เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 402

ตอนที่ 402 รักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ (2)

“พวกเจ้าไม่ต้องรีบร้อน วันนี้คนจวนแม่ทัพจะไม่เหลือใครแล้ว!” หลิวเฝ่ยหัวเราะเยาะ “ฉินอี๋ ข้าถือโอกาสบอกเจ้าเสียเลย น่าหลานหูตาแก่นั่นตายแล้วฮ่าฮ่าฮ่า!”

แม้เขาไม่ได้ไปที่ประตูเมืองแต่แคว้นหลิวอวิ๋นแคว้นเดียวเผชิญหน้ากับยอดฝีมือสี่แคว้นไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จะมีชีวิตรอด ดังนั้นน่าหลานหูนั่นจะต้องตายไปแล้วแน่

ตระกูลน่าหลานที่ไม่มีน่าหลานหูแค่แตะก็ล้ม!

มือของฉินอี๋สั่นทว่าสีหน้าเรียบนิ่ง “คนตระกูลน่าหลานภาคภูมิใจกับการปกป้องครอบครัวและแคว้น ข้าภูมิใจในคนในตระกูลของข้า ดังนั้นข้าไม่มีทางก้มหัวให้หมาขโมยเช่นพวกเจ้า ข้าจะต้องรักษาศักดิ์ศรีไว้พบหน้าพวกเขา!”

คนตระกูลน่าหลานไม่เคยกลัวตาย! ที่พวกเขากลัวคือแคว้นล่มสลายและไร้ซึ่งบ้าน

“ไม่ดูกำลังตัวเอง!” หลิวเฝ่ยยิ้มเย็น ฟาดฝ่ามือออกไป

ฉินอี๋รีบเบี่ยงตัวปกป้องไต้เอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน

ฝ่ามือลมฟาดเข้าที่ไหล่ของนาง นางกระอักเลือดออกจากปากแต่สีหน้ายังคงไร้ความหวาดกลัวสงบนิ่งเช่นเดิม

หลิวเฝ่ยเอ่ยเยาะเย้ย “ฉินอี๋ ข้าให้โอกาสเจ้าคุกเข่าก้มหัวให้ข้าแล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

ฉินอี๋เช็ดเลือดที่มุมปากสองขาเหยียดตรงยืนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ตก

“สะใภ้ตระกูลน่าหลาน คุกเข่าให้ฟ้า คุกเข่าให้ดิน คุกเข่าให้ฮ่องเต้ คุกเข่าให้พ่อแม่ มีเพียงศัตรูที่ไม่มีวันคุกเข่าให้!”

เสียงของนางหนักแน่น ดั่งระฆัง ดั่งท้องทะเล ดั่งต้นไผ่

ได้เป็นคนตระกูลน่าหลานนางก็จะไม่มีวันทำให้ตระกูลน่าหลานต้องขายหน้า

พ่อสามีกับสามีล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ซื่อตรงหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เช่นนั้นนางก็ต้องเคารพในความภักดีของตระกูลน่าหลาน

...

ด้านหลังจวนแม่ทัพ เว่ยเมิ่งเจี๋ยมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านิ่งค้าง

เพราะเว่ยผิ่นเหยาเป็นต้นเหตุ ฉินอี๋ไม่ชอบนางมาตลอด

ทว่านางอยากเป็นอนุภรรยาฉินซวิน อย่างไรเสียฉินซวินก็เป็นน้องชายของฉินอี๋ เว่ยผิ่นเหยาไม่สามารถมีลูกได้ฉินซวินจะรับอนุภรรยาก็เป็นเรื่องสมควร

นางไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดฉินอี๋จึงกีดกันนางเช่นนี้

ดังนั้นครั้งนี้ตอนที่ฉินอี๋ไปรับผู้หญิงตระกูลเว่ยกับไม่อยากเอานางมาด้วย

สุดท้ายเว่ยฮูหยิน ท่านย่าของนางดื้อรั้นจะเอานางมาด้วยมิเช่นนั้นนางก็จะไม่ยอมไป

ฉินอี๋ไม่มีวิธี เพื่อให้ตระกูลเว่ยต่อสู้ได้อย่างสบายดีจึงต้องฝืนเอานางมาด้วย

ทว่าตอนนี้ดูแล้ว...อยู่กับฉินอี๋นี่ท่าจะไม่ปลอดภัย

เว่ยเมิ่งเจี๋ยกรอกตาไปมา เห็นหลิวเฝ่ยสั่งคนค้นจวนนางก็ยืนไม่ติดรีบวิ่งออกมาจากหลังจวน

“ผู้นำตระกูลหลิวข้าถูกฉินอี๋ลากมา ข้าไม่รู้เรื่อง” เว่ยเมิ่งเจี๋ยเข้าไปร้องไห้เศร้าโศกตรงหน้าหลิวเฝ่ยคุกเข่าลงกับพื้น “ข้าเป็นคนตระกูลเว่ยไม่ใช่คนตระกูลน่าหลาน ขอท่านปล่อยข้ากลับไป ข้าไม่รู้เรื่องด้วยจริง ๆ...”

เว่ยผิ่นเหยาร้องตะโกนด้วยความโกรธ “เว่ยเมิ่งเจี๋ยเจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร? เจ้าเอาชื่อเสียงท่านพ่อไปไว้ที่ใดกัน?”

เว่ยเมิ่งเจี๋ยหันกลับไปชี้เว่ยผิ่นเหยา

“ผู้นำตระกูลหลิว ผู้หญิงคนนี้เป็นน้องสะใภ้ของฉินอี๋ ท่านควรจะกำจัดตระกูลน่าหลานกับตระกูลฉินไปพร้อมกันพวกเราตระกูลเว่ยไม่รู้เรื่องด้วย”

ในจวนใหญ่นอกจากตระกูลฉินกับตระกูลเว่ยแล้วยังมีผู้หญิงตระกูลเจี่ยงหนึ่งในสามตระกูลใหญ่อยู่ด้วย

หลังจากหลิวเฝ่ยนำกลุ่มคนมาปรากฏตัว คนอื่นๆ ได้ยินข่าวก็เดินออกมาจากหลังจวน

ใครจะรู้ทันทีที่เดินออกมาก็เห็นเว่ยเมิ่งเจี๋ยกอดขาหลิวเฝ่ยร้องไห้อย่างน่าสังเวช

“ไร้ยางอาย!” คุณหนูใหญ่ตระกูลเจี่ยงชี้เว่ยเมิ่งเจี๋ยด้วยความโกรธ “พ่อของเจ้าคนตระกูลเจ้าล้วนกำลังสู้สุดชีวิตอยู่ด้านนอก แต่เจ้าในฐานะคนในสามตระกูลใหญ่กลับคุกเข่าให้ศัตรู เจ้าเอาชื่อเสียงตระกูลเว่ยไปไว้ที่ไหนแล้ว?”