเศษบาดเจ็บขอเพียงไม่ตายจะเป็นอะไรไป? บาดแผลเจ็บปวดทนเอาเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว เอายาวิเศษให้พวกมันเป็นการสิ้นเปลือง!
เฟิงหรูชิงก้าวเท้าไปทางจ้าวเย้าอย่างเชื่องช้า
“เป้าหมายที่พวกเจ้ามาป่าสัตว์วิเศษนั้นข้าไม่รู้จริงๆ ...”
“แต่ว่าเป้าหมายที่ข้ามาที่นี่ ก็เพื่อสั่งสอนพวกเจ้าว่าจะเป็นมนุษย์ที่ซื่อตรงยึดมั่นในคุณธรรมได้อย่างไร!”
หากสัตว์วิเศษกำเริบเสิบสานฆ่ามนุษย์ก่อนกินมนุษย์เป็นอาหาร เช่นนั้นหากเจ้าจะแก้แค้นก็เป็นการสมควร
ทว่า...
สัตว์วิเศษส่วนใหญ่ในป่าสัตว์วิเศษไม่เคยก้าวออกนอกป่าสัตว์วิเศษเลยแม้แต่ก้าวเดียว
ขอเพียงพวกเจ้าไม่บุกรุกบ้านของพวกมัน ไม่ไปแย่งชิงของล้ำค่าที่พวกมันปกป้อง พวกมันก็ไม่โจมตีมนุษย์ก่อน
พวกมันไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรเห็นแก่ตัวจะทำร้ายชีวิตของพวกมัน?
มนุษย์น่ากลัวดุจดั่งนรก ทว่านางจะทำให้ทั้งโลกรู้ว่าไม่ใช่ใจมนุษย์ทุกคนที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่านรก!
ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะเหมือนกับพวกตระกูลที่มีอิทธิพล ใช้อำนาจบุกรุกบ้านของเหล่าสัตว์วิเศษอย่างเหิมเกริม แล้วยังฆ่าพวกมันจนหมดสิ้น!
“วู!”
เสือโคร่งใช้หัวถูไถแขนเสือของเฟิงหรูชิงนัยน์ตามีน้ำตาเอ่อคลอ
มันปกป้องสัตว์วิเศษส่วนหนึ่งหลบหนีเข้ามาในที่แห่งนี้ ทว่าก่อนที่มันจะไปถึงเหล่าสัตว์วิเศษบางส่วนที่เลี้ยงดูยาวิเศษให้เฟิงหรูชิงก็...ถูกมนุษย์ไล่ล่าเข่นฆ่าแล้ว
“นางหนู” ชิงซานยิ้มเยาะ “สัตว์วิเศษก็คือสัตว์วิเศษ เจ้าหวังจะให้สัตว์วิเศษมีความเป็นมนุษย์หรือ? พวกมันไม่ยอมศิโรราบต่อมนุษย์เป็นทาสไปตลอดชีวิตก็ต้องถูกไล่ล่าเข่นฆ่าเท่านั้น! หากพวกมันไม่ตายไม่ช้าก็เร็วก็ต้องทำร้ายมนุษย์!”