เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 381
ตอนที่ 381 ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง ฝูงชนรวมใจเป็นกำแพง (2)
ไม่เช่นนั้นวันนี้พวกเขาทำเรื่องเช่นนี้ก็ต้องชั่งน้ำหนักสักนิด
ที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือ เสือโคร่งอยู่ในป่าสัตว์วิเศษค่อนข้างไกล นางส่งคนไปป่าสัตว์วิเศษหาเสือโคร่งแล้วแต่กลับมาก็ต้องใช้เวลา...
“ถังจือ” ชายชราชุดเทาคนหนึ่งมองไปยังถังจือ “ข้าชื่นชมเจ้ามาก หากเจ้ายอมจำนนโดยดีพวกเราแคว้นเทียนเสวียนจะให้เจ้าเป็นหนึ่งในตำแหน่งแม่ทัพ”
ถังจือยิ้มเยาะเอ่ยขึ้น “ข้าเกิดมาเพื่อเป็นคนขององค์หญิงตายก็เป็นวิญญาณขององค์หญิง ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ของข้าจะติดตามองค์หญิงแต่เพียงผู้เดียวไม่มีวันเลือกนายอื่น”
“เจ้าพูดดีๆ ไม่ยอมก็ต้องใช้กำลังบังคับ เช่นนั้นก็อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ!”
ดวงตาชายชราเย็นยะเยือกพลังเพิ่มขึ้นมหาศาลฉับพลัน จู่โจมไปทางถังจือ
เดิมถังจือก็สามารถรับมือหลิงอู่ได้เพียงหนึ่งคน ชายชราคนนี้เข้ามาเพิ่มอีกคนนางเริ่มเกินกำลัง
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้นเท้าของนางก็ยังยืนมั่นไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
เพราะข้างหลังนางคือแคว้นหลิวอวิ๋นที่นางต้องการจะปกป้อง!
แม้จะต้องสู้จนตายที่นี่นางก็จะไม่ถอย!
แต่สุดท้ายถังจือก็ป้องกันเอาไว้ไม่ไหว ดาบยาวในมือชายชราแทงทะลุไหล่ซ้ายของนาง เลือดสดไหลออกมาย้อมเสื้อนางจนแดง
โห่ว!
ทันใดนั้นเสียงคำรามด้วยความโกรธก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
ถังจือหันไป
ก็เห็นเหล่าสัตว์วิเศษจวนองค์หญิงร้องคำรามกันมา ชิงหลิงกับหลิวลี่หญิงสาวทั้งสองก็ตามรั้งท้ายมาด้วย
ไม่เพียงเท่านั้น บรรดาขุนนางอำมาตย์ในเมืองหลวงที่ได้รับข่าวการรุกรานของศัตรูที่แข็งแกร่งขอเพียงเป็นผู้ที่มีพลังไม่ว่าคนหนุ่มหรือคนแก่ล้วนก็ติดตามกองทัพมาด้วย
ถังจือตกตะลึงก่อนจะขมวดคิ้ว “พวกเจ้ามาทำอะไรกัน? รีบกลับไป!”
หมาป่าสีขาวก็ช่างเถอะอย่างน้อยก็เป็นสัตว์วิเศษระดับสี่
คนอื่นๆ ไม่มีถึงระดับหลิงอู่ออกมาก็มีแต่ตายสถานเดียว!
“หัวหน้าถังจือ” หลิวลี่เม้มปากน้อยๆ “ช่วงนี้องค์หญิงให้พวกข้ากินอาหารบำรุงตลอด แล้วยังให้สัตว์วิเศษช่วยพวกข้าฝึกฝน แม้พลังของข้ากับชิงหลิงยังด้อยนัก แต่ว่า...”
นางชะงักไปแล้วเอ่ยต่อ “เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงแคว้น พละกำลังข้าจะน้อยเพียงใดก็ไม่อาจยืนดูอยู่ข้างๆ ได้”
ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง ขอเพียงเป็นคนแคว้นหลิวอวิ๋นล้วนไม่อาจเห็นเป็นเรื่องนอกตัวได้
ต่อให้พละกำลังของพวกเขาจะอ่อนแอน้อยนิดก็ต้องมาร่วมรบ!
คนอื่นก็คิดเช่นนี้ แม้จะสัมผัสถึงแรงกดดันจากหลิงอู่เหล่านั้นก็ยังคงไม่ถอย
เวลานี้ในใจถังจือมีความรู้สึกที่พูดไม่ออก
คนที่มาประตูเมืองนอกจากขุนนางอำมาตย์แล้วยังมี...นักรบที่ไม่ใช่จากราชสำนัก
น้อยสุดเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีจนถึงคนแก่อายุหกสิบปีล้วนมากันหมด!
“เอ๋าว์วู”
หมาป่าสีขาวร้องคำรามเสียงเกรี้ยวกราดกระโจนใส่ชายชราที่โจมตีถังจือเมื่อครู่
มันแค่นอนหลับที่หลังเขาไปตื่นเดียว หลังจากตื่นขึ้นมาท้องฟ้าเมืองหลวงก็เปลี่ยนไปแล้ว!
พวกคนชั่วสมควรตายกล้าทำร้ายผู้หญิงของนายท่านของมัน มันหมาป่าสีขาวหากเพียงนี้ยังทนได้มันก็ไม่คู่ควรที่จะกินเทียนหลิงกั่วของนายท่าน!
สีหน้าชายชราเปลี่ยนไปถอยหลังไปหลายก้าวจึงจะสามารถยืนได้มั่น ใช้ดาบรับเขี้ยวอันแหลมคมของหมาป่าสีขาว
หมาป่าสีขาวกัดดาบยาวหักในทีเดียว กรุบกรอบ เสียดายที่ไม่มีรสชาติ
ในตอนนี้เองถังจือก็ละสายตากลับมา
นางเข้าใจต่อให้ตัวเองไล่คนเหล่านี้ไปพวกเขาก็จะไม่ไป ไม่สู้จัดการกับศัตรูตรงหน้าอย่างสุดกำลังดีกว่า
...
จวนเสนาบดี
หลิ่วฮูหยินร้องไห้กอดขาหลิ่วอวี้เฉินไว้ ตะโกนเสียงแหบแห้ง “อวี้เฉิน เจ้าจะไปไม่ได้ ไปไม่ได้!”