เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 379
ตอนที่ 379 วีรบุรุษหลั่งเลือดไม่หลั่งน้ำตา (4)
หลิวอวี๋นเซียวจับเด็กชายตัวเล็กที่ร้องไห้เสียงดังขึ้นมาอีกคนมองไปยังน่าหลานหูด้วยความเยือกเย็น “น่าหลานหู คุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เขาในตอนนี้ร่วมมือกับผู้แข็งแกร่งหลายแคว้น น่าหลานหูไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย
ที่เขาต้องการไม่ใช่เพียงชีวิตของทุกคนในตระกูลน่าหลาน! แต่ยังต้องการให้น่าหลานหูได้ลิ้มรสความอัปยศอย่างที่สุดจนตาย!
“เจ้า...” ดวงตาน่าหลานหูลุกเป็นไฟ
ทว่าหลิวอวี๋นเซียวไม่ปล่อยให้เขาได้มีโอกาสคิดทบทวนอีก ดาบแหลมแทงทะลุอกเด็กชายตัวน้อย
เด็กชายตัวน้อยเพิ่งจะอายุสามขวบ พ่อแม่ของเขาเพิ่งจะถูกฆ่าเหลือเขาเพียงคนเดียว ไม่รู้เรื่องรู้ราวเพิ่งจะเห็นโลกใบนี้ชัดก็ต้องจบชีวิตไปเสียแล้ว
ดวงตาของเขาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่เต็มใจ หัวตาของเขายังมีน้ำตาคลออยู่แต่กลับไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกแล้ว
ใจน่าหลานหูเหมือนถูกเข็มแทงทะลุเจ็บปวดรวดร้าว
เขารักประชาชนเหมือนลูก แม้จะอยู่ในสนามรบมาหลายปีขยายอาณาเขต เขาก็ไม่เคยทำร้ายคนธรรมดาของแคว้นใดสักคนเดียว
เขาในฐานะแม่ทัพของแคว้นหนึ่ง เดิมควรที่จะปกป้องคุ้มครองคนธรรมดาเหล่านี้อยู่แล้ว แต่ถึงเวลากลับทำได้เพียงมองดูคนเหล่านั้นล้มลงต่อหน้าต่อตา!
ไร้ความสามารถไร้ซึ่งกำลัง!
เพราะความโกรธทุกคนในแคว้นหลิวอวิ๋นโจมตีดุเดือดยิ่งขึ้น ดวงตาทุกคนแดงก่ำราวกับความโกรธมากเกินคณานับไร้ที่ระบายออก
เห็นหลิวอวี๋นเซียวคว้าเอาชายวัยกลางคนขึ้นมาอีกคน น่าหลานหูหยุดทุกการโจมตีลง
สายตาของเขาหยุดลงที่คนที่อยู่ในมือหลิวอวี๋นเซียว สีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ “เจ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการดูหมิ่นข้า ข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ แต่หวังว่าเจ้าจะปล่อยคนธรรมดาเหล่านี้ไปทั้งหมด”
หลิวอวี๋นเซียวยิ้มเย็น “ขอเพียงเจ้าคุกเข่าให้ข้า ข้าก็จะให้พวกเขาออกจากเมืองหลวง ขอเพียงพวกเขาไม่กลับมาอีกข้าก็จะไม่ฆ่าพวกเขา เป็นอย่างไร?”
“ได้!” เสียงของน่าหลานหูแฝงด้วยความสั่นเล็กน้อย แววตาหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า
“ท่านแม่ทัพเฒ่า!”
ทุกคนล้วนตกใจหน้าซีดมองน่าหลานหูด้วยความกังวล “ท่านทำเช่นนั้นไม่ได้!”
น่าหลานหูเกิดมาเพื่อรักเกียรติศักดิ์ศรี หากวันนี้ทำเรื่องเช่นนั้นออกมาจริงชีวิตนี้ของเขา...คงจะต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมาน!
ต่อให้มีชีวิตอยู่ก็ตายเสียยังดีกว่าอยู่!
น่าหลานหูหลับตาลงช้าๆ
สักพักเขาก็ลืมตาขึ้น หัวเข่าค่อยๆ ลดลงต่ำสู่พื้น
“ท่านแม่ทัพเฒ่า!” ใบหน้าสูงวัยของฉินเฟยหยางแฝงด้วยความเศร้าโศก “ท่านจะทำตามที่มันต้องการไม่ได้ ท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้!”
ในหูของน่าหลานหูไม่มีเสียงใดเข้าไปได้อีกแล้ว
เขารู้ดีว่าวันนี้เขาต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วใช้ศักดิ์ศรีไปช่วยชีวิตคนมันจะเป็นไร?
ในตอนที่หัวเข่าของน่าหลานหูกำลังจะแตะพื้น ชายวัยกลางคนก็อาศัยตอนที่หลิวอวี๋นเซียวไม่ได้ตั้งตัวคว้าเอาดาบในมือของเขาแทงทะลุอกตัวเอง
ร่างของน่าหลานหูแข็งทื่อ
เลือดสดๆ สาดกระเด็นถึงใบหน้าของเขา เขารู้สึกราวกับชาไปหมดมองชายที่ล้มลงกับพื้นตาค้าง
หลิวอวี๋นเซียวตกตะลึง เขาไม่เคยคิดว่าชายผู้นี้จะทำเช่นนี้ ตกตะลึงสติหลุดไปชั่วขณะ
“ท่านแม่ทัพเฒ่า...”ชายผู้นั้นล้มลงกับพื้นเลือดซึมลงพื้นเป็นสีแดงทั้งผืน “ท่านเป็น...วีรบุรุษ ภรรยาและลูกสาวของข้าถูกเขาฆ่าไปเมื่อครู่แล้ว ข้าไม่อยาก...เพื่อมีชีวิตรอดทำให้วีรบุรุษต้องเสียเกียรติ”
แคว้นหลิวอวิ๋นสิบกว่าปีมานี้สงบสุขเช่นนี้นั่นก็เป็นเพราะตระกูลน่าหลาน
คนของตระกูลน่าหลานล้วนแล้วแต่เป็นวีรบุรุษ
วีรบุรุษหลั่งเลือดไม่หลั่งน้ำตา!
น้ำตาผู้เฒ่าน่าหลานอาบใบหน้าสูงวัย ดาบยาวในมือเขาสร้างพายุลมแรงขึ้นกลางอากาศส่งไปยังด้านหน้าหลิวอวี๋นเซียว
“ตระกูลหลิวไอ้ชาติชั่ว ข้าจะฆ่าเจ้า!”