เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 383
ตอนที่ 383 ความโกรธแค้นของแคว้นและบ้านเมือง ฝูงชนรวมใจเป็นกำแพง (4)
ในขณะเดียวกัน
ในหอแห่งแรก
ทุกคนมารวมตัวกันแววตาแฝงด้วยความโศกเศร้า
“ยังติดต่อคุณชายไม่ได้หรือ?”
ครึ่งเดือนกว่าๆ ก่อนหน้านี้ในตระกูลเกิดเรื่อง คุณชายเก้าพากลุ่มคนฝีมือระดับสูงกลับไปตระกูล หลังจากนั้นก็ไม่สามารถติดต่อได้อีก
ทว่าคุณชายมักจะติดต่อไม่ได้บ่อยๆ พวกเขาชินนานแล้ว
เดิมก็ไม่เป็นไรแต่ดันมาเป็นวันนี้ สี่แคว้นร่วมมือกันโจมตีแคว้นหลิวอวิ๋น พวกเขาต้องการฟังคำสั่งของคุณชายแต่กลับไม่สามารถติดต่อได้
“พวกเราต้องไปช่วยใช่หรือไม่” ชายหนุ่มคนหนึ่งขมวดคิ้ว “หอแห่งแรกของพวกเราไม่ได้ขึ้นกับแคว้นหลิวอวิ๋น ว่าตามเหตุผลแล้วพวกไม่จำเป็นต้องยื่นมือ แต่คุณชายก็ดูเหมือนจะคิดไม่ธรรมดากับองค์หญิงเฟิงหรูชิง หากไม่ยื่นมือแล้วทำให้คุณชายโกรธ...”
เขาทุกข์ใจเสียจริง
หอแห่งแรกของแคว้นหลิวอวิ๋นเป็นเพียงจุดย่อยเท่านั้นจุดใหญ่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นหอแห่งแรกที่นี่ไม่ได้มีคนมีฝีมือระดับสูง เสวียนอู่เพียงคนเดียวก็ยังตามคุณชายจากไปแล้ว
เหลือไว้เพียงพวกเขาหลิงอู่สองสามคนก็ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่
ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขาอยากรู้ความคิดของคุณชาย หากคุณชายต้องการให้ช่วยพวกเขาก็จะไปช่วยสุดชีวิต แต่กลับติดต่อไม่ได้
ครืด
หนึ่งในนั้นลุกขึ้นยืนขมวดคิ้วแน่น “คุณชายดูเหมือนจะชอบองค์หญิงเฟิงหรูชิงมาก หากคุณชายรู้ว่าพวกเราเห็นความลำบากแล้วไม่ช่วยอาจจะโกรธมาก เอาแบบนี้เถอะ เฟิงหลานเจ้าไปวังหลวงข้าได้ยินข่าวว่ามีคนแอบเข้าไปในวังหลวง ข้ากับจ้าวซีจะไปช่วยศึกที่หน้าประตูเมือง”
เฟิงหลานเป็นหญิงเพียงคนเดียวในพวกเขาทั้งสาม นางพยักหน้าน้อยๆ “ได้”
คุณชายให้ความสนใจเฟิงหรูชิงเช่นนี้จะต้องชอบนางแน่ เพราะฉะนั้นศึกนี้หอแห่งแรกไม่ยุ่งไม่ได้!
...
ตำหนักหย่างซิน
เฟิงเทียนอวี้กระแอมไอสีหน้าของเขาซีดขาว ค้ำยันร่างขึ้นขยับถอยหลังไปสองสามครั้งเพื่อให้ศีรษะตนเองพิงกับผนัง
“หลินกงกง เจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว?”
หลินกงกงที่รออยู่ข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ตอนนั้นฝ่าบาทยังเป็นองค์ชายอยู่ กระหม่อมก็ติดตามฝ่าบาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มุมปากเฟิงเทียนอวี้ยกยิ้มขม
มือของเขาหยิบแหวนหยกออกมาจากใต้หมอน
แหวนนี้ใสกระจ่างงดงามยิ่งนัก ราวกับแก้วเจิดจ้าส่องประกาย
“หลินกงกงเจ้าออกจากวังหลวงไป ไปหาชิงเอ๋อร์ นำแหวนหยกนี่...ให้นาง...”
แววตาหลินกงกงแฝงด้วยความตื่นตระหนก “นี่ไม่ใช่...ของฮ่องเต้องค์ก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“หลินกงกง นี่คือของที่เสด็จพ่อให้ข้าไว้ก่อนจะจากไป และก็เป็น...สิ่งยืนยันให้เขาได้รู้จักกับชิงเอ๋อร์ พรสวรรค์ของชิงเอ๋อร์...แข็งแกร่งมาก ต้องมีสักวันที่นางจะได้เหยียบที่แห่งนั้น นางจะได้...เจอกับเขา”
“น่าเสียดาย ข้าถูกร่างกายนี้ฉุดรั้ง เกรงว่าชีวิตนี้ของข้าจะไม่สามารถไปที่แห่งนั้นได้อีกแล้ว” เฟิงเทียนอวี้หลับตาลงช้าๆ น้ำเสียงอ่อนแรง
คนบนโลกรู้เพียงว่าเสด็จพ่อเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นหลิวอวิ๋น อยู่เหนือคนนับหมื่น
แต่อีกฐานะหนึ่งของเสด็จพ่อไม่มีผู้ใดล่วงรู้!
แต่เขากลับจำต้องไปในที่แห่งนั้น และไม่มีทางได้กลับมาอีกในชีวิตนี้!
ส่วนเขาไม่เพียงแต่จะถูกร่างกายฉุดรั้ง ซ้ำยังเหนื่อยกับการบ้านการเมืองไม่สามารถตั้งใจฝึกฝน
บวกกับชิงเอ๋อร์ในตอนแรกไม่รู้ความ เขาไม่สามารถเหมือนกับเสด็จพ่อในตอนนั้น เพื่อออกไปฝึกฝนจึงทิ้งเรื่องการบ้านการเมืองทั้งหมดเอาไว้ให้เขา ทำให้...ชาตินี้เขาคงไม่มีทางได้ไปหาเสด็จพ่อแล้ว
ดีที่ตอนนี้ชิงเอ๋อร์ยอดเยี่ยมเช่นนี้ บางทีเขาอาจจะยังมีโอกาส...