เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 386

ตอนที่ 386 ทนไม่ได้ที่จะทิ้งนางไว้คนเดียว (3)

ตอนนั้นนางอยู่ในวังเหงาเกินจะทน จึงได้ถูกล่อลวงชั่วขณะตั้งครรภ์ซวงเอ๋อร์ หากเรื่องนี้เปิดเผยออกไปนางจะต้องถูกโทษประหารแน่นอน รวมกับนางรักเฟิงเทียนอวี้มาเนิ่นนานจึงยังมีความไม่เต็มใจที่ไม่ได้มา ก็เลยเชื่อฟังคำเขาวางยาเฟิงเทียนอวี้

ยานั่นสรรพคุณทางยาแรงนักแต่ก็เป็นเพียงยาเร้ากำหนัดทั่วไป และเมื่อถูกยานี้จะทำให้ผู้ถูกยามองนางเป็นผู้หญิงที่รักที่สุด นางจึงจะได้ใกล้ชิดเขา

ทว่า...แม้จะเป็นเช่นนั้นเฟิงเทียนอวี้ก็ยังมองออกในทันทีว่านางไม่ใช่น่าหลานเยียน และด้วยเหตุนี้เกือบจะฟันนางบาดเจ็บ

โชคดีที่หลังจากถูกพิษเข้าก็เคลิบเคลิ้มหลังจากตื่นขึ้นมาก็ไม่มีความทรงจำใดๆ

นางจึงใช้นี่ทำให้เฟิงเทียนอวี้นึกว่าพวกเขาทั้งสองมีเกิดมีความสัมพันธ์กันแล้ว ยัดเยียดเฟิงหรูซวงให้กับเขา

เฟิงเทียนอวี้ผู้นี้ฉลาดมาทั้งชีวิตท้ายที่สุดก็ยังถูกนางหลอกมานานหลายปี

ฮ่าฮ่าฮ่า!

“เฟิงเทียนอวี้ ตอนนี้แคว้นหลิวอวิ๋นหมดหวังแล้ว คนตระกูลน่าหลานก็ต้องตายกันหมด ส่วนเจ้าก็คงตายก็ยังไม่รู้ว่าตอนนั้นเจ้าไม่ได้แตะต้องข้าเลยด้วยซ้ำ!”

มุมปากนางแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน “ซวงเอ๋อร์คนที่เรียกเจ้าว่าเสด็จพ่อมาสิบกว่าก็ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของเจ้า”

เฟิงเทียนอวี้มองหลิวหรงอย่างไม่แยแส นิ่งเงียบสงบราวกับคาดการณ์ไว้นานแล้ว

“เจ้า...” ปฏิกิริยานี้ของเขาทำให้สีหน้าหลิวหรงดำมืดลงเล็กน้อย

“เจ้าไม่โกรธ? กษัตริย์แห่งแคว้นถูกคนหลอกมานานเพียงนี้ ทำให้เจ้าเสื่อมเสียพระเกียรติ เจ้าไม่โกรธ?”

เฟิงเทียนอวี้ยิ้มบางๆ “หลิวหรง เจ้าไม่เคยเข้าใจข้าเลย และก็ไม่เข้าใจความรักของข้ากับฮองเฮา”

หลิวหรงชะงัก มองเฟิงเทียนอวี้ด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่ว่าจะเมาเหล้าหรือถูกวางยา ข้า...ก็ไม่มีทางเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าเป็นเยียนเอ๋อร์ กลิ่นอายของนางสลักอยู่ในกระดูกของข้า ต่อให้เห็นเจ้าเป็นนางข้าก็ไม่มีทางจำคนผิด”

ร่างของหลิวหรงแข็งทื่อ “เฟิงเทียนอวี้ เจ้ารู้ได้อย่างไร...”

นางพูดเพียงว่าเฟิงเทียนอวี้ไม่ได้แตะต้องนางแต่เฟิงเทียนอวี้รู้ได้อย่างไรว่าตนเองถูกวางยา แล้วยังมองนางเป็นน่าหลานเยียนอีก?

“หลิวหรง ข้ารู้มาตลอดว่าเฟิงหรูซวงไม่ใช่ลูกสาวของข้า” เขามองความรักทะนุถนอมทั้งหมดให้เฟิงหรูชิงแต่กลับไม่เคยให้เฟิงหรูซวงเลยแม้แต่น้อย

ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะว่า เขารู้แต่แรกแล้วว่าเฟิงหรูซวงไม่ใช่ลูกสาวของเขา

เฟิงเทียนอวี้ถอนหายใจ “ความจริงข้าก็รู้มาตลอดว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับคนในโลกสันโดษคนนั้น เฟิงหรูซวงก็เกี่ยวข้องกับเขา ไม่เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงยังมีชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?”

“เจ้าทำผิดมามากมายข้าไม่ได้ฆ่าเจ้า อดทนต่อเจ้ามาโดยตลอด เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าเป็นคนอารมณ์ดี? ข้าเพียงแค่ต้องการรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใครกันแน่”

คนที่ทำร้ายให้เขากับเยียนเอ๋อร์แยกจากกันคนละภพและตามสืบหาเท่าไรก็หาไม่พบเป็นผู้ใดกันแน่!

“แต่ว่าที่จริงข้าเสียใจมาก ตอนนั้นข้าใช้ชีวิตอยู่กับความแค้น ต้องการเพียงแก้แค้นกลับไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะเข้าใกล้ชิงเอ๋อร์! เดิมข้าคิดว่าคนในโลกสันโดษคนนั้นต้องการทำร้ายข้าผ่านทางเจ้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไปหาชิงเอ๋อร์!”

หลังจากนั้นเขาเสียใจก็สายเกินไปเสียแล้ว!

ตอนนั้นเขาไม่ได้จัดการหลิวหรงยังมีอีกหนึ่งเหตุผล เขามั่นใจว่าหลิวหรงเกี่ยวพันกับคนของโลกสันโดษ หากฆ่าหลิวหรงจะต้องเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เกรงว่าครั้งหน้าคนที่จะเข้าใกล้เขากับชิงเอ๋อร์จะเป็นคนที่เขาไม่สามารถสังเกตได้

เช่นนี้แล้วไม่สู้ให้หลิวหรงอยู่ในที่สว่าง อย่างน้อยก็ปลอดภัยขึ้นมาบ้าง