เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 404

ตอนที่ 404 ยอมตายดีกว่าคุกเข่า (1)

หลิวเฝ่ยหัวเราะเสียงดังลั่น “ดูเหมือนว่าพวกเจ้าตระกูลเว่ยก็แตกสามัคคีกัน สามตระกูลใหญ่ที่สง่าผ่าเผยก็แค่นี้เอง! แต่ว่าข้าหลิวเฝ่ยก็เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อสาวน้อยตระกูลเว่ยคุกเข่าก้มหัวขอความเมตตาแล้วข้าก็จะไว้ชีวิตเจ้า”

“ส่วนคนอื่น...” สายตาของเขามองไปยังบรรดาผู้คนที่อยู่ในที่นี้ “จะคุกเข่าก้มหัวให้ข้าหรือจะเลือดสาดตรงนี้!”

นายน้อยตระกูลเว่ยส่งเสียงได้ยินดังนั้นก็รีบตะเกียกตะกายออกมาจากฝูงชนร้องไห้น้ำตานอง “ผู้นำตระกูลหลิว ข้ายินดียอมจำนน ขอท่านได้โปรดไว้ชีวิตหมาเช่นข้าด้วย”

มีเว่ยเมิ่งเจี๋ยกับเว่ยเสียงนำแล้วฮูหยินเฒ่ากับเว่ยฮูหยินรองก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลิวเฝ่ยด้วยตัวที่สั่นเทา

เว่ยฮูหยินรองคือแม่ของเว่ยเมิ่งเจี๋ยและเว่ยเสียง และเป็นหญิงที่ฮูหยินเฒ่าบังคับให้เว่ยฝ่างรับเป็นอนุภรรยา

คนยังมีชีวิตอยู่ไม่มีผู้ใดไม่กลัวตาย

ดังนั้นพวกนางไม่ได้รู้สึกว่าวิธีทำของตัวเองมีอะไรผิดไป คนที่มีชีวิตอยู่ดีๆ เหตุใดต้องตายด้วย?

เพื่อศักดิ์ศรีที่น่าขันนั่นหรือ?

ชีวิตก็ไม่มีแล้วจะเอาศักดิ์ศรีไปทำอะไร?

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะของหลิวเฝ่ยดังขึ้นเรื่อยๆ แฝงด้วยความดูถูกเหยียดหยัน

เว่ยฝ่างตอนอายุยังน้อยก็ตามแม่ทัพเฒ่าขี่ม้าเข้าสนามรบสร้างผลงานไว้นับไม่ถ้วน

ว่ากันว่าตอนนั้นเขาถูกจับโดยศัตรูและบีบบังคับให้เขายอมจำนน เขายอมกัดฟันทนทรมานอยู่หลายเดือน

หลังจากนั้นแม่ทัพเฒ่าก็ตามมาจึงช่วยเขาออกมาจากน้ำมือศัตรูได้

ว่ากันว่าตอนแม่ทัพเฒ่าเห็นเว่ยฝ่าง ร่างกายของเขาไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์ดีเลยใกล้จะตายแต่กลับไม่ตายข้างๆ ยังมีน้ำเกลือที่เอาไว้รด ทั้งในปากของเขาถูกเขากัดจนเลือดไหลออกมา

วันนั้นทหารตระกูลน่าหลานทุกคนต่างก็ร้องไห้

ให้ความจงรักภักดีของเขา

แต่ทว่าคนหัวแข็งเช่นนี้ให้กำเนิดคนขี้ขลาดตาขาวกลัวตายสองคน

หลิวเฝ่ยที่จริงแล้วนับถือเว่ยฝ่างมาก แต่นับถือก็ส่วนนับถือความแค้นใหญ่หลวงของเขากับตระกูลน่าหลานไม่มีทางเลิกรา!

“เว่ยเสียง” หลิวเฝ่ยมองเว่ยเสียงอย่างถือตัว “หากเจ้าพูดต่อหน้าทุกคนว่าเว่ยฝ่างคือคนขี้ขลาด คนทรยศ ข้าจะปล่อยเจ้าไป”

เว่ยเสียงตาเป็นประกาย เขาแทบจะไม่ลังเลใดๆ ก็เอ่ยปากออกมา “เดิมเว่ยฝ่างก็เป็นคนขี้ขลาด เป็นคนทรยศ เขาจะไปเทียบกับผู้นำตระกูลหลิวเช่นท่านได้อย่างไร? ผู้นำตระกูลหลิวหากท่านปล่อยข้าไป วันหน้าข้าจะเคารพท่าน ตระกูลเว่ยของพวกเรามีข้าเป็นลูกชายคนเดียว ตระกูลเว่ยของข้าก็เป็นของท่าน”

เว่ยผิ่นเหยาหลับตาลง นางไม่อยากเห็นหน้าคนน่ารังเกียจพวกนี้อีกแล้ว

แต่ใจนางกลับเหมือนถูกคนทุบเจ็บปวด

ท่านพ่อ ท่านเห็นหรือไม่? นี่คือลูกชายตระกูลเว่ย เห็นแก่ตัว กลัวตาย ขี้ขลาด

ตอนแรกท่านยอมตายไม่ยอมพ่ายแพ้ต่อศัตรู แต่เขากลับยังไม่ทันรบก็เข้ากับศัตรูเพื่อลี้ภัยแล้ว...หลิวเฝ่ยลงมือฉับพลันต่อยหมัดไปที่อกของเว่ยเสียง ร่างของเขาลอยไปด้านหังแล้วตกลงกับพื้น

“ท่าน...” เว่ยเสียงเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา

ผู้นำตระกูลหลิวพูดแล้วแท้ๆ ขอเพียงเขาพูดถ้อยคำนั้นก็จะปล่อยเขา

หลิวเฝ่ยทำเสียงหึ๊ “ตระกูลหลิวข้าไม่ต้องการคนรักตัวกลัวตาย เมื่อครู่ที่ข้าพูดถ้อยคำเหล่านั้นก็เพียงต้องการรู้ว่ามีกี่คนที่รักตัวกลัวตาย! คนเช่นนี้ตระกูลหลิวข้าไม่มีทางเอาไว้!”

คนขี้ขลาดตระกูลหลิวมีหลิวอวี๋นเซียวคนหนึ่งแล้วไม่ต้องการคนที่สอง ไม่ต้องพูดถึงคนที่หักหลังตระกูลเพื่อมีชีวิตอยู่ ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวันที่จะหักหลังตระกูลหลิวของเขา

เขาหลิวเฝ่ยยังไม่โง่เขลาขนาดจะรับคนเช่นนี้ไว้