เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 403

ตอนที่ 403 รักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ (3)

เว่ยเมิ่งเจี๋ยหัวเราะหึ “เจี่ยงเยว่เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาดูถูกข้าด้วยศีลธรรมอันสูงส่ง? ท่านพ่อข้าสู้สุดชีวิตแล้วอย่างไร? ข้าเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นจะไม่ให้กลัวตายได้อย่างไร? หากเจ้าไม่กลัวตายเจ้าก็ไปสนามรบสิ”

เจี่ยงเยว่กระทืบเท้าโกรธจัด ถ้าไม่ใช่เพราะนางกำลังตั้งครรภ์นางก็อยากจะไปสนามรบจริงๆ

แม้นางจะไม่ได้ไปสนามรบแต่พี่สาวน้องสาวของนางล้วนไปแล้ว แม้สามีของนางจะเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านแต่ก็ไม่เคยหดหัว เขาภูมิใจในตระกูลเจี่ยง

และอย่างน้อยตอนที่คนในครอบครัวออกศึกนางก็จะไม่เป็นตัวถ่วงอยู่ข้างหลัง

ก็แค่ตายเท่านั้น ดีกว่าขายหน้าตระกูลเป็นไหนๆ

“เป็นอะไรไปไม่พูดแล้ว? ในเมื่อเจ้าไม่มีอะไรจะพูดเช่นนั้นก็ไม่มีสิทธิ์มาด่าข้า”

“พอแล้ว!” แววตาเว่ยผิ่นเหยาค่อยๆ เย็นชาขึ้น นางไม่มองเว่ยเมิ่งเจี๋ยอีกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็น “ข้าไล่ลูกสาวอกตัญญูผู้นี้ออกจากตระกูลแทนท่านพ่อของข้า นางไม่ใช่คนตระกูลเว่ยของเราอีก การกระทำของนางไม่ได้หมายถึงตระกูลเว่ย!”

ท่านพ่อให้ความสำคัญต่อชื่อเสียงมากกว่าสิ่งใด

นางไม่ยอมให้ชื่อเสียงของท่านพ่อที่สู้สุดชีวิตอยู่ข้างนอกต้องถูกลูกสาวอกตัญญูคนนี้ทำลายหมดสิ้น

“บังอาจ!”

ท่านย่าเว่ยใช้ไม้เท้าเดินมาด้านหน้าฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าเว่ยผิ่นเหยา “เจ้าเป็นคนแต่งออกไปมีสิทธิ์อะไรมาทำแทนตระกูลเว่ยของพวกเรา? เว่ยผิ่นเหยาเจ้ามันคนใจดำน่ารังเกียจ ทีแรกก็ครอบครองฉินซวินเอาไว้คนเดียวไม่ยอมให้น้องสาวของเจ้าเป็นอนุภรรยา ตอนนี้ก็ยังจะขับไล่นางออกจากตระกูล ข้าจะตีเจ้าให้ตายเสียก่อนนางคนน่ารังเกียจ!”

ท่านย่าหยิบไม้เท้าขึ้นมาฟาดไปทางเว่ยผิ่นเหยาอย่างแรง

ไม้เท้าของนางยังไม่ทันได้เข้าใกล้เว่ยผิ่นเหยาก็ถูกฉินอี๋จับเอาไว้แน่น

“ศัตรูข้างนอกอยู่ตรงหน้าท่านยังมีใจคิดรังแกผิ่นเหยา? เห็นตระกูลฉินของข้าไม่มีคนแล้วหรือไร? น้องชายข้ารับหรือไม่รับอนุภรรยาผิ่นเหยาไม่ยุ่งเกี่ยว แต่ข้าไม่ยอมให้เขารับอนุภรรยาข้ายอมรับแค่ผิ่นเหยาผู้เดียวน้องชายข้าก็เช่นกัน เขาไม่มีทางหักหลังผิ่นเหยา!”

“เห๊อะ!” ฮูหยินเฒ่าชี้หน้าฉินอี๋ด้วยความสั่นเทา “เจ้าก็แค่ลูกสาวที่แต่งออกไปมีสิทธิ์อะไรเป็นตัวแทนตระกูลฉิน? แล้วยังขัดขวางไม่ให้ฉินซวินรับอนุภรรยา เจ้าคู่ควรหรือ?”

ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกไป ใครก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวเรื่องในตระกูลแม่อีก!

มุมปากฉินอี๋ยกยิ้มเย็น นางมองเว่ยเมิ่งเจี๋ยแล้วก็หันไปมองฮูหยินเฒ่า สุดท้ายก็เบนสายตาไปมองชายเพียงคนเดียวในที่นี้

ผู้ชายทุกคนในสามตระกูลใหญ่ไปร่วมสู้ศึกหมดแล้วมีเพียงผู้หญิงที่อยู่

แต่น่าเสียดาย...ลูกชายของอนุภรรยาตระกูลเว่ย น้องชายแท้ๆ ของเว่ยเมิ่งเจี๋ยกลับหลบซ่อน แล้วยังมาหลบซ่อนขอลี้ภัยที่จวนแม่ทัพของนาง!

ผู้ชายโตเต็มวัยคนหนึ่งให้นางที่เป็นผู้หญิงปกป้องเขา นี่มันน่าขันเพียงใดกัน?

“ผู้นำตระกูลเว่ยฉลาดหลักแหลมกล้าหาญภักดี แต่กลับเพราะมีแม่เช่นท่านทำลายเขาอย่างที่ไม่อาจช่วยได้อีกแล้ว”

นางหันหน้าไปไม่มองเว่ยฮูหยินอีก

ใบหน้าโกรธเคืองของเว่ยฮูหยินเขียวคล้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะสู้ฉินอี๋ไม่ได้นางอยากจะใช้ไม้เท้าตีผู้หญิงหน้าไม่อายนี่ให้ตาย

“เว่ยผิ่นเหยา วันนี้ข้าอยู่ที่นี่ใครก็ห้ามขับไล่เมิ่งเจี๋ยออกจากตระกูลทั้งนั้น!” เว่ยฮูหยินไม่กล้าเจาะจงฉินอี๋ก็นำความโกรธแค้นพุ่งไปที่เว่ยผิ่นเหยา

เว่ยผิ่นเหยาดูเย็นชาสีหน้าไร้ความรู้สึก

ใจนางหนาวเหน็บไปทั้งใจนานแล้วไม่สามารถกลับมาอุ่นได้ หากไม่ใช่ท่านพ่อดีต่อนางมาตลอด ชีวิตนี้ของนางไม่อยากกลับไปตระกูลเว่ยอีกเลย

ดังนั้นเพื่อท่านพ่อวันนี้ต่อให้นางต้องตายอยู่ที่นี่ก็จะไม่ยอมคุกเข่าให้ศัตรู

นางจะทำให้หลิวเฝ่ยได้รู้ว่า อย่างน้อยตระกูลเว่ยก็ยังมีนาง...กำลังรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่