เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 394
ตอนที่ 394 วิญญาณวีรชนไม่มีวันดับ (1)
แต่ตอนนี้สี่แคว้นร่วมมือกันเพียงเพื่อทำลายแคว้นหลิวอวิ๋น!
เหล่าทหารหาญตระกูลน่าหลานไม่ได้คิดถึงเรื่องความเป็นความตายแล้ว หลังจากสิ้นคำนั้นดวงตาของพวกเขาก็แดงก่ำพุ่งเข้าไปในสนามรบอย่างไม่คิดชีวิต
คนเหล่านี้ก็มีญาติตัวเอง สามารถมีชีวิตอยู่ใครจะอยากไปตาย?
แต่พวกเขาในฐานะทหารจะต้องปกป้องแคว้น แล้วยิ่งหากแคว้นล่มสลายแล้วจะมีบ้านที่ใดอีก?
เพื่อญาติ เพื่อแคว้น พวกเขาจะต้องบุกไปข้างหน้า นี่คือหน้าที่และจิตสำนึก...ในฐานะทหาร ดวงตาผู้เฒ่าน่าหลานแดงก่ำ เขามองไปยังเหล่าทหารที่ไม่เกรงกลัวความตายแล้วโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง
หลังจากนั้น...ก็บุกฆ่ายอดฝีมือสี่แคว้นต่อ
ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ไม่มีใครถอยแม้แต่ก้าวเดียว เพราะว่าด้านหลังของพวกเขามีสิ่งที่พวกเขาต้องปกป้องแม้ตัวตาย
ฉึก!
ไหล่ของผู้เฒ่าน่าหลานถูกฟันเข้าดาบหนึ่งเลือดสาดกระเด็น ร่างของเขาเพียงสั่นเล็กน้อยก่อนจะสู้สุดใจต่อ
แม้จะเหลือแรงสุดท้ายเพียงน้อยนิดเขาก็จะพยายามปกกันศัตรูที่รุกรานอย่างสุดความสามารถ
“ผู้เฒ่า” แววตาฉินเฟยหยางแฝงด้วยความเศร้า “ท่านไม่ไหวแล้ว ไปพักเสียหน่อยเถอะ”
เห็นได้ชัดว่าผู้เฒ่าน่าหลานดึงพลังมามากเกินไป ใบหน้าสูงวัยซีดขาวจนไม่มีสี แม้แต่ฝีเท้าก็ไม่มั่นคงเหมือนดั่งตอนแรก หากเป็นเช่นนี้ต่อไปแม้ผู้เฒ่าน่าหลานจะไม่แพ้ก็หมดแรงได้
“ข้าไม่มีทางล้มลง” ผู้เฒ่าน่าหลานเช็ดเลือดที่มุมปาก แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวอย่างไม่ต้องสงสัย
“วันนี้ข้าต่อให้สู้ตายที่นี่ กระดูกของข้าก็จะขวางทางเดินไปข้างหน้าของพวกเจ้าต่อไป! และวิญาณของข้าจะไม่แตกดับ ข้าจะมาล้างแค้นทุกภพทุกชาติ! ไม่ยอมหยุดยั้งชั่วนิรันดร์!”
คนที่บุกรุกแคว้นหลิวอวิ๋นเขาจะใช้เวลาทุกภพทุกชาติมาฆ่ามัน วิญญาณไม่ดับสลายก็ไม่หยุด!
ยอดฝีมือของหอแห่งแรกสองคนที่มาช่วยเมื่อได้ยินประโยคนั้นก็ตกตะลึงในใจ
ในใต้หล้าคนที่ภักดีมีไม่น้อย แต่ไม่เคยมีใครทำให้พวกเขาสั่นไหวเช่นนี้
เขาไม่เพียงใช้ร่างกายปกป้องแคว้นหลิวอวิ๋น แม้แต่วิญญาณจะกระดูกก็ยังปกป้องแคว้นนี้
“แม่ทัพเฒ่าคือวีรบุรุษที่แท้จริง...”
มิน่าในสี่แคว้นจึงมีคนชื่นชมเขาและมีคนอยากให้เขาตาย!
เขามีความสามารถมากจริงๆ และยังทำให้คนอื่นหวาดกลัวเขาด้วยมีผู้เฒ่าเช่นนี้ปกป้องแคว้นหลิวอวิ๋นจะไม่ให้คนสั่นสะท้านได้อย่างไร?
ดาบแทงมาที่อกของผู้เฒ่าน่าหลาน ถ้าไม่ใช่เขารีบหลบทำให้ดาบนั่นเบี่ยงเบนไป เกรงว่าดาบนั่นจะแทงทะลุหัวใจเขาไปแล้ว
“แม่ทัพเฒ่า!”
สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไป พวกเขาต่างก็รู้สึกว่าผู้เฒ่าน่าหลานแบกรับต่อไปไม่ไหวแล้ว
ดวงตาหมาป่าสีขาวแดงก่ำ มันร้องเอ๋าว์วูหนึ่งทีแล้วตบหลิงอู่ที่ขวางหน้ามันอยู่ กระวนกระวายจนน้ำตาแทบไหลออกมา...
ต่อหน้าความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยวของผู้อื่นสีหน้าน่าหลานหูกลับนิ่งเรียบ เขาออกแรงดึงดาบที่อกออกมาทิ้งลงตรงหน้าศัตรู
“ผู้เฒ่าน่าหลาน!” น้ำตาผู้เฒ่าของฉินเฟยหยางไหลออกมา “ข้าขอร้องท่านแล้ว ข้าขอร้องท่านกลับไปจวนแม่ทัพก่อน ให้พวกข้ามา ให้พวกข้ามาก็พอแล้ว!”
คนพวกนั้นเจาะจงแม่ทัพเฒ่าชัดๆ
ไม่เพียงแต่หลิงอู่สองคนร่วมมือกันรังแกเขา ยังมีบางทีที่คนอื่นจะเข้าไปโจมตีด้วยอีก
พวกเขาทำกับผู้เฒ่าเช่นนี้ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ?
“ข้าผู้เฒ่าน่าหลานยังไม่ตาย! ข้าไม่ตายก็ไม่มีทางหนีทหาร!”
...
นอกประตูเมือง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นมาเลือนราง เสียงนั่นสำหรับถังจือแล้วคุ้นเสียยิ่งกว่าคุ้น คุ้นจนร่างของนางแข็งทื่อ