เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 380
ตอนที่ 380 ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง ฝูงชนรวมใจเป็นกำแพง (1)
สีหน้าหลิวอวี๋นเซียวเปลี่ยนไปทันใด “ผู้เฒ่าน่าหลาน เจ้ายังกล้าขัดคำสั่งข้าอีกจริงหรือ อย่าลืมว่าตัวประกันที่ข้ามีอีกไม่น้อย เจ้าจะให้พวกขยะเหล่านี้ตายกันหมดหรืออย่างไร?”
อาจเป็นเพราะการนำของชายกลางคนคนนั้น บรรดาประชาชนที่ถูกเขามองว่าเป็นขยะนาทีนี้ลืมร้องไห้คร่ำครวญ พวกเขาลุกขึ้นจากพื้นนัยน์ตาฉายแววมุ่งมั่นและโกรธแค้น
แม้จะเป็นคนธรรมดาพวกเขาก็เข้าใจรังนกคว่ำไม่มีไข่ใบใดไม่แตก
หากแคว้นหลิวอวิ๋นล่มสลายจะมีที่สำหรับพวกเขาได้อย่างไร?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ท่านแม่ทัพเฒ่าเป็นวีรบุรุษ!
พวกเขาจะทำให้วีรบุรุษอับอายไม่ได้ จะทำให้วีรบุรุษท้อแท้สิ้นหวังไม่ได้!
...
หลิวอวิ๋นเซียวหันไปมองก็เห็นเหล่าประชาชนพุ่งเข้าใส่ทหารสี่แคว้นก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง
คนพวกนี้ล้วนเป็นคนธรรมดาไม่มีอาวุธในมือ!
ภายใต้น้ำมือทหารสี่แคว้นแม้แต่กระบวนท่าเดียวยังรับไม่ไหว!
เหตุใด...คนพวกนี้ยังกล้าสุดชีวิต? ไม่เอาชีวิตแล้วหรือ?
ด้วยสมองของหลิวอวิ๋นเซียวคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจข้อนี้!
ความเป็นมนุษย์ในสายตาเขาล้วนควรจะเห็นแก่ตัว รังแกคนอ่อนแอเกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง โลภและกลัวตาย! ไม่ควรเป็นคนที่ทั้งที่รู้ว่าข้างหน้าคือทางตายก็ยังพุ่งไปอย่างไม่ลังเล!
ดวงตาสูงวัยของผู้เฒ่าน่าหลานแดงก่ำความโกรธพุ่งทะยาน รอบตัวเขาเกิดลมพัดแรงคมดาบกระหน่ำดั่งฝนคลั่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
หลิวอวี๋นเซียวรีบดึงสติกลับมาสบตากับดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธคู่นั้น เขารีบยกดาบขึ้นมาตั้งรับเคว้ง พลังที่แฝงด้วยความโกรธเกรี้ยวสั่นสะท้านจนมือแขนเขาชา
เท้าเขาถอยหลังไปหลายก้าว สายตามองไปยังหลิงอู่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ “แม่ทัพหลิง ท่านช่วยข้าจัดการกับตาแก่นี่ด้วยกัน”
หลิงเย่ว์พยักหน้าน้อยๆ ร่างก็ไปอยู่ตรงหน้าผู้เฒ่าน่าหลานแล้ว
“แม่ทัพเฒ่าน่าหลาน”
หลิงเย่ว์ แม่ทัพแคว้นจื่ออวิ๋นเคยประมือกับผู้เฒ่าน่าหลานหลายครั้ง เดิมเขานึกว่าอย่างไรเสียผู้เฒ่าน่าหลานน่าจะทักเขาเสียหน่อย อย่างไรพวกเขาก็เป็น “เพื่อนเก่ากัน”
ทว่า...ผู้เฒ่าน่าหลานไม่พูดพล่ามทำเพลงก็โจมตีมาตรงหน้า
หลิงเย่ว์ขมวดคิ้วยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “ท่านยังนิสัยเหมือนเดิม ใจร้อน หากไม่มีความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมืองข้าชื่นชมท่านยิ่งนัก น่าเสียดายข้าเป็นแม่ทัพแคว้นจื่ออวิ๋น ท่านเป็นแคว้นหลิวอวิ๋น พวกเราเป็นศัตรูกันตลอดไป!”
...
ดาบยาวของหลิงอู่ผู้หนึ่งตวัดโดนผมสลวยของถังจือทำให้ผมของนางขาดออก สีหน้านางเย็นยะเยือกไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แต่ความโกรธในใจนางกลับสามารถสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย
ฮองเฮาแคว้นหลิวอวิ๋นน่าหลานเยียน มารดาของใต้หล้าประชาชนใต้หล้านี้ล้วนเป็นลูกชายลูกสาวนาง
ตอนแรกองค์ชายแคว้นหลงอ้าวเข่นฆ่าทำร้ายประชาชนแคว้นหลิวอวิ๋น นางยังสามารถนำคนไปบุกแคว้นหลงอ้าวบีบองค์ชายนั่น ทว่าตอนนี้ ณ เมืองหลวงแคว้นหลิวอวิ๋นแห่งนี้กลับมีประชาชนถูกเข่นฆ่ามากมายถึงเพียงนี้
เรื่องนี้หากฮองเฮารู้เข้านางจะเจ็บปวดเพียงใด!
ร่างของถังจือสั่นเทา เพราะฮองเฮานางจึงไม่อาจอดทนให้ผู้ใดมาฆ่าคนในแค้วนหลิวอวิ๋นได้!
“พวกเจ้าลืมคำของฮองเฮาในตอนนั้นแล้วหรือ” ถังจือถือดาบยาวในมืออย่างอาจหาญ
“พระนางเคยกล่าวไว้ ใครแตะต้องคนแคว้นหลิวอวิ๋นหนึ่งคนพระนางจะฆ่าร้อยคน ใครกล้าแตะร้อยคนพระนางจะทำให้แคว้นนั้นล่มสลาย!”
มุมปากของนางมีรอยยิ้มเย็น ใบหน้าเย็นยะเยือกแฝงด้วยความภูมิใจ
“ฮองเฮาไม่อยู่แล้วพวกเจ้าเลยนึกจะทำตามอำเภอใจ ก่อนหน้านี้ไม่นานการล่มสลายของแคว้นหลงอ้าวไม่ได้เป็นการเตือนพวกเจ้าเลยหรือ!”
วันนั้นนางโจมตีเข้าไปในแคว้นหลงอ้าวได้พาเสือโคร่งนำหน้าไป ทว่าเรื่องเหล่านี้กลับไม่ได้แพร่กระจายออกไป พวกเขาเพียงแต่นึกว่าคนฝีมือดีของแคว้นหลิวอวิ๋นนำไปทั้งหมดจึงได้สามารถทำลายแคว้นหลงอ้าวลงได้ ไม่ได้รู้ถึงสัตว์วิเศษระดับห้าตัวนั้น