เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 382
ตอนที่ 382 ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง ฝูงชนรวมใจเป็นกำแพง (3)
หลิ่วอวี้เฉินตัวแข็งทื่อฝีเท้าหยุดลง เขาหันหลังให้หญิงด้านหลังนัยน์ตาแฝงด้วยความโศกเศร้า “ท่านแม่ แคว้นหลิวอวิ๋น...จะล่มสลายแล้ว”
ครั้งนี้กับสถานการณ์ในวังหลวงครั้งก่อนไม่เหมือนกัน
ครั้งนั้นแคว้นหลงอ้าวเพียงแค่มาท้าทาย เขาเจาะจงเฉพาะแค่ตระกูลน่าหลาน!
พูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้เปลี่ยนราชวงศ์ก็ไม่ได้ก่อผลกระทบต่อแคว้นหลิวอวิ๋นนัก
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน!
สี่แคว้นร่วมมือกันก็เพื่อทำลายร้างแคว้นหลิวอวิ๋น!
หากรังคว่ำมีไข่ใบใดไม่แตก?
ได้ยินว่าคนของสี่แคว้นสังหารหมู่ชาวบ้าน แคว้นเช่นนี้หากจะกลืนกินแคว้นหลิวอวิ๋นจริงไม่มีผู้ใดสามารถมีชีวิตรอด!
ทุกคนไปหมดแล้ว!
แม้แต่มู่ชิงเอ๋อร์ตระกูลมู่หญิงสาวเพียงคนเดียวยังไปต่อสู้ที่ประตูเมือง หากเขายังอยู่ต่อจะเป็นชายชาตรีได้อย่างไร?
หลิ่วอวี้เฉินกลัวตายเช่นเดียวกับเสนาบดีหลิ่ว แต่หลักเหตุผลบางอย่างเขาก็เข้าใจดี
“ไปไม่ได้ อวี้เฉิน เจ้าจะไปไม่ได้!” หลิ่วฮูหยินร้องไห้ปานจะขาดใจกอดขาเขาไว้แน่น
“ให้พวกเขาไปสู้ ให้พวกเขาไปสู้ก็พอแล้ว หากพวกเขาตายกันหมดมีเจ้าเพิ่มไปอีกคนก็ไม่สามารถเปลี่ยนสถานการณ์อะไรได้! แม่ไม่มีเจ้าไม่ได้ พวกเราเก็บข้าวของออกไปจากที่นี่ตั้งแต่ตอนนี้เลย”
มุมปากหลิ่วอวี้เฉินยกยิ้มขมขื่น “เมืองหลวงถูกล้อมไว้ท่านคิดว่ามีความเป็นไปได้ที่พวกเราจะหนีออกไปได้หรือไม่? รอคนพวกนั้นบุกเข้ามาในเมืองหลวงทุกคนก็จะตายกันหมด จากความโหดเหี้ยมอำมหิตของพวกมันแล้วไม่มีทางปล่อยใครไปแม้แต่คนเดียว!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปไม่ได้!” หลิ่วฮูหยินร้องเสียงแหลมสีหน้าตื่นตระหนก “มีคนพวกนั้นออกไปสู้ก็พอแล้ว พวกเราตระกูลหลิ่วเป็นตระกูลขุนนาง เดิมพวกเราก็หลบอยู่ข้างหลังให้คนพวกนั้นบุกโจมตีข้าศึกก็พอแล้ว เจ้าห้ามไป!”
ร่างของหลิ่วอวี้เฉินแข็งทื่อยิ่งกว่าเก่า “ท่านแม่...”
“ข้าบอกแล้วว่าห้ามไป!” หลิ่วฮูหยินปล่อยหลิ่วอวี้เฉิน ไม่รู้ไปหยิบมีดสั้นมาจากไหนนำมาจ่อที่คอ
“หากเจ้าก้าวเท้าออกนอกประตูนี้ข้าจะตายต่อหน้าเจ้า!”
หลิ่วอวี้เฉินตะลึงหันกลับไปมองหลิ่วฮูหยิน สักพักเขาจึงพูดขึ้น “ท่านแม่ ท่านกลัวตายมาก”
คนที่กลัวตายคนหนึ่งไม่มีทางฆ่าตัวตายได้
เขาเชื่อฟังแม่มากมาตลอด มีเพียงครั้งนี้เท่านั้นที่เขาจะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ
หลิ่วอวี้เฉินหันหลังเตรียมจากไป ทว่าใครจะรู้ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวข้ามธรณีประตูก็มีแรงหนึ่งกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของเขาอย่างกะทันหัน
ร่างของเขาเซไปด้านหน้าล้มลงกับพื้น
ภายใตสายตาที่พร่ามัวใบหน้าเคร่งขรึมหนึ่งก็เข้ามาในสายตา
“อวี้เฉิน เจ้าอยากตายก็อย่าทำให้พวกเราตระกูลหลิ่วต้องพลอยเหนื่อยไปด้วย! เดิมหากเจ้าไม่ไปร่วมรบต่อให้สี่แคว้นทำลายแคว้นหลิวอวิ๋นพวกเราก็ยังยอมจำนนได้ ด้วยความสามารถของตระกูลหลิ่วของพวกเราแล้วไม่ต้องกลัวว่าสี่แคว้นจะไม่รับ หากเจ้าไปร่วมรบในตอนนี้สร้างความแค้นกับสี่แคว้นแล้วก็ไม่สามารถทำได้อีก!”
เจ้าจะทำตระกูลหลิ่วเสียเรื่องไม่ได้!
คนมีชีวิตอยู่ไม่ดีหรือ? จะไปรนหาที่ตายให้ได้!
เกิดในโลกที่วุ่นวายก็ควรปกป้องตัวเองเป็นหลัก ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง? น่าขัน!
แคว้นหลิวอวิ๋นล่มสลายแล้วบากหน้าไปขออาศัยแคว้นอื่นก็พอแล้ว!
วินาทีก่อนที่หลิ่วอวี้เฉินจะหมดสติ คำพูดของเสนาบดีหลิ่วดังเข้ามาในหูของเขา
นัยน์ตาเขาราวกับแฝงด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อ...
“ฮูหยิน พาเขาไปพัก” เสนาบดีหลิ่วยิ้มเย็น “ในฐานะลูกชายของข้า อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ เขากลับไม่รู้ชัด วิ่งไปตายนั่นเป็นเรื่องที่คนโง่เท่านั้นที่ทำ!”
แต่คนโง่ในใต้หล้านี้มีเยอะเหลือเกิน...