เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 387
ตอนที่ 387 ทนไม่ได้ที่จะทิ้งนางไว้คนเดียว (4)
หากรู้แต่แรกว่าชิงเอ๋อร์จะเปลี่ยนไปชอบหลิวหรงเช่นนี้ ต่อให้คนที่ต้องการทำร้ายพวกเขาหนีไปอยู่ในที่มืดก็ยังดีกว่า...ให้หลิวหรงเปลี่ยนชิงเอ๋อร์เป็นเช่นนี้ ทำให้เขาคิดหาข้ออ้างลงโทษหลิวหรงก็ยังยาก!
แววตาหลิวหรงมืดลง
ความจริงแล้วเข้าใจว่าหลิวหรงเป็นคนคิดเองทำเอง หลิวหรงเกลียดน่าหลานเยียนก็เลยต้องการทำลายลูกสาวของนาง!
หลิวหรงต้องการให้ซวงเอ๋อร์เหยียบอยู่บนหัวเฟิงหรูชิง กดนางไปทั้งชีวิต! ให้นางถูกเหยียดหยาม ผู้คนและญาติมิตรตีตัวออกห่าง!
“หลิวหรง” เฟิงเทียนอวี้เอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย็น “คนพรรคเภสัชเทพนั่น พ่อแท้ๆ ของเฟิงหรูซวง...คงจะมาแล้วสินะ?”
พรรคเภสัชเทพ!
คนคนนั้นเพื่อไม่ให้ใครรู้ฐานะของเขา เพื่อไม่ให้ถูกลงโทษจากการฝ่าฝืนกฎ หลายปีมานี้หลบซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมาตลอดไม่กล้าลงมือกับเขา
เขาเองก็เพิ่งรู้ฐานะของอีกฝ่ายผ่านหลิวหรงเมื่อสองวันก่อน
น่าเสียดาย ตอนนี้สุดท้ายก็สายไปเสียแล้ว...
เขาไม่มีวิธีแก้แค้นให้เยียนเอ๋อร์อีกแล้ว
เพียงแต่หวังว่าข้อความสุดท้ายของเขาจะสามารถส่งออกไป อย่างน้อยก็ให้ชิงเอ๋อร์ได้รู้ว่าศัตรูของนางเป็นใครกันแน่!
“เฟิงเทียนอวี้ ไม่ว่าอย่างไรสุดท้ายเจ้าก็แพ้แล้ว” หลิวหรงเดินมาถึงหน้าเตียงเฟิงเทียนอวี้ เมฆหมอกในตานางหายไปใช้สายตาหลงใหลคลั่งไคล้มองไปยังเขา
นางรักชายผู้นี้จากใจจริง น่าเสียดายวันหน้าจะไม่มีทางได้เห็นเขาอีกแล้ว
วันนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะมองให้เต็มอิ่ม
เฟิงเทียนอวี้ยิ้มบาง ใบหน้าหล่อเหลาของเขานิ่งสงบ สงบจนราวกับไม่มีความรู้สึกอื่น
“ข้าไม่ได้แพ้”
“เพราะความรักที่ข้ามีต่อเยียนเอ๋อร์ไม่เคยแพ้”
ต่อให้เขาแพ้ทั้งใต้หล้าแต่เขาก็ไม่ได้แพ้เยียนเอ๋อร์
ใต้หล้านี้สำคัญเพียงใดก็ไม่ได้เศษเสี้ยวของเยียนเอ๋อร์
ดังนั้นเขาเลื่อมใสเสด็จพ่อ เพราะเสด็จพ่อสามารถเสียสละเพื่อผู้คนในใต้หล้าได้มากถึงเพียงนี้ แต่ทั้งหมดที่เขาต้องการมีเพียงน่าหลานเยียนมาตลอด
ไม่เปลี่ยนแปลงตราบเท่าชีวาวาย!
หลิวหรงเห็นความรักที่เต็มอกนั่นของเฟิงเทียนอวี้นางก็เกิดอิจฉาตาร้อน “เฟิงเทียนอวี้ น่าหลานเยียนก็แค่หญิงต้นเหตุของเรื่อง แคว้นหลิวอวิ๋นของเจ้าต้องมีจุดจบเช่นนี้ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนาง!”
ความงามของผู้หญิงเดิมก็คือหายนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางคือน่าหลานเยียน
หากไม่ใช่ความงามของนางจะดึงดูดคนมาแอบมองได้อย่างไร ยิ่งไม่สามารถ...ทำให้แคว้นหลิวอวิ๋นพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“เฟิงเทียนอวี้” หลิวหรงยิ้มเย็น นางควบคุมความโกรธในใจกัดฟันเอ่ย “ข้าไม่อาจทนให้เจ้าถูกปิดบังอยู่ในที่มืด ตอนนี้ข้าจะบอกความจริงให้! ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของน่าหลานเยียนนางจิ้งจอกนั่น ถ้าไม่ใช่ความงามของนางคุณชายเจิ้นหยางแห่งพรรคเภสัชเทพจะมามองนางทำไม?”
“นางยั่วยวนคุณชายเจิ้นหยาง แล้วยังยินดีที่จะเป็นผู้หญิงของคุณชายเจิ้นหยาง! ดังนั้นความเดือดร้อนที่แคว้นหลิวอวิ๋นได้รับในวันนี้ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดที่นางก่อ!”
เฟิงเทียนอวี้ไม่เคยลืมน่าหลานเยียน แม้แต่คุณชายเจิ้นหยางตอนที่อยู่บนเตียงกับนางก็ยังเรียกชื่อของน่าหลานเยียน
นางไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจผู้ชายทุกคนที่ได้เจอน่าหลานเยียนล้วนเปลี่ยนเป็นเช่นนี้
มากไปกว่านั้น เพื่อน่าหลานเยียนแล้วคุณชายเจิ้นหยางไม่เคยสู่ขอภรรยามานานหลายปี แม้ข้างกายเขาจะมีอนุภรรยาห้อมล้อมแต่กลับไม่มีใครได้ชื่อว่าเป็นภรรยาหลัก
นางไม่ได้ชอบคุณชายเจิ้นหยาง ทั้งหมดล้วนเป็นต่างฝ่ายต่างหาผลประโยชน์ นางเพียงแค่ไม่เต็มใจที่ใต้หล้ามีชายที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้กลับรักเพียงน่าหลานเยียนคนเดียว!
เฟิงเทียนอวี้ยิ้มขมขื่นเอ่ยขึ้น “เจ้าพูดเรื่องพวกนี้กับข้ามีประโยชน์อันใด? สำหรับข้าแล้วต่อให้เยียนเอ๋อร์ถูกคนจับไปขอเพียงนางมีชีวิตอยู่ก็พอ นางมีชีวิตอยู่ข้าก็มีหวังที่จะชิงเอานางกลับมา หากนางตายไปแล้ว...ก็ไม่มีหวังอีก”