เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 393
ตอนที่ 393 วิญญาณวีรชนไม่มีวันดับ (1)
“เจ้าเป็นใคร?”
สีหน้าของเหล่าหลิงอู่เปลี่ยนไป เด็กหนุ่มมองดูแล้วอายุไม่มากกลับมีพลังเพียงนี้ แคว้นหลิวอวิ๋นมีคนมีพรสวรรค์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ฉินเฉินไม่ชอบพูดมากกับใครมาตลอด เขาชอบฆ่าคนเท่านั้น
คนพวกนั้นไม่ทันรอให้ฉินเฉินได้อ้าปากก็ได้พายุฝนดาบของฉินเฉินไป...
ดาบยาวพุ่งเข้าใส่หน้าอกกะทันหัน หลิงอู่คนนั้นตัวแข็งทื่อเลือดไหลจากอกแล้วร่างทั้งร่างก็ล้มปึ้งลงกับพื้นสิ้นลมหายใจในทันที...
เฟิงเทียนอวี้ชะงักค้าง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มด้วยความงงงัน “เจ้าคือ...”
“ฉินเฉิน” แววตาฉินเฉินเย็นชาสีหน้าไร้อารมณ์ “ชื่อของกระหม่อม”
...
ที่หน้าประตูเมืองเลือดไหลดั่งสายธาร
วีรบุรุษกี่คนเสียชีวิตในสงครามครั้งนี้
พละกำลังของพวกเขาน้อยไม่แข็งแกร่งพอ ไม่สามารถช่วยในสงครามได้มากนัก
ทว่าทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นวีรชนที่สูงสง่า
“ทุกท่าน” น่าหลานหูใช้ดาบของตัวเองรับการโจมตีด้านหน้า ร่างของเขายืนอยู่ท่ามกลางพายุคลั่ง เด็ดเดี่ยวหนักแน่นราวกับเหล็กกล้า “ข้าน่าหลานหูขอรับประกันกับพวกท่านในที่นี้ ขอเพียงตระกูลน่าหลานของข้ามีคนยังไม่ตาย จะจดจำชื่อของพวกท่านทุกคน! ให้แคว้นหลิวอวิ๋นไม่มีวันลืมศึกในครั้งนี้!”
วีรชน ไม่ใช่เพราะมีพละกำลังแข็งแกร่งจึงเรียกว่าวีรชน
แค่เพียงเจ้ามีใจปกป้องประเทศก็เป็นวีรชน
และวีรชนไม่ควรเป็นที่ไม่รู้จัก ชื่อของพวกเขาต้องมีคนจดเอาไว้สลักลงในป้ายหลุมศพเป็นประวัติศาสตร์ชั่วนิรันดร์
มีชายชราล้มลงอีกคน
น่าหลานหูจำเขาได้ คือไท่ฟู่ที่ลาออกไปเมื่อสิบปีก่อน และก็เป็นเพราะการจากไปของเขาจึงทำให้พ่อของถานซวงซวงมารับตำแหน่งไท่ฟู่
เขาไม่ใช่ขุนนางในราชสำนักแล้วแต่ยังมาร่วมศึกเช่นเดิม เพียงเพื่อหัวใจที่จริงใจนั้น
ชายหนุ่มที่ล้มลงข้างๆ นั่นเขาก็จำได้ หลานชายของเจ้าของร้านซาลาเปาที่ถนนตะวันตก แม้จะเป็นนักรบแต่เขาก็เป็นเพียงแค่ประชาชนธรรมดา แต่ความจงรักภักดีของเขาไม่แพ้ผู้ใด
ใจของน่าหลานหูเจ็บปวดอยู่ตลอดความโกรธของเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น แม้จะเผชิญหน้ากับหลิงอู่สองคนก็ยังแข็งขืนมาจนถึงตอนนี้
เพราะว่าเขามีเพียงต้องอดทนอีกนิดเพื่อให้คนอื่นฆ่าให้ได้มากอีกหน่อย!
ทว่าศึกครั้งนี้นานแสนนานเหลือเกิน...
นานจนเขารู้สึกเหนื่อย นานจนเขาสามารถล้มลงได้ทุกเมื่อ
ภาพตรงหน้าน่าหลานหูเริ่มพล่ามัว
ไม่รู้เพราะเหนื่อยเกินไปหรือเป็นเพราะ...หยาดเหงื่อทำตาเขามัว
ดาบยาวของหลิวอวี๋นเซียวพุ่งมาราวกับสายฟ้ามาตรงหน้าเขาทันที
น่าหลานหูรีบยกดาบขึ้นบังดาบยาวของหลิวอวี๋นเซียว ภายใต้พายุดาบที่แรงกล้าร่างของเขาถอยหลังทิ้งรอยลากยาวและลึกไว้บนพื้น
แค่ก!
สำลักเลือดออกมา ร่างของน่าหลานหูซวนเซดาบยาวในมือปักลงพื้นอย่างแรง
หลังของเขาเหยียดตรงเช่นเคย ดั่งต้นสนไม่เกรงกลัวความหนาว ลม หรือฝน
“ตระกูลน่าหลานไม่ล้มแคว้นหลิวอวิ๋นก็ไม่มีทางล่มสลาย!”
สิ้นเสียงดังกังวานของน่าหลานหูทหารหาญตระกูลน่าหลานล้วนชูอาวุธในมือขึ้นสูง เสียงดังและหนักแน่นดังก้องภายใต้แสงอาทิตย์อยู่นานไม่หยุด
“ตระกูลน่าหลานไม่ล้มแคว้นหลิวอวิ๋นก็ไม่มีทางล่มสลาย!”
“ฆ่ามัน!”
ศึกนี้เป็นศึกยากลำบากที่สุดเท่าที่ตระกูลน่าหลานเคยผ่านมา
ในอดีตเพื่อความสงบสุขของแคว้น จะไม่ส่งหลิงอู่ไปออกศึก