เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 392

ตอนที่ 392 ฉินเฉิน (5)

และหลิงอู่คนอื่นๆ ก็เริ่มขยับ...หอแห่งแรกคนอื่นยังไม่ถึงแม้หลิงอู่ย่อมไม่ใช่คู่ปรับของคนเหล่านี้ เพียงครู่เดียวก็ล้มเกลื่อนพื้นเลือดสีแดงย้อมวังหลวง แม้แต่แสงอาทิตย์ยังเจิดจ้ากว่าที่ผ่านมา

“สมควรตาย!” เฟิงหลานกัดฟันกรอด เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ใช่เพียงแต่จะปกป้องคนอื่นไม่ได้ แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ยังต้องมาทิ้งไว้ที่นี่

อาศัยตอนที่เฟิงหลานสนใจอย่างอื่นหลิงอู่อีกคนหนึ่งก็จู่โจมเข้ามาฝ่ามือปะทะเข้าที่บริเวณไหล่ของเฟิงหลาน

ร่างของนางเซถลาไปฝืนเอาไว้จึงจะไม่ล้มลงพื้น

“แม่นางเฟิง เจ้าไม่ต้องสนใจข้า” เฟิงเทียนอวี้เอ่ยเสียงเรียบ “ด้วยพลังของเจ้าจะออกไปไม่ใช่ปัญหายิ่งพวกเขามาเพื่อข้าโดยเฉพาะแล้วด้วย เจ้าไปเถอะ ไม่มีความจำเป็นต้องเสียสละ”

เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหอแห่งแรกจึงต้องช่วยเขา แต่เขารู้ว่าเขาต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่มีความจำเป็นต้อง...ทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องเดือดร้อน

และเขาเฟิงเทียนอวี้ไม่เคยกลัวตาย

สิ่งเดียวที่วางไม่ลงก็คือชิงเอ๋อร์...

เฟิงเทียนอวี้ไม่รู้เรี่ยวแรงมาจากไหนฝืนลุกขึ้นจากเตียง

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นเดินเซลงไป

แม้แต่ยืนเขายังยืนไม่มั่นแท้ๆ แต่หลังของเขากลับตั้งตรง

อย่างภาคภูมิ

หลังของชายไม่ควรค้อมลง เผชิญหน้ากับความตายก็ต้องยืดหลังให้ตั้งตรง ไม่ยอมให้ผู้ใดมาดูถูกแคว้นหลิวอวิ๋นของเขา!

“พวกเจ้าต้องการฆ่าข้า ข้าก็อยู่นี่แล้ว แต่ว่าข้าเฟิงเทียนอวี้ไม่เคยเสียใจกับการกระทำใดที่เคยทำมาก่อน!”

“หึ๊!”

หลินอีโย่วไม่พูดมากความกับเฟิงเทียนอวี้ เขาเดินไปตรงหน้าเขา มองเขาด้วยความถือตัว “เช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่เจ้าต้องการ”

เฟิงเทียนอวี้บกมุมปากขึ้นใบหน้าไร้ความหวาดกลัว ไม่ว่าวันนี้เขาจะเป็นหรือตายความภาคภูมิใจของเขาไม่ยินยอมให้เขาเสื่อมเสียศักดิ์ศรีใด

หลินอีโย่วเงื้อดาบยาวขึ้น

“อย่า!” ดวงตาหลินกงกงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขารีบพุ่งไปทางหลินอีโย่ว

ในที่สุดกลับทำได้เพียงมองดูดาบยาวของหลินอีโย่วฟันลง

ฉึก!

เสียงอู้อี้ดังขึ้น ดาบแทงทะลุร่างเลือดสาดกระเด็นเต็มหน้าหลินกงกง

มุมปากหลินอีโย่วมีรอยยิ้มได้ใจแต่ร่างกายของเขากลับเซไปด้านหลัง ปึ้ง ล้มลงกับพื้น

เลือดสดไหลออกจากด้านหลังหลินอีโย่วย้อมทั่วพื้นแดงฉานอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดว่าหลินกงกงตกใจไม่น้อยสีหน้าขาวราวกระดาษใจสั่นไม่หยุด

ทุกคนล้วนตกตะลึง พวกเขามองหลินอีโย่วที่ล้มลงกลางกองเลือดแล้วเบนสายตาไปทางนอกประตู...

แสงอาทิตย์ราวกับไฟเจิดจ้าเบ่งบาน

ร่างบอบบางของชายหนุ่มอยู่ใต้แสงอาทิตย์นั้น เสื้อคลุมที่ดำแปลกตาคลุมตามความยาวของร่างกายเขา ใบหน้าสง่างามเย็นยะเยือก แผลเป็นสีจางด้านขวาของหน้าทำให้ใบหน้าของเขายิ่งเย็นชาขึ้นไปอีกหลายส่วน

หลิวหรงแทบจะเป็นบ้า

เมื่อครู่ตอนที่นางเกือบจะฆ่าเฟิงเทียนอวี้ คนของหอแห่งแรกก็ยื่นมือเข้ามาทำร้ายนางมือขาดไม่ครึ่งฝ่ามือ

ตอนนี้เฟิงเทียนอวี้เกือบจะตายอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ไม่รู้เด็กหนุ่มนี่มาจากไหนกลับฆ่าระดับหลิงอู่ไป

เพราะเหตุใด...สถานการณ์แคว้นหลิวอวิ๋นเป็นเช่นนี้แล้วก็ยังมีคนเข้ามาช่วย?

“เจ้า...คือ?” สายตาเฟิงเทียนอวี้ตกตะลึงเล็กน้อย

ฉินเฉินตามเฟิงหรูชิงเข้าวังมาหลายครั้ง แต่เขาชอบความสงบจึงไม่ได้ตามนางเข้าพบเฟิงเทียนอวี้ด้วยเหตุนี้เฟิงเทียนอวี้จึงเห็นฉินเฉินเป็นครั้งแรก

ไม่รู้เพราะเหตุใดเห็นเด็กหนุ่มครั้งแรกเฟิงเทียนอวี้ก็รู้สึกดี สาเหตุอาจจะเป็นเพราะสถานการณ์เช่นนี้แล้วเด็กหนุ่มก็ยังมาช่วยเขา