เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 391

ตอนที่ 391 ฉินเฉิน (4)

ในใจเฟิงหลานสัมผัสได้ ฮ่องเต้แคว้นหลิวอวิ๋นผู้นี้คลั่งรักเสียจริง

น่าหลานฮองเฮาตายไปนานหลายปีแล้วพระองค์ก็ยังคิดถึงไม่เคยลืม จนถึงตอนนี้ก็มีเฟิงหรูชิงกับเฟิงหรูซวงเป็นลูกสองคน

“ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย หม่อมฉันจะพาพวกนางจากไปอย่างปลอดภัยเพคะ”

เฟิงหลานเห็นเฟิงเทียนอวี้ตัดสินใจแล้วก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีก หันหลังเตรียมจากไป

ตอนนี้ทั้งเมืองหลวงล้วนกำลังลำบาก จวนแม่ทัพจะต้องถูกรุกรานด้วยแน่ นางต้องรีบใช้เวลาทุกวินาทีเพื่อไปช่วยคน!

ในตอนนี้เองด้านนอกตำหนักหย่างซินก็มีเสียงเฉยเมยแต่ราวกับดังกึกก้องอยู่ในหูดังขึ้น

“ในเมื่อหอแห่งแรกยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้แล้วเจ้าก็ต้องอยู่ด้วย”

ร่างเฟิงหลานแข็งทื่อ สายตานางมองออกไปด้านนอกตำหนักก็เห็นร่างหลายร่างปรากฏขึ้นตรงหน้านาง

“หลิงอู่ห้าคน?” สีหน้าเฟิงหลานเปลี่ยนเป็นไม่น่ามองทันที

ไม่ได้บอกว่าหลิงอู่ของสี่แคว้นล้วนไปที่ประตูเมืองหรือ? เหตุใดในวังยังมีหลิงอู่เข้ามาหลายคนได้อีก?

หรือว่า...เป็นคนของพรรคเภสัชเทพ?

ไม่! ไม่น่าจะใช่ คนพรรคเภสัชเทพก็ไม่กล้าฝ่าฝืนกฎโดยไม่ได้รับอนุญาต คนผู้นั้นหลบซ่อนมานานหลายปีไม่ได้ลงมือกับเฟิงเทียนอวี้ คงจะเกรงกลัวกฎนั่น

ดังนั้นเขาไม่มีทางให้คนพรรคเภสัชเทพลงมือ มิเช่นนั้นหากทิ้งด้ามจับ[footnoteRef:1]ไว้ชีวิตของเขาจะต้องถูกทำลาย! [1: ด้ามจับ หมายถึง หลักฐาน]

“เป็นเจ้า?”

แค่กแค่ก!

เฟิงเทียนอวี้ไอสำลักเลือดออกมา สายตาของเขามองไปทางชายวัยกลางคนหนึ่งในนั้นนิ่งค้าง “เจ้าคือ...หลินอีโย่ว?”

ตอนแรกเขายังเป็นองค์ชายออกไปข้างนอกกับเยียนเอ๋อร์ พบกับนายน้อยตระกูลหลินที่มึนเมาผู้นี้ที่ตลาด

หลินอีโย่วไม่รู้ว่าเขามีฐานะเป็นองค์ชายกลับเห็นเยียนเอ๋อร์ก็เกิดรักแรกพบ เข้ามายั่วยุ

ผลปรากฏด้วยความโกรธเขาจึงตีหลินอีโย่วจนเกือบตาย

คิดไม่ถึงว่าเขาจะถึงระดับหลิงอู่แล้ว...

เฟิงเทียนอวี้หรี่ตาลง “เจ้าก็ใช้ยาต้องห้าม?”

หลินอีโย่วหัวเราะเยาะ “เฟิงเทียนอวี้ ตอนนั้นเจ้าดูหมิ่นข้าเช่นนั้นเคยคิดหรือไม่ว่าจะมีวันหนึ่งที่ข้าจะเหยียบอยู่เหนือหัวเจ้า?”

เฟิงเทียนอวี้ท่าทีสงบนิ่ง นอกจากตกใจในตอนแรกแล้วก็ไม่มีอารมณ์ใดอีก

หลินอีโย่วคนเดียวเขาไม่เอามาอยู่ในสายตา ที่เขากลัวมีเพียงพรรคเภสัชเทพ!

“แม่นางเฟิง” เฟิงเทียนอวี้ยิ้มอย่างจนใจ “วันนี้ข้าทำให้เจ้าลำบากแล้ว”

เฟิงหลานขมวดคิ้ว

ในบรรดาหลิงอู่เหล่านี้มีคนถึงขั้นสูงสุดแล้ว นางคนเดียวเกรงจะไม่ใช่คู่ปรับ

หากคุณชายอยู่ก็คงดี...

คุณชายไม่อยู่เหล่าผู้เฒ่าอยู่ก็ยังดี แต่กลับมีพวกนางไม่กี่คนไม่อาจปกป้องแคว้นหลิวอวิ๋นนี้ได้

หลิวหรงเจ็บจนเหงื่อเย็นไหลอาบ นางมองเฟิงหลานด้วยความเกลียดชัง “ฆ่านาง ฆ่าผู้หญิงคนนี้ซะ!”

“เจ้าหุบปาก!” หลินอีโย่วสะบัดฝ่ามือไป

หลิวหรงยังไม่ทันฟื้นคืนก็ถูกพัดกระเด็นลงพื้นกระอักเลือดหน้าซีดขาว

“เจ้ากล้าตีข้า?” แววตาหลิวหรงเต็มไปด้วยความโกรธ “ข้าคือผู้หญิงของคุณชาย เจ้ากล้าตีข้า?”

“แค่คนไร้ประโยชน์เท่านั้น ผู้หญิงเช่นเจ้าสำหรับคุณชายแล้วมีหรือไม่มีก็ได้”

ยิ่งหลิวหรงที่เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วด้วย คุณชายเพียงแค่เห็นนางใช้ประโยชน์ง่ายก็เท่านั้นไม่ใช่ไม่มีนางไม่ได้เสียหน่อย

หลังจากหลินอีโย่วพูดจบก็ชักดาบในมือออกมาแล้ว พริบตาเดียวก็มาถึงหน้าเตียง

เฟิงหลานขยับตัวเข้าหยุดฝีเท้าหลินอีโย่วเอาไว้ นางยกดาบขึ้นรับผลักดันจนหลินอีโย่วถอยหลังไปหลายก้าว